Zomer

Wanneer de temperaturen stijgen, ligt het internet vrijwel stil. We weten dat we in de zomer nieuwe ideeën kunnen uitwerken en dat er tijd genoeg is om ook zelf even een dagje vrij te nemen. Het viel ons afgelopen weekend pas op, dat we nog geen vakantie plannen hadden. Hebben wij dan geen zin om er tussen uit te gaan? Daar hebben wij niet lang over na gedacht. Inderdaad. Zo is het!! We hoeven er niet tussen uit, want we zitten er het liefst midden in. We zitten graag achter de computer en beantwoorden vragen, schrijven gedichten en zoeken de bestellingen bij elkaar. Mocht het een warme dag zijn, dan stappen we op 6 uur uit ons bed en stoppen al ietsje eerder. We hebben de tijd zelf in handen en kunnen plannen hoe we die in willen vullen.

Gisteren hadden we een vrije dag. We gingen op pad naar Osnabrück. We deden wat vrouwen graag doen: Winkelen. Het was warm, snikheet, maar we kwamen bepakt en bezakt weer thuis, met natuurlijk veel koopjes.
Terwijl we zo over de snelweg reden, kwam echter telkens de gedachte weer terug over de bestelling van een dag ervoor. Een bestelling met een gedicht.  Een gedicht voor een jonge vrouw die na een zwaar ongeluk in coma in het ziekenhuis lag en wiens moeder daarbij het leven verloor. Ook zij waren in Duitsland op de Autobahn toen het noodlot toesloeg.

Een dagje vrij.. en toch ook weer niet…

 

 

Vader

Het is vandaag Vaderdag. Mijn vader is niet meer lijfelijk aanwezig, maar des te meer in menig sterk verhaal. Mijn vader was een oudere heer, toen ik geboren werd. Hij was reeds 58 jaar en had al een lang leven achter zich. Toen hij geboren is, waren de omstandigheden dusdanig slecht, dat ‘men’ mijn oma als raad gegeven had. “Hecht je niet teveel aan dit kind. Het is zwak en zal niet al te lang leven”. En zo geschiedde het dat mijn vader het verwendste kind van de omgeving was, omdat hij niet al te oud zou worden, maar toch wel de gezegende leeftijd van 88 jaren bereikt heeft. Zo bestonden vele verhalen omtrent z’n vrijgezellen leven tot z’n 40ste en de jaren van z’n huwelijk, dat verrijkt werd met 9 schitterende kinderen ( allicht).

Vaderdag. Vandaag denk ik weer wat extra aan de oude man, die een bepaalde plaats in mijn leven heeft ingenomen. Zijn grapjes, zijn muziek, zijn verhalen, zijn ruime denkgeest en zijn interesse voor de Story, Privé en André van Duin 🙂

Eén van de herinneringen:  Pap trommelde graag en verwoed met z’n vingers allerlei ritmes en riedeltjes. Ineens gaat hij naast me zitten en vraagt als tikkend op de tafel: “Nou raad eens even, welk liedje ik hier speel”.  Met de beste wil van de wereld kan ik uit getrommelde ritmes geen liedje halen, maar volgens hem was het toch wel doodsimpel. Nog een keertje luisteren en ik bleef mijn hoofd ongeduldig ( zoals een puber dat nou eenmaal doet) schudden. Uiteindelijk gaf hij het op en zong het melodietje. “Het gef allemoal nix want wie hold van mekaar”.  Ja.. toen hoorde ik het ook.. ( En gelukkig heeft hij deze vraag later wel vaker gesteld en wist ik het antwoord.. en trots dat hij dan was ;)).

http://www.youtube.com/watch?v=8d1_EZuKRYY

 

Bloggen

Ik krijg steeds meer de neiging om te schrijven over mijn leven. Vroeger deed ik dat in een dagboek, tegenwoordig vaak in een gedicht, maar misschien kan ik er ook een klein verhaal van maken. Mijn leven bestaat uit Troostgeschenk en het uitdragen van het idee dat bij ons alweer 11 jaren geleden omhoog schoot. Alsof we vleugels kregen, alsof het universum blij was op het moment dat Elles en ik besloten al onze energie in dit bedrijf te steken. Elk beleids-    of ondernemersplan werd door ons verworpen. We voldoen nu eenmaal niet aan de eisen van de marketingmensen of aan de winst en verliesrekening. We draaien namelijk op gevoel. Troost kun je niet geven wanneer je aan geld denkt. Troost kun je niet bieden als je steeds in het kostenplaatje kijkt.. Troost kan alleen maar vanuit het hart gegeven worden en daar staat niets tegenover.. enkel tijd om bereikbaar te zijn..

Troostgeschenk is ons leven en we zijn nooit gesloten of dicht.. en we hopen dat we mensen bereiken die verdrietig zijn of die het even niet meer zien zitten.

Zon ik heb je weer zien schijnen

In deze wereld

Het hele land was voor een tijdje maar met één ding bezig.. met één gedachte, waar zijn de jongens. Zouden ze nog in leven zijn. Toen afgelopen weekend het vreselijke bericht naar buiten kwam, dat ze helaas dood gevonden waren, was iedereen geschokt, in rouw en vol medeleven. Hoe ziet onze wereld er op dit moment uit. We worden overstelpt met ellende, oorlogen, crises, moord en doodslag.

Ik heb het gevoel dat we ons geweten kwijt raken. We luisteren niet meer naar dat kleine zachte stemmetje dat zegt: ” Zou je dit nou wel doen”… “Hoe zal de ander zich hierbij voelen” …”Is er geen andere oplossing” …of  “Is dit van jou?” ..
We willen allemaal onze eigen beslissingen nemen. Wij worden steeds egoïstischer,  wat willen wij zelf het liefste hebben, doen, nemen, ontvangen en beslissen. De ander heeft geen positie meer en empathie is een woord dat niet meer in ons woordenboek voorkomt.
De wereld is hard geworden. Je gevoelig opstellen is zwakte.

Toch blijf ik vol vertrouwen dat, door het zelf mogen kiezen, er steeds meer mensen afhaken, niet meer meegaan met deze gewetenloze wereld en een weg gaan creëren van liefde, saamhorigheid en verantwoording.
Wat doe jij? Waar kies jij voor?

Ik hoop je op mijn pad te ontmoeten!

 

join hands

Nieuwe tijd

Toen het jaar 2012 begon, was ik vol verwachting. De wereld zou immers vergaan. Zouden we er na dit jaar nog zijn en hoe zou de wereld er dan uitzien. Met veel aandacht en vooral scepsis is 21 december 2012 voorbij gegaan. We hebben opgelucht onze adem weer uitgeblazen, die we toch wel een beetje inhielden en we zijn met donder en geweld weer verder geraasd. Ondertussen zijn we bijna halverwege 2013 en ik zie dat onze bekende wereld wel degelijk achter gebleven is in 2012. De crisis blijft bestaan, de ontevredenheid wordt alsmaar groter, geweld is dagelijkse kost en wij mensen krijgen steeds meer te verwerken. Als automaten moeten we aan onze gevoelens en verlangens voorbij gaan om dit leven aan te kunnen.
Waar leidt dit naartoe?

Ik heb het gevoel, dat we massaal naar binnen trekken. Wat we altijd op de automatische piloot deden en verwerkten, blijkt niet meer hanteerbaar. Maskers passen niet meer. Het keurslijf wordt niet meer geaccepteerd, waardoor we naar onszelf moeten kijken en ontdekken wat nu eigenlijk echt bij ons past. De wereld verandert, de kinderen willen niet meer mee, de jeugd gooit de kont in de krib, jong volwassenen willen steeds meer vrijheid, jonge ouders raken verward door hun kinderen, ouderen kijken vol verbazing toe!

Wij mogen onszelf gaan ontdekken. Wat is er nu werkelijk belangrijk? Waarom zijn we op aarde? Wat willen we ontdekken en waar kunnen wij onze ziel mee voeden?

We hebben weer stilte en rust nodig. We kunnen op onze weg komen, door de tekens van de nieuwe tijd te herkennen. Komen er toevalligheden op jouw pad? Komen oude ‘bekenden’ weer terug in je leven? Krijg je tegenslagen te verwerken? Word je onverklaarbaar ziek? Lukt het niet meer in het oude mee te gaan? Worden blokkades zichtbaar?
Geef je dan eens over aan jouw prachtige liefdevolle innerlijke stem en laat je daardoor leiden.

En als je je daaraan overgeeft, zul je ontdekken dat er een schitterende stroom ontstaat met begeleiding, die je niet meer vermoedde, maar die er wel degelijk is…

Waarom denk jij lieve mens

 

Kleine Ster en Mythe – Moederdag

Kleine Ster
Kleine Ster hield Mythe nu al een half uur in de gaten, want ze was vandaag niet in haar bed te vinden. Nee, Mythe liep in gedachten weer naar de keuken om daarna weer terug te komen. In haar handen hield ze pakpapier. Ondertussen keek ze steeds heel schichtig om zich heen en zo gauw ze merkte dat haar moeder in de buurt kwam, wierp ze een kussen op alles wat voor haar lag en deed ze net alsof ze haar oefeningen aan het doen was. Kleine ster begreep er niet zo heel erg veel van, maar hij werd wel met de minuut nieuwsgieriger en de vraag brandde op z’n tong. Weer was Mythe in de keuken bezig en Kleine Ster hoorde haar in zichzelf mompelen en hij kon gewoon horen, dat ze iets aan het zoeken was. Uiteindelijk kwam Mythe de kamer weer binnen met een pakketje onder haar armen. “Nou moet je het me vertellen hoor” riep Kleine Ster. Mythe keek verbaasd op naar Kleine Ster en legde een vinger op haar mond en maakte een duidelijk ssssttt… geluid. “Niet zo hard, Kleine Ster. Mama mag niet horen dat ik iets aan het doen ben.” Fluisterend ging Kleine Ster verder: “Mythe wat doe je nu toch steeds?
Jij hebt nog helemaal niet op bed gelegen en toch ben je niet moe en je loopt dan weer hier dan weer daar en ik begrijp er helemaal niets van. Is jouw moeder jarig of zo?”
Mythe fronste haar blik en antwoordde: “Nee..mama is toch in de winter jarig…Nee het is binnenkort Moederdag en dan ga ik haar verrassen, op die dag laat je weten hoeveel je van haar houdt. Dat is leuk hè?” Kleine Ster keek met opgetrokken wenkbrauwen naar z’n liefste vriendinnetje en schudde zijn hoofd. “Maar dat is toch helemaal niet leuk, Mythe. Ik begrijp er echt niets van hoor!!” Mythe keek omhoog en met een belerend stemmetje legde Mythe uit, dat je op Moederdag kleine geschenkjes geeft, tekeningen maakt, ontbijt op bed brengt en dat de moeder de hele dag verwend wordt en dat het een hele speciale dag is. “Begrijp je het nu?” vroeg Mythe. Kleine Ster knikte afwezig, maar toch bleef z’n gezichtje een vraagteken geven. Mythe dacht hierdoor ook een tijdje na en ineen begon Mythe’s gezichtje te stralen. “Ik weet wat je niet begrijpt, Kleine Ster…Oh en je hebt echt gelijk hoor! Eigenlijk is het toch elke dag Moederdag….. Eigenlijk zou ik toch elke dag tegen mama moeten zeggen dat ik van haar houd.
Dat bedoel je of niet?” Nu lachte Kleine Ster en antwoordde: “Ja, dat is wat ik bedoel. Ik hou heel veel van jou en dat zeg ik dus elke dag tegen je, zodat je ook weet dat het zo is. En als je heel veel van jouw mama houdt, dan zou het toch super zijn, dat je dat elke dag eventjes laat weten?”
“Oh Kleine Ster, wat ben jij toch slim” hoorde Kleine Ster nog in de verte. Want er was een meisje op weg naar buiten, waar haar mama bezig was in de tuin. Door het raam zag Kleine Ster dat Mythe heel voorzichtig voortstapte om uiteindelijk haar moeder met een lieve knuffel te verrassen….

Moederdag

Lichtgidsen

528568_434842676594837_825257215_nHet is ongeveer 10 jaren geleden, dat Elles en ik in aanraking kwamen met de Helende Engelenkaarten van Ingrid Auer. We hebben ze ingekocht en op Troostgeschenk gezet. Binnen korte tijd was onze voorraad op en nadat ik ontdekte dat ze ook bij “De Tuinen” te koop waren, zijn we met de verkoop gestopt. Ik leefde op dat moment in een ware achtbaan des levens. Het overlijden van Annemiek en mijn moeder, het ontdekken van een gedeelte van mijn wezen, dat duidelijk niet overeen kwam met het leven dat ik op dat moment leidde, gaven me het gevoel niets meer in de hand te hebben. We gebruikten zelf deze kaartenset en het heeft me enorm geholpen. De kaarten mèt de daarbij behorende engel gaven me inzicht, vertrouwen, kracht, wijsheid en vooral houvast. Het leek alsof ze me leidden naar de weg, die ik moest gaan.

Nu zijn we in 2013 aanbeland en de Engelen van Ingrid Auer komen weer door de deur binnen gevlogen. “Het is tijd”, wordt er gezegd. We luisteren natuurlijk niet meteen, want we zijn vrouwen met eigen gedachten. We kregen een probeerset van Ingrid toegestuurd en Michael was er natuurlijk bij… weer een boodschap: ” Meiden, het moet nu gaan gebeuren”.  We kunnen de woorden al een beetje beter verstaan, maar toch moet Michael nog een keertje langskomen. Dat wil zeggen, hij stortte neer in onze gang. Bij een bestelling waren zijn vleugels afgebroken en bleef hij met z’n ‘aardengel’ boodschap bij ons aanwezig. We konden er niet meer omheen.

Mensen het is tijd, dat we gaan beseffen, dat we niet alleen een lichaam meer zijn. We zijn trilling, we dragen energievelden om ons heen, aura’s, chakra’s alles is in beweging en daar kunnen deze engelenkaarten, -essences, -symbolen, -oliën mee werken. We mogen ze aan gaan bieden in Nederland. In de loop van de tijd, zal ik regelmatig vertellen over de ervaringen die wij meemaken en misschien komt er een moment waarop jij ook zegt.. “Hey, ik heb een engel nodig, mijn trilling kan beter. Dan weet je ons te vinden!”.

Toen we afgelopen weekend bij Ingrid aanwezig waren, mocht ik in ieder geval al een kleine boodschap ontvangen van mijn eigenste engeltje. In de opslagruimte wordt met de hand de symbolen gemaakt en terwijl ik binnen liep, leek het net alsof Annemiek zo van de tafel was weggelopen. De tranen stonden in mijn ogen. Zij was altijd bezig met raamverf en heeft mij veel van deze tekeningen laten maken. Voor mij, was dat het groetje, dat ook zij hier een hand in heeft. “Het is tijd, mam! Doe je best om dit verhaal verder te vertellen!”

 

Een engel in de lucht

 

 

 

 

Internationale Vrouwendag

De 8e maart is uitgeroepen tot Internationale Vrouwendag. Aandacht voor de rechten van de vrouw. Ik lees diverse berichten hoe de vrouw in onze wereld behandeld wordt. Nog steeds geen gelijke rechten, geen gelijke betalingen, maar wel geweld, overheersing en minderwaardigheid.
Zal de situatie door zo’n ene dag verbeteren? Of is het alleen voor vandaag een punt van aandacht. We weten allemaal dat de mannelijke overheersing geen toekomst meer heeft. We weten ondertussen ook dat de mannen dit eveneens niet meer willen. Een grote groep van de mannelijke bevolking wil weer in evenwicht, in harmonie en liefde leven. Waar is het kantelpunt. Wanneer slaan we op gelijke basis een nieuwe weg in. De Westerse wereld wijst naar de Islam en de onderdrukking van de vrouw, maar hoe lang is het geleden, dat wij in onze eigen Westerse wereld in hetzelfde schuitje zaten. Onderdrukking van de vrouw, maar ook van de huidskleur, geloofsovertuiging en rangen en standen.. Er is langzaam maar zeker een evolutie gaande.. maar ik denk, dat dit nog wel enige tijd zal duren, dat alle mensen op gelijke voet met elkaar om zullen gaan. Geduld is hierin een schone zaak en ik..

Ik richt mijn blik vooral op de goede ontwikkelingen die al bereikt zijn en binnen korte tijd bereikt zullen worden. De wereld wordt namelijk steeds kleiner.. het internet werkt snel en dat wordt de grote verbindende factor, waar mensen zich zullen vinden en waar in eerste instantie het evenwicht zal ontstaan…. Geduld, verwachting van het goede, vertrouwen .. Het komt goed!

 

De vrouw is de gelijke van de man

De Draaikolk

In deze tijd lijkt de wereld op een achtbaan. De mensheid wordt meegesleurd in een draaikolk van angst en ellende. Ik heb hier al eens verteld, dat ik het nieuws en de krant afgezworen heb en dat het me rustiger maakt. Maar … zo nu en dan lees ik toch weer eens een krant op het internet of ik word toch weer ‘verblijd’ met een regeer voorstel. Waar gaan we in hemelsnaam naar toe. Waar zijn onze wensen gebleven. Wat zijn onze werkelijke behoeften geworden? In een tornado van voorgekauwde ideeën, volgen we lijdzaam. In een tsunami van oplossingen, volgen wij lijdzaam. De mens is een kuddedier geworden, die geen stem meer heeft om op  te spreken en lijdzaam ondergaan we de voorgestelde plannen. Ons hart schreeuwt echter dat het zo niet verder kan. Ons gevoel trekt steeds vaker aan de noodrem en vertelt ons, dat de negativiteit enkel een vorm van propaganda is!! Wie wil er nu een stapje terug, wie wil minder geld, wie wil er niet meer op vakantie en daarom moet er worden bezuinigd…

Eigenlijk willen wij mensen toch alleen maar gelukkig zijn… tijd willen hebben om dit geluk daadwerkelijk ook te voelen en te delen.. Laten we niet lijdzaam maar leidzaam onze eigen keuzes maken! Laten wij onze eigen macht en kracht niet meer weggeven, maar voor eigen gebruik benutten en dat doen we nu… VANDAAG!!! Dan maar met een beetje minder, maar gevuld met liefde en aandacht…want dat is het ‘geld’ van de toekomst.. Voel maar eens heel diep van binnen! Liefde overwint alles!

 

2236

Het moment van voorbij

Het was een dag als vandaag. Het zonnetje scheen. De hemel was stralend blauw. Alsof ze zich daarboven, voorbereidden op de komst van een heel speciaal iemand. Een meisje, dat haar strijd heeft gestreden. Een kind dat jarenlang had geleden. Een persoontje, dat vanaf haar 3e jaar operaties, onderzoeken, terugval, pijn en ellende had gekend, maar dat hierdoor nooit had getwijfeld om van het leven te genieten. Elke dag was een feest. Op elk moment werd bedacht wat er zou kunnen worden ondernomen. Taarten bakken, knutselen, liedjes schrijven, toneelstukjes bedenken, foto’s maken, eten versieren, praten over van alles en nog was èn Teletubbies kijken. Ook al was ze 9 jaren oud. De Teletubbies lieten haar een droomwereld zien, waar liefde en knuffelen, de boventoon voerden. Ons gezin was ondertussen ook getransformeerd tot een waar Teletubbie gezin. Papa was Tinky Winky, ik was Dipsy, Annemiek was natuurlijk Lala en Twan was Po!

Haar laatste dag op aarde. Het moment waar we al jaren met angst naartoe leefden. Waar ik me al hele voorstellingen van gemaakt had. Ik keek in een afgrond, waar ik zonder twijfel in gedonderd zou worden. Geen ontkomen aan. Donkerder dan donker, maar nog totaal ongewis. Remmen konden we niet. Bijsturen al evenmin. Het ging zoals het leven ons meesleurde. Een dag als vandaag.

Het begin van “Voorbij”… .. nooit meer Teletubbies… nooit meer samen..

Voorbij