Ik hou je stevig vast

Hoe vaak ligt het leven van een mens overhoop. Hoe vaak moet een mens zichzelf weer op poten zetten en het is een feit, dat je het inderdaad zelf moet doen, maar wat zou het geweldig fijn zijn als je hulp, steun, een liefdevolle hand of een luisterend oor zou vernemen.
In deze tijd is er zoveel haast. In deze snelheid is hulp geven vaak een item in de agenda. Over 3 weken heb ik een uurtje tijd om bij je op bezoek te komen. Wat nog erger is, dat we leed indelen in tijd.. Het overlijden van een dierbare is al 1 jaar geleden, dus het verdriet mag nu wel een keertje over zijn…
Laten we met liefde naar de ander blijven kijken en niet in tijd bedenken wanneer we gaan en hoe de pijn zal worden gevoeld. Laten we het niet invullen, maar zonder vragen, zonder oplossingen luisteren en steunen. Loop niet voorbij, maar sta even stil .. luister naar hetgeen een vriend, vriendin, familie lid , buurman nog zo graag even vertellen wil.

Met dit muntje kun je iemand steunen, dat deze tijd ooit overwonnen zal zijn..maar dat je er nu voor hem of haar bent!

Is jouw leven veel te heftig

 

Love is in the Air

We kijken niet zo veel televisie, maar er zijn enkele programma’s waar we wel van genieten. Zo ook ‘Love is in the Air’. Robert ten Brink brengt familie’s bij elkaar, die door afstand gescheiden zijn. Gisteravond werden 3 zussen en een broer overgebracht naar Canada waar hun broer Jan al 60 jaar leefde. Wat waren ze blij en opgetogen dat ze daar eindelijk (weer) een bezoekje konden brengen. Ze omhelsden elkaar. Ze zongen met z’n vijven. Ze maakten een dansje. Het raakte mij om deze mensen zo blij en gelukkig te zien.
Maar wat kwam het bij me binnen, toen als afsluitende boodschap door Robert werd verteld dat Jan enkele maanden later overleden was. Tranen biggelden over mijn wangen… wat was dit bezoek waardevol geweest.
Vannacht droomde ik over deze man.. de broer Jan van de familie. Ik zag dat hij gelukkig was in een grote liefdevolle oceaan.. waar wij allemaal een golfje van zijn.
Soms komen mijn gedichten uit een onverwachtse hoek, maar ik ben er ook vandaag weer heel dankbaar voor.

One day at a time schelpje .. om het leven te nemen zoals het komt

Waar normaal de chaos heerst

Mijn hart brak in stukken

Ik keek naar haar gezichtje en zag dat ze niet meer bij mij was. Ze had nu echt een laatste keer adem gehaald. Haar gevecht was gestreden en er ontstond een heel zacht vredig schijnsel om haar heen. Wat een contrast met de storm die door me heen raasde. Golven sloegen tegen de binnenkant van mijn ribben. Mijn hart brak…. scheurde in stukken. Mijn ogen werden aangetast door stekende tranen en mijn lichaam was koud.. oneindig koud. Daar lag het mooiste meisje van de wereld. Het krachtigste kind dat ik ooit had gekend en ik zou vanaf dat moment zonder haar verder moeten. Het voelde alsof er ook een stuk van mij afstierf en ik wist dat ik nooit meer hetzelfde zou zijn.

En …

De wereld draaide domweg door! Het leven stopte niet. Mijn hart bleef slaan, mijn mond bleef spreken, mijn benen bleven lopen, mijn handen bleven geven… Het leven stopte niet….

Verliesspeld

Kan een hart in stukken breken

In de nacht

Ik vind mijn bed de uitvinding van de eeuw. Heerlijk vind ik het, om onder de dekens te kruipen, mijn ogen dicht te doen en me over te geven aan het onderbewuste. Slapen is voor mij de allerleukste bezigheid ooit! Ik ben hier ( denk ik ) ook kampioen in en zou vermoedelijk wel een gouden medaille halen, ware het niet, dat het nog geen olympische sport is.

Toch zit aan dat slapen een vervelende zijde. Het moet ’s nachts gebeuren en soms komt het voor, dat ik door de één of andere reden wakker word. Ik draai me dan vaak eventjes om en kijk op de wekker hoe laat het is, om mijn droom te vervolgen. En daar zit de manke… het verder dromen lukt niet meer. Starend in het duister komt er een grootmeester om de hoek kijken. De gedachte van twijfel en angst. Hoe ik ook probeer vrolijke dagdromen op te wekken. Welk liedje ik ook zing. Hoeveel schapen ik ook tel.. Zorgen worden groter. Verdriet voelt pijnlijker en gemis is bijna tastbaar schrijnend aanwezig. Tijdens de nachtelijke uren is de kracht van de positieve gedachte beduidend minder.

Terwijl de schemer inzet en het langzaam dag wordt, gebeurt het echter dat de beren op de weg zich weer verstoppen en het bos tussen de bomen door weer zichtbaar wordt. Hoe is het mogelijk, dat licht zoveel invloed heeft? Ik heb nu besloten om mijn verdriet en zorgen eens tegen het licht te houden… Het is van belang om het te benoemen zodat ze in de nacht geen zin meer hebben om te voorschijn te komen.
Onderbewust zullen ze dan niet meer aanwezig zijn en zullen daardoor mijn slaap niet meer verstoren.

Voor het opvangen van nare dromen, kun je een dromenvanger boven je bed hangen.

In de schemer van de ochtend

 

Angst versus vertrouwen

Misschien herken je dit, misschien ook niet, maar ik merk regelmatig in mijn dagelijks bestaan, dat ik bang ben om de werkelijkheid toe te laten. Ik heb momenten meegemaakt, waardoor het vertrouwen in het leven een behoorlijke klap heeft gekregen. Een ziekte leidde naar de dood, terwijl ik dacht dat een dubieus virus wel te overleven was. Ik dacht dat een ongeluk wel een goede afloop kon hebben, maar de dood was ook hier aanwezig. De dood zorgt met enige regelmaat voor verdriet en pijn. Het is moeilijk daar vertrouwen in te ontwikkelen, want de dood is het enige vaste gegeven wanneer je op aarde rondwandelt. Ik zal er dus rekening mee moeten houden en eigenlijk ook niet. De dood komt langs wanneer het zover is en daar heb ik het mee te doen.

Dus .. laten gaan.. de angst is een gedachte die mij er steeds weer aan herinnert en mij machteloos laat zijn. Dat is niet de bedoeling van het leven. Het leven is elke dag opnieuw aanvaarden wat is en dat lukt wanneer je de liefde toelaat. De liefde toestaat aanwezig te zijn. Dan vallen blokkades weg, dan ontstaat er een stroom die je bij de hand neemt om te ontvangen en die zo krachtig is, dat lijden je niet meer afremt, maar dat je het lijden kunt dragen en als ervaring vertrouwen biedt voor de toekomst.

Door het dragen van de White Tree hanger, word je er steeds weer aan herinnerd dat vertrouwen samen met de liefde onuitputtelijk in jezelf opgeslagen zit. 

Mijn vertrouwen zit gevangen

Het domme gansje

Afgelopen week was Prinsjesdag. Wij kregen nogmaals de boodschap, dat er in Nederland bezuinigd moet worden. Nu heb ik hier al vaker iets over geschreven en ik ben er nog steeds van overtuigd, dat de crisis zo slecht nog niet is. Toch merk ik steeds meer, dat er vooral bespaard moet worden op de menselijke investeringen.. Op aandacht, zorg en medemenselijkheid. Daar kan ik me wel enorm over opwinden. Waar is het gevoel gebleven?Terwijl ik dit denk schiet me een beeld voor ogen. Ooit leefden we in een gemeenschap, waar mensen er voor elkaar waren, waarin we mochten ontdekken en overnieuw mochten beginnen. Al doende leerde men. Als op een ganzenbord. De mens begint als dom gansje, maar door alle lessen die het aangaat, komt het uiteindelijk volwaardig aan het eind. Ondertussen telkens weer de kans krijgen om bij te sturen.

Heden ten dage zijn we en masse op het Monopoly spel geknikkerd. Bezit is belangrijk. Geld is macht en als je dit spel niet aankunt dan ga je maar door naar af… zonder enige beloning Afgeserveerd..

Indien je iemand weet die “Afgeserveerd” is, zou je diegene kunnen steunen door een puzzelstukje “Important”. 

Als dom gansje liep ik door het leven