Knuffel

Niets vermoedend open ik het mailtje dat in mijn mailbox te wachten staat. Het springt me tegemoet, vol uitroeptekens, harde woorden, hoog Nederlands vocabulaire.. Ik lees het nogmaals en besef dat ik even op het matje wordt geroepen. Als moderator van een verzamel pagina, werd ik gewogen en te licht bevonden. Het is volgens schrijfster, knullig, niet professioneel, tuttig en het lijkt wel een chatroom. Ik voel een diep medelijden opstijgen. Want ik voel zoveel bitterheid tussen de woorden door. Hoe word je als mens zo kil. Wat is er gebeurd dat je een mail stuurt om duidelijk te laten weten, hoe jij erover denkt en dat degene die de mail leest, in klare taal verneemt hoe fout diegene het allemaal doet. Is dit nu onze wereld? Is dit onze maatschappij? Is dit de toekomst?

Ik schrijf vaak onderaan mijn mail:”Een dikke knuffle”, vooral wanneer ik weet, dat de ontvanger het moeilijk heeft. Even geen automatische handtekening, maar een persoonlijke groet. Volgens mailschrijfster, totaal ongepast en niet zakelijk!

Tja.. voor mij is hier maar één conclusie te trekken: “Ik ben niet zakelijk!”

En daar ben ik zoooooo blij om !!!

( Zo’n mailtje inspireert wel weer )

Jouw woorden klinken hard
Er vloeit verbittering uit jouw pen
Je geeft me het gevoel
Dat ik de oorzaak van jouw ellende ben

Jouw houding is verstard
Voelbaar is jouw dikke muur
Waarom worden er zoveel pijlen
Door jou op mij afgevuurd

Ben ik een gemakkelijke prooi
Die jij wel even pakken kunt
Je doet maar lieve medemens
Het plezier is je gegund

Want ik ben onaantastbaar
Voor jouw angst en bitterheid
Ik sta krachtig op mijn benen
Waardoor ik niet bezwijk

Maar ik heb medelijden
Met de weg die jij hebt te gaan
Want ik weet dat jij door jouw houding
Ooit alleen zult komen te staan

Je legt de oorzaak van jouw pijn
Steeds weer bij de ander neer
Je bekt en strijdt en slaat en lijdt
Maar eens gaat het niet meer

Dan moet je naar je tranen
Anders gaat het domweg niet
Je zult ooit weer liefdevol kunnen zijn
Als je afscheid neemt van jouw verdriet

Karin

Nieuw geloof!

Daar gaat hij weer. In draf rent hij zijn rondje. Een poosje later rij ik over straat en kom zoveel mensen tegen, de één joggend, de ander wandelend en weer een ander met een sporttas op weg naar de fitness. Wat is er op dit moment weer aan de hand in Nederland. Volgens de algemene mening moeten we en masse aan sport doen. Het is namelijk bewezen dat we te weinig bewegen en te veel stil zitten, alsof we een complete eenheidsworst zijn. Een onderzoek mag iedereen over 1 kam scheren en dus moet er met donder en geweld de mening worden aangepast. Bewegen is gezond en als je dat niet doet ben je zeer ongezond en (bijna) a-sociaal, met de gevolgen van dien.
Maar .. is bewegen wel zo gezond? Wil ons lichaam dat wel? Is het niet wéér een verplichting die ons opgelegd wordt? We hoeven niet meer naar de kerk, dat is nu geaccepteerd, maar is deze hype niet een nieuw geloof? Worden we niet in een nieuw keurslijf gedrukt, om in wedloop met de tijd te geraken. Niet ouder worden, niet aftakelen, niet lui-zijn ??  Presteren, bereiken, behalen, belonen?

Maar … hoe zit het met je innerlijk! De wedloop met de tijd, zullen wij mensen altijd en eeuwig verliezen. Waarom vinden wij ons uiterlijk zo belangrijk. Waarom wordt er zo op gehamerd dat een mens niet wat dikker mag zijn. Waarom worden wij niet geaccepteerd zoals we zijn. Waarom worden wij door dit nieuwe ‘geloof’ maar zo heel even gelukkig….omdat het niet uit onszelf komt. We willen de waardering van onze omgeving. “Tjonge wat zie jij er goed uit!” … of “Poetje jij bent afgevallen, wat knap!”….

En ondertussen worden we steeds een beetje ongelukkiger… ontevredener.. want de tijd verstrijkt en als je deze tijd niet met jezelf deelt, gaat het tegen je werken. Als je de tijd als vriend maakt, vind je rust, vrede, ontspanning, stilte en harmonie. Je zult misschien niet aan het plaatje voldoen, van het nieuwe ‘geloof’, maar als uniek en bijzonder mens zul je ontdekken, dat dit geluk nooit verdwijnen zal!

 

Nieuw 'geloof'

Dromen

De nacht breekt aan en zoals elke avond val ik slaap. Ik word weer wakker. Het is te warm en ik gooi weer eens een been buitenboord, dat ik een poosje later weer onder de deken terug trek. Ik val weer in slaap en dan loop ik samen met jou, door de lange gang. Jouw handje in de mijne, jij kijkt me vol vertrouwen aan. We zouden alleen maar even weer naar de aardige dokter gaan. Ik had hem weer gebeld, met de mededeling, dat Annemiek wel heel erg moeilijk begon te lopen. Als een dronkenman. Ik had hem gevraagd of er misschien iets met haar evenwichtsorgaan aan de hand kon zijn. Afgelopen winter, was ze in 3 weken tijd binnenste buiten gekeerd en ‘men’ had niets kunnen vinden. De verpleegsters vonden ons meisje een aansteller en ons ouders overbezorgd. Met die boodschap zijn we toen vertrokken en met dat gevoel keerde ik nu weer terug. De dokter echter stond ons in de lange gang al op te wachten. Z’n blik stond bezorgd.  Hij liet Annemiek over een denkbeeldige rechte lijn lopen, dat ze niet voor elkaar kreeg.  “Laten we eens een ct scan maken”, sprak de dokter. Ik nam Annemiek bij de hand en liepen braaf achter hem aan. De gangen door, de deuren door, vele passen later stonden wij in de grote ruimte, waar het personeel de voorbereidingen troffen. Rustig bleven wij met ons beidjes wachten.  Annemiek moest op de ‘tafel’ gelegd worden, zodat de foto kon worden gemaakt.  Ineens werd men drukker, er werd getelefoneerd, er kwam nog een arts om de hoek zeilen en er werd een spuit klaargemaakt. Annemiek raakte in paniek, want dat was niet verteld. Ik raakte verward en sprong op! “Wat is er aan de hand?” . Er kwam niet meteen een antwoord, dus moest ik nog eens vragen. Uiteindelijk werd me verteld, dat er iets te zien was in haar hoofdje en dat ze zekerheid wilden door middel van contrast vloeistof. Maar Annemiek wilde dat absoluut niet meer. Ze was in de afgelopen tijd zo vaak geprikt. Dus ik sprak op, dat als men iets zag, dat dan ook wel zonder deze vloeistof moest gebeuren. Het was nu wel duidelijk. …

En weer sla ik mijn been buiten de dekens.. het blijft te warm. Ik ben weer eens wakker.

Wat zou de liefde doen?

In ganzenpas, als een kudde lopen we op dezelfde maat, in de rij achter of naast elkaar en vooral volgen wat ons wordt voorgezegd en voorgedaan. De verkiezingen zijn aanstaande. Het ene debat na het andere. De stellingen en programma’s vliegen ons om de oren en we stappen braaf mee. De opiniepeilingen geven duidelijk aan, dat het merendeel van de bevolking op één van de grote partijen stemt . Wij zijn goed bezig! Toch bekruipt me de laatste weken een vreemdsoortig beklemmend gevoel. We moeten opnieuw een regering kiezen. Een groep mensen die het beste met ons voorheeft en die dolgraag ons land weer op de rails wil zien te krijgen, want als ik ze mag geloven gaat het waanzinnig slecht met ons land.  De ene belofte na de andere krijgen we te horen en wat zal het de komende tijd prachtig worden en wat zullen we oneindig gelukkig worden… Alhoewel. Ik heb nog geen enkele politicus horen spreken over het geluk van mensen… Het gaat vooral over het bestrijden van de crisis (hoezo crisis.. we zijn één van de rijkste landen van de wereld!!)..

Gaat het leven dan alleen maar over geld en economie.. over hypotheken en rente, over schulden en de euro.. Waar is het menselijke gevoel, waar vinden wij de waarde van de mens .. waar is de liefde?

Deze is verdwenen.. want je wordt meteen afgerekend, wanneer je te lief bent!!

En dat beklemt me!!

Weet je:
Pas als je beseft hoe kostbaar dat ene leven is, dan pas komt de waarde van de liefde terug. Wanneer je moet meemaken, dat het liefste wat je bezit van je afgepakt wordt, dan pas ga je anders naar het leven kijken. Dan pas besef je dat geluk niet en nooit met geld te koop zal zijn..
Als politicus kun je daar misschien niet steeds bij stil staan, maar ergens moet dat de basis gedachte zijn van elke partij!

Wat zou de liefde doen?

Kind

Ik kijk niet zo vaak naar de tv, maar gisteren was zo’n dag dat ik het wel deed. Dr. Phil wekte mijn interesse. Het ging over een echtpaar, dat mot had met de (schoon)moeder. Ze bemoeide zich teveel met hun gezinsleven. De man van het stel, was ruim volwassen, maar werkte bij z’n moeder in de zaak, woonde in haar huis en liet diverse rekeningen door haar betalen. Dit was altijd goed gegaan, totdat de vrouw van het stel, de schoondochter, uitgeflipt was en niets meer met de (schoon)moeder te maken wilde hebben. Daarna keken wij naar: “Het spijt me” . Een vader en een moeder wilden sorry zeggen, tegen hun zoon, die ze met harde hand de deur uit hadden gezet. Deze zoon had een lieve vriendin gevonden en binnen 4 maanden woonden ze samen en waren ze zwanger. Daar konden de ouders niet mee overweg en er ontstond grote ruzie. De moeder had daar een prominente rol in en wilde het leven van de zoon naar haar hand zetten, door allerlei dreigementen. Daarna keken wij naar:  ”Liefs uit”… wat treft mijn verbazing, daar zie ik weer een stel ouders dat voor en achter de kinderen aan zit en hun manier van leven door willen drukken op dat van hun dochter. Uiteindelijk hebben de twee verliefde mensen een eigen plekje waar ze dan zonder bemoeienissen kunnen leven en hun eigen dingen kunnen doen.

Ik vind het nogal opvallend, dat dit 3 keer langskomt op één avond. Zijn wij ouders zo manipulatief, wat betreft de opvoeding die we geven. Beschouwen wij onze kinderen als bezit, waar we mee mogen doen, wat we willen? We kunnen onze kroost natuurlijk laten zien, wat wij belangrijk vinden, maar het mag toch niet zijn, dat ze dan ons maar klakkeloos moeten volgen. We hoeven ze toch niet te drillen in een structuur die wij voor ons zelf gevormd hebben? Onze kinderen horen vrij te zijn. Wij horen ze zelfvertrouwen te geven, zodat ze op eigen benen kunnen staan en dan ook nog op hun eigen manier. Misschien maken ze niet zo vaak schoon, misschien dragen ze andere kleding, misschien gaan ze niet meer naar de kerk, misschien kiezen ze een baan die niet zoveel verdient en zo kan ik nog uren door gaan.. Als ouders kun je ze steunen en begeleiden, zodat ze gelukkig door het leven mogen gaan, want daar gaat het toch om??!!

Twee toegestoken armpjes
Twee oogjes kijken blij
Dit is een prachtig nieuwe dag
Die wacht op jou en mij

Ik til je vrolijk op
Een lijfje zacht en warm
Kom maar lieflijk mensje
Ik draag je op mijn arm

Wij zijn met elkaar verbonden
Zonder woorden zijn we één
Ik ben jouw begeleider hier op aard
En zal dat altijd zijn

Mijn taak is jou te tonen
Hoe je het leven aan mag gaan
Dat jij als mens uniek bent
Bijzonder en speciaal

Ik laat je steeds meer los
Zodat jij zelfvertrouwen krijgt
Jouw eigen vleugels mag vormen
En boven het maaiveld uitstijgt

Je mag zijn, wie je in wezen bent
En ik help je graag daarbij
Je bent mijn kind en ik hou van je
Maar je bent geen bezit van mij…!

Karin

1994

“Het afgelopen weekend was de warmste sinds 1994!!” en ‘plop’  daar schiet ik terug in de tijd. 1994. Natuurlijk weet ik dat het toen hartstikke heet was. Natuurlijk weet ik meteen waar ik me bevond. Natuurlijk kan ik me direct voor de geest halen wat we toen in die hitte deden. Natuurlijk… want het staat op mijn harde schijf…en het zal daar altijd blijven.

14 Juli 1994 werd Annemiek opgenomen in het Sophia Ziekenhuis te Zwolle. Eindelijk hadden de doktoren ontdekt wat er met haar aan de hand was. Ons prachtige meisje had een hersentumor. Ik had geen idee wat ons te wachten stond. Een hersentumor, kon worden verwijderd en dan zou het leven toch weer gewoon verder gaan. Hoe naïef en vol vertrouwen kun je als mens in eerste instantie reageren. De operatie  verliep niet volgens wens. Er werd een zenuw geraakt, waardoor Annemiek een fascialis parese opliep. Haar gezichtje was halfzijdig verlamt. Maar wat veel erger was; dat de wond niet dicht wilde, dat er infecties optraden, dat er een drain geplaatst moest worden, dat de drain er weer uit moest, dat ze koorts stuipen kreeg, dat ze niet meer durfde te slapen, dat het personeel soms vreselijk onzorgvuldig met haar omging en dat….
de tumor agressief van aard was…

De temperatuur liep hoog en hoger.. terwijl het voor ons steeds kouder werd. Het licht scheen met felheid op haar bedje neer, terwijl het voor ons steeds donkerder werd.  De toekomst had voor ons een andere invulling gekregen. Verslagen zaten we bij elkaar om de gebeurtenissen te plaatsen. Met pijn in ons hart keken we naar ons kostbare bezit, dat in zo’n korte tijd zo beschadigd was. Haar blik was angstig, haar vertrouwen verdwenen, haar stemmetje gebroken maar….

met een wilskracht waar ik oneindig trots op werd.  Ze bleef vechten, knokken, vallen en opstaan, zingen, zorgen, vrolijk zijn en na 7 weken kreeg ze het voor elkaar om sterk genoeg  weer naar huis te mogen!! Begin september 1994 werd Annemiek ontslagen en begonnen wij aan een pad, dat onze Kanjer 6 jaar lang heeft volgehouden.

1994 Staat op mijn harde schijf en zal dat altijd blijven..

Kindertijd

Als mens heb je een weg af te leggen. Je wordt als baby geboren en dan begint het ontdekken. Wat heerlijk is het om naar een kindje te kijken dat net ontdekt dat het handjes heeft. Wat kan ik genieten van een pupke, dat net kan lopen en wankelend rondjes rent en bijna uit de bocht vliegt. Het straalt en heeft de grootste lol om zichzelf. Wanneer een klein mensje in bad wordt gezet, kan het totaal opgaan in het spelen met water. Het water is ongrijpbaar, het kindje kan de handjes eronder houden en weer omhoog halen en het water is weer weg. De mens wordt ouder en als de kindertijd voorbij is, zijn we niet meer vol verbazing over hetgeen er om ons heen gebeurt. De regen mag vallen, maar we zien enkel de nattigheid en we vinden dat vervelend. Een bloem die uit de grond komt wordt niet meer gezien als een wonder. Wij vallen in een soort slaap.. een diepe slaap.. er is geen verwondering meer. Onze omgeving is onze omgeving, daar is niets spectaculairs aan… dood gewoon.. en zo hoort het te zijn. Een ander die ons aanspreekt op onze fantasie valt al spoedig buiten de boot.. Doe maar normaal, dat kindse gedrag wordt niet meer gewaardeerd.

Maar verliezen we hiermee niet heel veel blijdschap en vreugde? Schommelen op een schommel. Even met z’n tweeën op de wip. Languit in het gras liggen en naar de wolken staren en tellen en figuurtjes herkennen. Is het  niet saai om geen fantasie meer te hebben. Is het niet vreselijk vervelend om niet meer met dwergen en kabouters te kletsen??

Waarom moeten wij mensen eigenlijk zo serieus worden wanneer we volwassen zijn?

De lach

Vandaag werd ik weer gewekt door het mobieltje van zoonlief. Hij moet om half 8 beginnen, dus lekker op tijd uit bed. Ontbijtje, badderen en aan de slag. Nog eventjes mijn haren doen en een dagcrème op mijn gezicht. Ik kijk naar mezelf. Alweer één rimpeltje erbij. Het zal niet meer lang duren dan wordt het helemaal tijd voor een Anti-aging behandeling. Ik tuit mijn lippen, frons mijn wenkbrauwen, maak een dikke onderkin en daar ontstaat het! Zomaar uit het niets begin ik hard naar mezelf te lachen. Mijn ogen stralen, mijn mond maakt een prachtige curve en mijn tanden komen enthousiast te voorschijn. Een lach, daar kan geen enkel middel tegenop.
Ik loop namelijk elke dag naar de brievenbus, een paar honderd meter bij mijn thuisfront vandaan. Tijdens deze dagelijkse wandeling kom ik mensen tegen van allerlei pluimage. Wanneer ze dichtbij komen, groet ik en kijk hen in de ogen. Het vreemde is, dat de helft bijna schrikt van een  ’Goedendag’ en de andere helft mij ondertussen kent en terug groet.  De mensen die groeten, stralen en sturen een glimlach de wereld in en op dat moment is diegene veel jonger geworden. Als ik lach voel ik me lichter en er kriebelt een gevoel vanuit je buik omhoog. Probeer het maar eens en je zult zien, dat je geen zalfje, pilletje of poedertje nodig hebt om je jong te blijven voelen.

Ik doe wat ik zelf graag doe

Altijd volg ik dezelfde regels 
Dag in dag uit, keer op keer 
Wetten uitgedacht door een ander 
Die ik domweg accepteer

Maar eigenlijk zou ik anders willen 
Mijn eigen ding doen en levenskunst 
Naar buiten en dan vrolijk zijn 
Wat ik jou ook van harte gun

Ik ga dan dansend door de regen 
Luidkeels zingend loop ik op straat 
Ik zwaai lachend en gelukkig 
Naar diegene die daar ook gaat

Zo ontstaat er een verbinding 
Tussen regels van jou en mij 
Omdat ze door ons warme hart 
Met zoveel aandacht ontworpen zijn

Het voelt zo goed verlost te worden 
Van elk opgelegd gedrag 
Ik hoop dat ik voor eeuwig 
Van deze vrijheid genieten mag

Karin

 

Kleine Ster en Mythe


Kleine Ster keek naar buiten en rekte zich uit om te kijken of er een
stukje blauwe lucht te zien was. Weer zuchtte hij diep, want ook
vandaag was de hemel bedekt met dikke grijze wolken, waaruit
waarschijnlijk wel weer bakken met regen zouden vallen. “Het wordt
ook nooit eens mooi weer, hoe moeten Mythe en ik nu onze dagen
invullen. Zo had ik me de zomer niet voorgesteld!” mopperde hij.
Gisteren hadden Mythe en Kleine Ster al geknutseld en een film
gekeken en ze hadden allebei gehoopt, dat de zon vandaag weer zou
schijnen. Kleine Ster bleef dus maar moedeloos aan z’n draadje
hangen totdat Mythe met veel lawaai binnen kwam wandelen.
“Kleine Ster, waar ben je…Oh je hangt nog steeds aan je haakje. Kom
daar eens eventjes van af. Ik ga naar buiten, heb je ook zin om mee te
gaan?” Kleine Ster was al van zijn plekje gesprongen en op bed gaan
zitten met de woorden:” Mythe, het is hartstikke bewolkt, dus zal het
vandaag wel weer regenen en in de regen kun je helemaal niets!”
Mythe haalde haar schouders op en legde haar jas op bed, ook had ze
laarzen gezocht en in de hoek van de kamer vond ze haar paraplu.
“Zo”, zei ze kordaat, “Ik ga in de regen spetteren en in de plassen
dansen en als het water heel erg lekker warm is, ga ik misschien wel in
de plas zitten, want dat lijkt me heel erg leuk!” Met grote ogen van
verbazing keek Kleine Ster naar Mythe en sprak bedachtzaam: ”Maar
regen is toch niet leuk en springen in een waterplas, dat heb ik
eigenlijk nog niemand zien doen, maar erin zwemmen dat lijkt me
helemaal geen goed idee.” Mythe lachte naar Kleine Ster en begreep
wat hij bedoelde, maar vond het geen reden om dat dan maar niet te
doen. Mythe trok haar jas en laarzen aan en de paraplu gebruikte ze
als wandelstok. Ondanks z’n tegenzin sprong Kleine Ster van het bed
en wandelde met Mythe mee. Hij probeerde nog te vragen of Mythe
niet eventjes kleren aan moest trekken, want in de pyjama leek het
wel een beetje vreemd, maar Mythe reageerde niet eens op de vraag,
dus liet hij het maar zo. Zoals hij al voorspeld had begon het te
regenen, waardoor Mythe vol enthousiasme haar paraplu uitklapte en
samen wandelden ze verder. Kleine Ster vond het niet leuk, hij voelde
dat de grond nat werd en op z’n voeten spetterde, zijn humeur werd
steeds slechter en hij wilde dat Mythe met hem terug naar huis ging.
Mythe echter wilde naar het park, naar de prachtige fontein die daar te
vinden was. Daar aangekomen voelde Mythe met haar hand in het
water van de fontein. ”Hé, Kleine Ster, voel toch eens het water is
lauw, het is niet koud.” Terwijl ze sprak trok ze haar laarzen en
sokken uit en stapte er pardoes in. Kleine Ster wilde niet, het leek zo
belachelijk. Maar Mythe spetterde alle kanten op, haar klaterende lach
schalde en eigenlijk was het ook wel grappig wat Mythe deed. Kleine
Ster ging voorzichtig met z’n ene voet proberen en voordat hij het wist
sprong ook hij in het water. Voorbijgangers bleven staan kijken en
sommigen reageerden als Kleine Ster, dat het wel wat raar leek, maar
vele anderen die voorbij kwamen, trokken ook hun schoenen en
sokken uit en sprongen in het water. Iedereen lachte en was vrolijk,
omdat een klein meisje, eventjes deed waar zij zin in had.
Zij had haar eigen regel bedacht en met moed en overtuiging deze ten
uitvoer gebracht!

Mijn eigen salade

De laatste tijd kom ik vaak mensen tegen die druk doende zijn met een nieuwe studie, met een cursus of opleiding. Daarbij worden vele boeken genoemd die ik ondertussen toch wel een keertje gelezen moet hebben. Op internet en in de media word ik overspoeld door aanbiedingen en trends. Wat kan ik hier nou mee. Is het de bedoeling dat ik dit klakkeloos tot me neem en me ook ga richten op een HBO opleiding of een spirituele yoga reis?  Er is zoveel mogelijk. Plotsklaps kwam bij mij een beeld omhoog, dat leek op een grote kom sla en daar om heen stonden allerlei soorten ingrediënten die ik toe kon voegen. De tafel stond tot de rand toe vol en aan mij de keuze om daar een overheerlijke salade van te maken.
Ik kijk .. kijk ..en uiteindelijk kies ik voor tomaatjes. Ik weet dat ik dat lekker vind. Ik zoek verder tussen diverse potjes en flesjes en mijn oog valt op olijfolie extra virgine… Met een groots gebaar vermeng ik deze olie met mijn salade. Natuurlijk doe ik hier peper en zout bij. Dan pak ik een potje van de tafel en van het etiket word ik niet wijzer. Met grote letters staat er op geschreven, moet aanwezig zijn in elke salade!! Ik open het dekseltje en snuffel er aan. Heel voorzichtig laat ik een druppeltje op mijn vinger vallen en ik proef. Met een opgetrokken neus draai ik me om voor een grote slok water om deze smaak weer snel kwijt te raken.  Is het ook niet zo met het grote overdadige aanbod wat wij elke dag voorgeschoteld krijgen?
Neem niet domweg aan wat er gezegd en geadviseerd wordt. Proef voorzichtig eerst eens of jij dat ook vindt. En pas wanneer je het echt lekker vindt, voeg het dan toe aan jouw salade.
Soms kan het zelfs zo zijn, dat je die salade ook ooit eens niet meer de lekkerste vindt en dan pas ga je op zoek naar nieuwe ingrediënten.