Mijn hart brak in stukken

Ik keek naar haar gezichtje en zag dat ze niet meer bij mij was. Ze had nu echt een laatste keer adem gehaald. Haar gevecht was gestreden en er ontstond een heel zacht vredig schijnsel om haar heen. Wat een contrast met de storm die door me heen raasde. Golven sloegen tegen de binnenkant van mijn ribben. Mijn hart brak…. scheurde in stukken. Mijn ogen werden aangetast door stekende tranen en mijn lichaam was koud.. oneindig koud. Daar lag het mooiste meisje van de wereld. Het krachtigste kind dat ik ooit had gekend en ik zou vanaf dat moment zonder haar verder moeten. Het voelde alsof er ook een stuk van mij afstierf en ik wist dat ik nooit meer hetzelfde zou zijn.

En …

De wereld draaide domweg door! Het leven stopte niet. Mijn hart bleef slaan, mijn mond bleef spreken, mijn benen bleven lopen, mijn handen bleven geven… Het leven stopte niet….

Verliesspeld

Kan een hart in stukken breken

In de nacht

Ik vind mijn bed de uitvinding van de eeuw. Heerlijk vind ik het, om onder de dekens te kruipen, mijn ogen dicht te doen en me over te geven aan het onderbewuste. Slapen is voor mij de allerleukste bezigheid ooit! Ik ben hier ( denk ik ) ook kampioen in en zou vermoedelijk wel een gouden medaille halen, ware het niet, dat het nog geen olympische sport is.

Toch zit aan dat slapen een vervelende zijde. Het moet ’s nachts gebeuren en soms komt het voor, dat ik door de één of andere reden wakker word. Ik draai me dan vaak eventjes om en kijk op de wekker hoe laat het is, om mijn droom te vervolgen. En daar zit de manke… het verder dromen lukt niet meer. Starend in het duister komt er een grootmeester om de hoek kijken. De gedachte van twijfel en angst. Hoe ik ook probeer vrolijke dagdromen op te wekken. Welk liedje ik ook zing. Hoeveel schapen ik ook tel.. Zorgen worden groter. Verdriet voelt pijnlijker en gemis is bijna tastbaar schrijnend aanwezig. Tijdens de nachtelijke uren is de kracht van de positieve gedachte beduidend minder.

Terwijl de schemer inzet en het langzaam dag wordt, gebeurt het echter dat de beren op de weg zich weer verstoppen en het bos tussen de bomen door weer zichtbaar wordt. Hoe is het mogelijk, dat licht zoveel invloed heeft? Ik heb nu besloten om mijn verdriet en zorgen eens tegen het licht te houden… Het is van belang om het te benoemen zodat ze in de nacht geen zin meer hebben om te voorschijn te komen.
Onderbewust zullen ze dan niet meer aanwezig zijn en zullen daardoor mijn slaap niet meer verstoren.

Voor het opvangen van nare dromen, kun je een dromenvanger boven je bed hangen.

In de schemer van de ochtend

 

Angst versus vertrouwen

Misschien herken je dit, misschien ook niet, maar ik merk regelmatig in mijn dagelijks bestaan, dat ik bang ben om de werkelijkheid toe te laten. Ik heb momenten meegemaakt, waardoor het vertrouwen in het leven een behoorlijke klap heeft gekregen. Een ziekte leidde naar de dood, terwijl ik dacht dat een dubieus virus wel te overleven was. Ik dacht dat een ongeluk wel een goede afloop kon hebben, maar de dood was ook hier aanwezig. De dood zorgt met enige regelmaat voor verdriet en pijn. Het is moeilijk daar vertrouwen in te ontwikkelen, want de dood is het enige vaste gegeven wanneer je op aarde rondwandelt. Ik zal er dus rekening mee moeten houden en eigenlijk ook niet. De dood komt langs wanneer het zover is en daar heb ik het mee te doen.

Dus .. laten gaan.. de angst is een gedachte die mij er steeds weer aan herinnert en mij machteloos laat zijn. Dat is niet de bedoeling van het leven. Het leven is elke dag opnieuw aanvaarden wat is en dat lukt wanneer je de liefde toelaat. De liefde toestaat aanwezig te zijn. Dan vallen blokkades weg, dan ontstaat er een stroom die je bij de hand neemt om te ontvangen en die zo krachtig is, dat lijden je niet meer afremt, maar dat je het lijden kunt dragen en als ervaring vertrouwen biedt voor de toekomst.

Door het dragen van de White Tree hanger, word je er steeds weer aan herinnerd dat vertrouwen samen met de liefde onuitputtelijk in jezelf opgeslagen zit. 

Mijn vertrouwen zit gevangen

Het domme gansje

Afgelopen week was Prinsjesdag. Wij kregen nogmaals de boodschap, dat er in Nederland bezuinigd moet worden. Nu heb ik hier al vaker iets over geschreven en ik ben er nog steeds van overtuigd, dat de crisis zo slecht nog niet is. Toch merk ik steeds meer, dat er vooral bespaard moet worden op de menselijke investeringen.. Op aandacht, zorg en medemenselijkheid. Daar kan ik me wel enorm over opwinden. Waar is het gevoel gebleven?Terwijl ik dit denk schiet me een beeld voor ogen. Ooit leefden we in een gemeenschap, waar mensen er voor elkaar waren, waarin we mochten ontdekken en overnieuw mochten beginnen. Al doende leerde men. Als op een ganzenbord. De mens begint als dom gansje, maar door alle lessen die het aangaat, komt het uiteindelijk volwaardig aan het eind. Ondertussen telkens weer de kans krijgen om bij te sturen.

Heden ten dage zijn we en masse op het Monopoly spel geknikkerd. Bezit is belangrijk. Geld is macht en als je dit spel niet aankunt dan ga je maar door naar af… zonder enige beloning Afgeserveerd..

Indien je iemand weet die “Afgeserveerd” is, zou je diegene kunnen steunen door een puzzelstukje “Important”. 

Als dom gansje liep ik door het leven

Het gaat goed..

In het dagelijkse leven wordt mij dikwijls gevraagd, hoe het met mij gaat. “Goed”, is dan vaak het antwoord. Nee, dat is altijd het antwoord. Waarom uitleggen, dat het niet al te best gaat. Waarom vertellen, dat de pijn binnenin niet te beschrijven is. Waarom een poging wagen om de angst te verwoorden, die steeds maar aanwezig blijft. Het normale leven is voorgoed voorbij. De ervaring die ik heb gehad, waardoor ik een totaal andere weg ben op gesmeten, is niet in taal uit te spreken… In stilte komen beelden en gevoelens. Herinneringen dienen zich zonder richting aan. Daar heb ik mee om te gaan. Dat is nu en dat zal ook altijd blijven.
Het onbezorgde komt nooit meer terug…

En toch kun je weer vrolijk zijn.. kun je weer lachen om een film.. kun je weer giebelen om een grap en is het mogelijk het leven weer aan te gaan… Elke dag weer…

Vlinder puzzel. Ik voeg de stukjes weer aaneen. 

In het dagelijkse leven

Vergelijken

Eigenlijk zegt het gedicht van vandaag het allemaal. Hoe vaak werd ik door mezelf bekritiseerd. Hoe vaak werd ik door mezelf te licht bevonden. Op zich is dat niet zo erg, maar door deze innerlijke mening werd mijn creativiteit behoorlijk drooggelegd. En ik zie het om me heen. Ik hoor dikwijls:” Nou, dat kan ik niet hoor! In ieder geval niet zo goed als….”. Het lijkt soms ook een goed excuus om maar niet te hoeven proberen en hierdoor de mening bevestigd te zien. Vergelijken geeft je over het algemeen ook geen positieve uitslag…tenzij je alles perfect hebt. Dus waar jij je wel mee vergelijkt, weet je van te voren al dat je het beter hebt gedaan.. De wedloop met de perfectie is dan toegeslagen.

Conclusie: Ga geen vergelijking aan.. Het brengt je niets. Het belemmert je te ondernemen en je eigen creativiteit te ontwikkelen. Doe de dingen met bezieling en aandacht, dan is het resultaat het allerbeste, allermooiste wat jij hebt gecreëerd.

Herken jij iemand hier in? Verras hem of haar dan met een Engel voor creatieve wijsheid

Als kind maakte ik vol vreugde

Loser

Ik kijk graag naar programma’s over mensen in het dagelijks leven. Gisteravond Obese, hoe gaat het nu met? Daar was Danny. Mister Obese himself. Hij was in de aflevering van 2 jaren geleden een gigantische hoeveelheid gewicht kwijt geraakt. Supertrots was hij en had toen het gevoel dat hij de wereld aankon. Terwijl ik toen naar hem keek, vond ik steeds, dat hij alles weg lachte. Zo gauw Wendy dichtbij kwam, maakte hij een grapje, lachte hard en ging op een ander onderwerp over. Nu zagen wij hem terug. Even dik als toen. Hij schaamde zich immens en hij noemde zich een loser. Ik heb een hekel aan dat woord. Loser is een woord dat een soort beschuldiging met zich meebrengt. Het pint de persoon vast aan falen, sukkel- en waardeloos zijn. Terwijl diegene die loser genoemd wordt.. zichzelf dan ook een loser vindt, dat totaal niet is. Hij voldoet even niet aan de verwachting en heeft steun en begrip nodig, maar geen veroordeling, waarmee hij aan de kant wordt geschoven. Stel dat je als mens nooit mag falen.. nooit overnieuw mag proberen.. nooit voor een herkansing mag… waar leidt dat dan naar toe? Dat je niet meer durft te proberen en niet meer van je fouten leren mag.
Dus laten we ‘loser’ niet meer gebruiken. Laten we de ander maar ook onszelf de ruimte geven om het leven te ontdekken met vallen en opstaan. Steeds weer opnieuw!

Een bijpassend Troostgeschenk: Je bent een kanjer!

Wie heeft het eigenlijk bedacht

Rouwen duurt een leven lang

Gisteren schreef ik, dat ik me niet al te lekker voelde. Vandaag sloeg de ziekte harder toe, zodat ik in bed moest blijven. Koortsig en hoestend kwam ik de morgen door. Soms even slapen, dan weer wakker en ik voelde me met de minuut zieker worden. Opeens kreeg ik een droom, een blik terug in de tijd. Pijn kwam weer omhoog en ook de tranen die er bij horen. Ik heb geen idee waar het vandaan kwam, want normaal zit het goed verborgen en weggestopt. Klaarblijkelijk slaat het toe op de momenten dat je niet goed oplet. Verdriet dat nog in mijn lijf zit mag eruit. Ik zweet en hoest, maar mijn lichaam laat ook mijn tranen los. Bijzonder weer te ontdekken, dat rouwen niet zomaar een periode of fase is.. Rouwen duurt een leven lang…

Weet je iemand die zich hierin herkent? Wellicht kun je deze persoon dan ondersteunen met een Trooststeen Ik zal je nooit vergeten

Terwijl ik afwezig zat te staren

Aartsengel Raphael

De zomer is op dit moment weer uit mijn geheugen verdwenen. Na een week constante regen is dat wel heel erg snel gegaan. Ondertussen is verkoudheid toegeslagen en heb ik een keel die aanvoelt alsof er een cactus in verborgen zit. Ik moet eigenlijk lachen om mezelf omdat ik nu heel duidelijk merk, welke invloed het weer op mij heeft. Wanneer het zonnetje schijnt, voel ik me een zonnetje en als er een dagje tussenzit met wind, regen en kou, dan verkleum ik meteen en vang ik elke bacterie met gemak. Dus ik zal mijn hulptroepen weer in gaan zetten.

Aartsengel Raphael is hiervoor mijn grote favoriet. Hij is de engel voor heling en genezing. Hij helpt me mee weer gezond te worden, naar lichaam, ziel en geest.
Mijn water dat ik drink is verrijkt met essence druppeltjes, mijn aura is besproeid met Raphael spray en zijn symbool ligt onder mijn hoofdkussen. Het voelt fijn, maar ik ben niet meteen weer beter hoor…Ik weet dat een ‘klacht’ ook een reden heeft en ik zal door deze pijn dus weer naar binnen moeten kijken, wat hier de betekenis van is. Het leven is zoveel meer, dan ik ooit had gedacht. Het biedt zoveel meer, dan ik ooit had beseft en nu ik dit weet, wordt elk moment een uitdaging 🙂

Ontvang hulp door Engelsymbool Rahpael

Omgeven door vredig groen

 

Rupsje

Als ik toch eens een rupsje zou kunnen zijn. Dan kon ik eten wanneer ik honger had. Kroop ik zonder doel van blad naar blad. Rustte ik wanneer ik moe was en droomde dat ik vliegen kon.

Hoe vaak wil ik het leven kunnen invullen naar enkel positieve dagen. Hoe dikwijls wil ik mijn eigen keuzes maken alsof het leven ervan afhangt. Ondertussen steeds weer twijfelen, weifelen, angstig wordend en zorgen makend. Het leven gaat vanzelf. De dag komt steeds weer opnieuw. Elke keer met de mogelijkheid zonder weerstand mee te gaan. Go with the flow. Laat je drijven. Ontvang de tijd en het moment zoals het komt. Als me dat eens zou kunnen lukken. Gedachteloos aan het werk. Zonder angst, twijfel of verwachtingen, maar vol vertrouwen aanvaarden wat is. Als mij dat zou lukken, dan ben ik.. en dat is voldoende 🙂

Een bijpassend Troostgeschenk: Vlinder met kristal

Als rupsje ging ik door het leven