De lach

Vandaag werd ik weer gewekt door het mobieltje van zoonlief. Hij moet om half 8 beginnen, dus lekker op tijd uit bed. Ontbijtje, badderen en aan de slag. Nog eventjes mijn haren doen en een dagcrème op mijn gezicht. Ik kijk naar mezelf. Alweer één rimpeltje erbij. Het zal niet meer lang duren dan wordt het helemaal tijd voor een Anti-aging behandeling. Ik tuit mijn lippen, frons mijn wenkbrauwen, maak een dikke onderkin en daar ontstaat het! Zomaar uit het niets begin ik hard naar mezelf te lachen. Mijn ogen stralen, mijn mond maakt een prachtige curve en mijn tanden komen enthousiast te voorschijn. Een lach, daar kan geen enkel middel tegenop.
Ik loop namelijk elke dag naar de brievenbus, een paar honderd meter bij mijn thuisfront vandaan. Tijdens deze dagelijkse wandeling kom ik mensen tegen van allerlei pluimage. Wanneer ze dichtbij komen, groet ik en kijk hen in de ogen. Het vreemde is, dat de helft bijna schrikt van een  ’Goedendag’ en de andere helft mij ondertussen kent en terug groet.  De mensen die groeten, stralen en sturen een glimlach de wereld in en op dat moment is diegene veel jonger geworden. Als ik lach voel ik me lichter en er kriebelt een gevoel vanuit je buik omhoog. Probeer het maar eens en je zult zien, dat je geen zalfje, pilletje of poedertje nodig hebt om je jong te blijven voelen.

Ik doe wat ik zelf graag doe

Altijd volg ik dezelfde regels 
Dag in dag uit, keer op keer 
Wetten uitgedacht door een ander 
Die ik domweg accepteer

Maar eigenlijk zou ik anders willen 
Mijn eigen ding doen en levenskunst 
Naar buiten en dan vrolijk zijn 
Wat ik jou ook van harte gun

Ik ga dan dansend door de regen 
Luidkeels zingend loop ik op straat 
Ik zwaai lachend en gelukkig 
Naar diegene die daar ook gaat

Zo ontstaat er een verbinding 
Tussen regels van jou en mij 
Omdat ze door ons warme hart 
Met zoveel aandacht ontworpen zijn

Het voelt zo goed verlost te worden 
Van elk opgelegd gedrag 
Ik hoop dat ik voor eeuwig 
Van deze vrijheid genieten mag

Karin

 

Kleine Ster en Mythe


Kleine Ster keek naar buiten en rekte zich uit om te kijken of er een
stukje blauwe lucht te zien was. Weer zuchtte hij diep, want ook
vandaag was de hemel bedekt met dikke grijze wolken, waaruit
waarschijnlijk wel weer bakken met regen zouden vallen. “Het wordt
ook nooit eens mooi weer, hoe moeten Mythe en ik nu onze dagen
invullen. Zo had ik me de zomer niet voorgesteld!” mopperde hij.
Gisteren hadden Mythe en Kleine Ster al geknutseld en een film
gekeken en ze hadden allebei gehoopt, dat de zon vandaag weer zou
schijnen. Kleine Ster bleef dus maar moedeloos aan z’n draadje
hangen totdat Mythe met veel lawaai binnen kwam wandelen.
“Kleine Ster, waar ben je…Oh je hangt nog steeds aan je haakje. Kom
daar eens eventjes van af. Ik ga naar buiten, heb je ook zin om mee te
gaan?” Kleine Ster was al van zijn plekje gesprongen en op bed gaan
zitten met de woorden:” Mythe, het is hartstikke bewolkt, dus zal het
vandaag wel weer regenen en in de regen kun je helemaal niets!”
Mythe haalde haar schouders op en legde haar jas op bed, ook had ze
laarzen gezocht en in de hoek van de kamer vond ze haar paraplu.
“Zo”, zei ze kordaat, “Ik ga in de regen spetteren en in de plassen
dansen en als het water heel erg lekker warm is, ga ik misschien wel in
de plas zitten, want dat lijkt me heel erg leuk!” Met grote ogen van
verbazing keek Kleine Ster naar Mythe en sprak bedachtzaam: ”Maar
regen is toch niet leuk en springen in een waterplas, dat heb ik
eigenlijk nog niemand zien doen, maar erin zwemmen dat lijkt me
helemaal geen goed idee.” Mythe lachte naar Kleine Ster en begreep
wat hij bedoelde, maar vond het geen reden om dat dan maar niet te
doen. Mythe trok haar jas en laarzen aan en de paraplu gebruikte ze
als wandelstok. Ondanks z’n tegenzin sprong Kleine Ster van het bed
en wandelde met Mythe mee. Hij probeerde nog te vragen of Mythe
niet eventjes kleren aan moest trekken, want in de pyjama leek het
wel een beetje vreemd, maar Mythe reageerde niet eens op de vraag,
dus liet hij het maar zo. Zoals hij al voorspeld had begon het te
regenen, waardoor Mythe vol enthousiasme haar paraplu uitklapte en
samen wandelden ze verder. Kleine Ster vond het niet leuk, hij voelde
dat de grond nat werd en op z’n voeten spetterde, zijn humeur werd
steeds slechter en hij wilde dat Mythe met hem terug naar huis ging.
Mythe echter wilde naar het park, naar de prachtige fontein die daar te
vinden was. Daar aangekomen voelde Mythe met haar hand in het
water van de fontein. ”Hé, Kleine Ster, voel toch eens het water is
lauw, het is niet koud.” Terwijl ze sprak trok ze haar laarzen en
sokken uit en stapte er pardoes in. Kleine Ster wilde niet, het leek zo
belachelijk. Maar Mythe spetterde alle kanten op, haar klaterende lach
schalde en eigenlijk was het ook wel grappig wat Mythe deed. Kleine
Ster ging voorzichtig met z’n ene voet proberen en voordat hij het wist
sprong ook hij in het water. Voorbijgangers bleven staan kijken en
sommigen reageerden als Kleine Ster, dat het wel wat raar leek, maar
vele anderen die voorbij kwamen, trokken ook hun schoenen en
sokken uit en sprongen in het water. Iedereen lachte en was vrolijk,
omdat een klein meisje, eventjes deed waar zij zin in had.
Zij had haar eigen regel bedacht en met moed en overtuiging deze ten
uitvoer gebracht!

Mijn eigen salade

De laatste tijd kom ik vaak mensen tegen die druk doende zijn met een nieuwe studie, met een cursus of opleiding. Daarbij worden vele boeken genoemd die ik ondertussen toch wel een keertje gelezen moet hebben. Op internet en in de media word ik overspoeld door aanbiedingen en trends. Wat kan ik hier nou mee. Is het de bedoeling dat ik dit klakkeloos tot me neem en me ook ga richten op een HBO opleiding of een spirituele yoga reis?  Er is zoveel mogelijk. Plotsklaps kwam bij mij een beeld omhoog, dat leek op een grote kom sla en daar om heen stonden allerlei soorten ingrediënten die ik toe kon voegen. De tafel stond tot de rand toe vol en aan mij de keuze om daar een overheerlijke salade van te maken.
Ik kijk .. kijk ..en uiteindelijk kies ik voor tomaatjes. Ik weet dat ik dat lekker vind. Ik zoek verder tussen diverse potjes en flesjes en mijn oog valt op olijfolie extra virgine… Met een groots gebaar vermeng ik deze olie met mijn salade. Natuurlijk doe ik hier peper en zout bij. Dan pak ik een potje van de tafel en van het etiket word ik niet wijzer. Met grote letters staat er op geschreven, moet aanwezig zijn in elke salade!! Ik open het dekseltje en snuffel er aan. Heel voorzichtig laat ik een druppeltje op mijn vinger vallen en ik proef. Met een opgetrokken neus draai ik me om voor een grote slok water om deze smaak weer snel kwijt te raken.  Is het ook niet zo met het grote overdadige aanbod wat wij elke dag voorgeschoteld krijgen?
Neem niet domweg aan wat er gezegd en geadviseerd wordt. Proef voorzichtig eerst eens of jij dat ook vindt. En pas wanneer je het echt lekker vindt, voeg het dan toe aan jouw salade.
Soms kan het zelfs zo zijn, dat je die salade ook ooit eens niet meer de lekkerste vindt en dan pas ga je op zoek naar nieuwe ingrediënten.

Ik zeg JA

Het leven is als het weer…onvoorspelbaar. Het leven is als een route… die soms doodloopt. Het leven is als koffiedik.. niet doorheen te kijken. Al deze uitspraken zou je bijna de lust benemen om er wat van te maken. Je zou kunnen bedenken, dat het eng is om in noodweer terecht te komen. Je zou soms angstig kunnen worden omdat je plotsklaps voor een afgrond zult komen te staan. Je zou niet vooruit willen komen omdat je niet weet wat de toekomst brengt. Ondertussen staar je naar jezelf en registreer je enkel de negatieve zaken die zo rijkelijk aanwezig zijn.  Je twijfelt aan elke dag en je durft niet meer op jezelf te vertrouwen.

Het leven is als het weer… de zon schijnt met grote regelmaat. Het leven is als een weg.. die vele kruispunten kent. Het leven is als een glas water.. helder en duidelijk.
Welke keuze ga je maken? Wat filter je uit de mogelijkheden die het leven je biedt. Ik heb in het leven dat achter me ligt, vele momenten gehad, waardoor ik nu misschien niet meer zo gelukkig zou kunnen zijn, maar toch roep en zing ik volmondig JA tegen de toekomst. Ik verheug me op elke nieuwe morgen. Vol nieuwsgierigheid kijk ik naar buiten en groet de wachtende wereld. Wat breng je mij vandaag? Ik zeg JA tegen mijn medemens. Ik zeg JA tegen mijn werk! Ik zeg JA tegen mijn leeftijd! En ik jubel JA tegen mijn LEVEN!

Moederdag

Op de radio wordt je overspoeld met Moederdag reclame. Ik hoef geen post meer te halen, enkel maar informatie over Moederdag!! Kopen, kopen, kopen en nog eens kopen, want onze moeder is dat waard. De tv neemt een evenzo grote plaats in als het gaat over de verkoop voor deze speciale dag en wij mensen, volgen braaf dit voorbeeld.
Vreemd is het gevoel en ook pijnlijk, dat deze dag een dag vol gemis is… mijn hart voelt zwaar en lusteloos. Moederdag komt voor mij als een gedenkdag. Een dag vol herinneringen aan lang vervlogen tijden.  Toen ik klein was plukte ik bloemetjes om aan mijn moeder te geven, later werd dat een bosje fresia’s met chocolaatjes, waar ze zo van kon genieten. Ik werd ouder, zo ook mijn moeder en doordat haar gezondheid afnam, werd ze opgenomen in een bejaardentehuis. Daar heeft ze zich nooit thuis gevoeld en ze verloor haar levenszin en overleed.  7 Maanden nadat Annemiek overleden was.. Samen verblijven deze twee belangrijke mensen in de hemel en vieren komende zondag, Moederdag. Ik zwaai naar hen en brand natuurlijk een kaarsje. Ik vertel over mijn moeder als haar kind. Ik vertel over mijn dochter als haar moeder. Herinneringen met een glimlach op mijn gezicht omdat deze twee mensen zo belangrijk voor me zijn geweest en altijd nog zijn.
‘Moederdag’ wordt zo gemakkelijk besproken in de reclame campagnes….maar voor zoveel kinderen / moeders is deze dag een gevoelige dag!

Mythe en Kleine Ster – Moederdag

Kleine Ster hield Mythe nu al een half uur in de gaten, want ze was vandaag niet in haar bed te vinden. Nee, Mythe liep in gedachten weer naar de keuken om daarna weer terug te komen. In haar handen hield ze pakpapier. Ondertussen keek ze steeds heel schichtig om zich heen en zo gauw ze merkte dat haar moeder in de buurt kwam, wierp ze een kussen op alles wat voor haar lag en deed ze net alsof ze haar oefeningen aan het doen was. Kleine ster begreep er niet zo heel erg veel van, maar hij werd wel met de minuut nieuwsgieriger en de vraag brandde op z’n tong. Weer was Mythe in de keuken bezig en Kleine Ster hoorde haar in zichzelf mompelen en hij kon gewoon horen, dat ze iets aan het zoeken was. Uiteindelijk kwam Mythe de kamer weer binnen met een pakketje onder haar armen. “Nou moet je het me vertellen hoor” riep Kleine Ster. Mythe keek verbaasd op naar Kleine Ster en legde een vinger op haar mond en maakte een duidelijk ssssttt… geluid. “Niet zo hard, Kleine Ster. Mama mag niet horen dat ik iets aan het doen ben.” Fluisterend ging Kleine Ster verder: “Mythe wat doe je nu toch steeds?

Jij hebt nog helemaal niet op bed gelegen en toch ben je niet moe en je loopt dan weer hier dan weer daar en ik begrijp er helemaal niets van. Is jouw moeder jarig of zo?”

Mythe fronste haar blik en antwoordde: “Nee..mama is toch in de winter jarig…Nee het is binnenkort Moederdag en dan ga ik haar verrassen, op die dag laat je weten hoeveel je van haar houdt. Dat is leuk hè?” Kleine Ster keek met opgetrokken wenkbrauwen naar z’n liefste vriendinnetje en schudde zijn hoofd. “Maar dat is toch helemaal niet leuk, Mythe.  Ik begrijp er echt niets van hoor!!” Mythe keek omhoog en met een belerend stemmetje legde Mythe uit, dat je op Moederdag kleine geschenkjes geeft, tekeningen maakt, ontbijt op bed brengt en dat de moeder de hele dag verwend wordt en dat het een hele speciale dag is. “Begrijp je het nu?” vroeg Mythe.  Kleine Ster knikte afwezig, maar toch bleef z’n gezichtje een vraagteken geven. Mythe dacht hierdoor ook een tijdje na en ineen begon Mythe’s  gezichtje te stralen. “Ik weet wat je niet begrijpt, Kleine Ster…Oh en je hebt echt gelijk hoor!  Eigenlijk is het toch elke dag Moederdag….. Eigenlijk zou ik toch elke dag tegen mama moeten zeggen dat ik van haar houd.
Dat bedoel je of niet?” Nu lachte Kleine Ster en antwoordde: “Ja, dat is wat ik bedoel. Ik hou heel veel van jou en dat zeg ik dus elke dag tegen je, zodat je ook weet dat het zo is. En als je heel veel van jouw mama houdt, dan zou het toch super zijn, dat je dat elke dag eventjes laat weten?”

“Oh Kleine Ster, wat ben jij toch slim” hoorde Kleine Ster nog in de verte. Want er was een meisje op weg naar buiten, waar haar mama bezig was in de tuin.  Door het raam zag Kleine Ster dat Mythe heel voorzichtig voortstapte om uiteindelijk haar moeder met een lieve knuffel te verrassen….

Succes

Succes is een succesvol woord.. Je hoort het heel vaak en vaak goed bedoeld ook, maar als je succes wilt, waar streef je dan naar. Is succes een gevoel, dat je pas voelt, wanneer alle wensen zijn vervuld? Ik krijg steeds meer het gevoel, dat onze samenleving is gebouwd op succes en omdat ik ontdek dat succes net zo vluchtig is als geluk, dat dit een wankele basis is. Succes wordt namelijk gevoed door verlangen. Een wens is een verlangen naar iets wat je niet hebt. Ooit zal ik dit bezitten of dat kunnen aanschaffen of die positie hebben bereikt. Maar wanneer je ooit aankomt, dan is er al weer iets anders, dat je graag wilt hebben of graag wilt zijn. Zo blijf je doorgaan en ben je op weg om steeds weer iets nieuws te wensen. Het moeilijke hiervan is, dat je dus nooit tevreden bent met wat je nu bent of bezit. Je hebt maar half in de gaten, dat nu nooit meer terug komt en misschien heel misschien kom je in de toekomst een keertje bij ooit aan en besef je verbaasd, dat je in het verleden hebt bezeten wat je dan niet meer hebt.. Tijd om te genieten…

Kwetsbaar door verlies

Ondertussen ben ik toch behoorlijk volwassen, mijn jeugd verhalen  behoren al bijna in het geschiedenisboek en mijn leeftijd zal me ook echt vertellen, dat ik al heel lang geen tiener meer ben. Toch ontbreekt het me vaak aan zelf vertrouwen. Ik probeer mijn werk met liefde uit te voeren. Ik geef advies en luister vaak naar problemen en zorgen van mensen. Mijn mailbox puilt op dit moment uit, door de vele aanvragen voor gedichten, voor ‘klanten’ die het niet meer zien zitten. Het leven is hard en snel en vliegt aan deze mensen voorbij. En dan komt er een mailtje dat me vertelt dat ik een verkeerde actie heb gemaakt. Zonder dat ik het wist heb ik iemand heel erg pijn gedaan. Twijfel overvalt me. Mijn bloeddruk stijgt. Ik krijg een brok in de keel en ben van slag. Ik doe zoiets niet met opzet en in al mijn goedbedoelde handelen ben ik aan haar gevoel voorbij gegaan.. En dan compleet out of the bleu.. zitten tranen hoog.. ben ik verdrietig.. Normaal kun je dat eigenlijk niet noemen, maar ik ben me er heel erg bewust van dat dit dus een kwetsbare kant is geworden van mijn persoon. Ik daal af in mijn binnenste en ontdek dat dit gerelateerd is aan het verlies van Annemiek.  Tranen zijn sowieso sindsdien altijd voorradig en als je dan aangevallen wordt.. of terechtgewezen.. dan trilt dat verdriet domweg extra mee. In alles wat ik tegenkom merk ik dat. Het leven gaat door, het gemis tracht ik een plekje te geven.. het lijkt alsof alles weer gaat zoals het ooit eens ging.  Maar o wee, als er dan iets gebeurt waar je niet op rekent, dan sta je gewoon weer bij af! Heerlijk het leven.. wat een uitdaging.. tjonge .. Rouwverwerking is een weg, waar ik mezelf wel heel vaak tegenkom.. maar waar ik wel steeds weer iets van leer.

Grenzen stellen?

Steeds vaker lees ik, hoor ik, ontdek ik dat wij mensen onze grenzen duidelijker moeten stellen. Braaf schreef ik daar een gedicht over, maar sindsdien ben ik hier overvallen door twijfel. Hoezo grenzen stellen? Hoe doe je dat dan. “Tot hier en niet verder, voor vandaag, in ieder geval!”.
Vroeger toen onze landen nog omringd waren door grenzen, was het duidelijk. Heel duidelijk zelfs, want er stond een slagboom en daar mocht je zomaar niet door. Op dit moment zijn vele grenzen opengegaan. Een Europeaan kan van hier naar daar en vice versa en dat geeft ons een gevoel van vrijheid. Je grenzeloos voelen, wordt als zeer positief ervaren.. En nu gaan we en masse vertellen dat we als mens duidelijker grenzen moeten stellen. Is dat echt wel de bedoeling?

Als je rustig gaat zitten en je kijkt diep naar binnen, dan ligt daar een eindeloos potentieel. We kunnen zoveel .. zoveel meer dan we denken. Als we ontdekken hoeveel liefde we kunnen geven, dan komt daar geen einde aan. Totdat er een grens geplaatst wordt. Je sluit jezelf af. Ik kom steeds meer tot de conclusie dat je juist geen grenzen moet stellen, dat het goed is om jezelf niet meer open te stellen voor schadelijke invloeden, maar niet door een grens te stellen, maar door jezelf in bescherming te nemen en dat is een heel ander iets.

Tevens kwam ik tot dit inzicht, dat ik door een grens te vormen mijn omgeving voor een voldongen feit stel. Zij hebben dan geen invloed meer of zij het wel fijn vinden om een slagboom in hun zicht te zien staan. Als je van elkaar houdt, zijn grenzen niet nodig, er is respect en vertrouwen, er is begrip en openheid. En juist die openheid wil ik heel graag houden :)

Krachtgedicht Troostgeschenk – Het laatste levensstuk waar liefde begint

Krachtgedicht van de maand
Stuur het gedicht door aan die speciale persoon waarvan je weet, dat diegene het moeilijk heeft. Op deze manier laat je nog eens extra weten dat je meeleeft en aan hem of haar denkt…

De buitenwereld is op afstand
Het zonnelicht is van kleur vervaagd
Dit alles is geleidelijk ontstaan
Door de ziekte die je in je draagt

Het nare bericht zo kil gesproken
Een boodschap zonder enige taal
De verdoving die er voelbaar was
Gaf geen vervolg op jouw verdere verhaal

Tijd is niet meer volop aanwezig
Maar het einde ook nog niet bepaald
Elke dag geplukt en genoten
Wordt een mijlpaal weer behaald

De wereld draait als nooit te voren
De mensheid gaat, maar zonder jou
Jouw aanwezigheid in deze drukte
Wordt langzaam maar zeker afgebouwd

Vertrouwen en kracht zijn grote waardes
Waardoor je misschien acceptatie vindt
Waar samenzijn en harmonie
Het levenstuk vormen waar liefde begint

Liefde en rust voor de dagen die komen
Warmte en aandacht tijdens elk moment
Waardoor je hopelijk door vrede omgeven
Nog vele waardevolle gelegenheden kent

Karin 

Sunseal Sun € 6,95
Een prachtige kaart om iemand mee te verrassen.
Raamsticker met een zonafbeelding.
Doorsnede: 13 cm.
Je kunt de sunseal bevestigen op een venster, deurglas, autoraam, douchedeur, koelkast, spiegel. Ze plakken op bijna alle oppervlaktes.

Lieve mensen,
De maand maart kwam, zag en overwon. Met prachtige dagen vol zonnestralen en nieuw leven. Met frisse kleuren toonde de natuur een soort van wedergeboorte en iedereen toog naar buiten om volop te genieten van de eerste warmte van het jaar.
Enthousiast en vol verwachting hopen we dat dit de start zal zijn van een mooie lente, die gevolgd zal worden door een zwoele zomer. Toch zijn er mensen die van dit alles niet zo intens kunnen genieten, omdat ze hebben vernomen dat ze ziek zijn en niet meer beter kunnen worden en hierdoor niet zoveel meer van de toekomst verwachten.

Wij hopen met dit Krachtgedicht een klein steuntje in de rug te mogen geven en dat deze dag een bijzondere herinnering worden mag.

Wanneer je het gedicht leest en je weet iemand die hierdoor kan worden geraakt, zou je het dan door willen sturen?

Lieve groetjes,
Karin en Elles
www.troostgeschenk.nl

PS. Wij schrijven elke dag het ‘Gedicht van de dag’
Wil je deze ook ontvangen? Meld je dan aan door een email te sturen naar gedichtvandedag@troostgeschenk.nl met als onderwerp ‘Aanmelding Gedicht van de dag’.