Dankbaarheid

Wanneer ik de krant soms even opensla, dan word ik nog steeds overspoeld door negatieve berichten. De wereld blijft bezig met de crisis en de ellende die het met zich meebrengt. Mensen worden steeds minder gezien en geld is het woord, dat steeds alle aandacht krijgt. Bezuinigingen voor en na. Als je dan altijd al zuinig hebt geleefd, voorzichtig hebt uitgegeven en goed hebt opgelet, dan wordt het nu een kritische situatie. Hoe kom je door deze tijd heen en hoe hou je je hoofd boven water.
Uit ervaring kan ik geen advies geven, maar ik weet wel dat je als unieke mens geen verandering aan zult kunnen brengen. Het enige wat jezelf kunt veranderen, is je eigen leven. Hoe kun je de situatie verbeteren. Ik denk soms, dat je in ieder geval dankbaarheid moet blijven voelen. Je leeft in Nederland, waar nog wel voor je gezorgd wordt. Er is bijstand, er is een voedselbank, afhaalpunten voor kleding en speelgoed zijn aanwezig. Dankbaar voor elke dag en voor al het kleine.
Soms denk ik ook, dat we in Nederland enorm zijn doorgeslagen in het willen kopen en hebben van dingen en zaken.  Ik hoop dat de volgende stap naar medemenselijkheid zal zijn. Dat het willen hebben van zaken niet meer op de eerste plaats komt, maar het willen delen met elkaar een nieuwe trend wordt. Dan is de crisis toch nog ergens goed voor geweest..

Dankbaar en hoopvol blijf ik vol vertrouwen gaan…

Ik ga vol vreugde door het leven

Verbinding

Er bestaat een verbinding tussen de mensen. Zoals ik gisteren al vermeldde zijn we allen één. We gebruiken dezelfde lucht, dezelfde aarde, hetzelfde water .. en hebben het echt met elkaar te doen hier.
Soms kan ik me vreselijk druk maken over de vervuiling van het water, over het verspillen van voedsel, over onze roekeloosheid in verhouding met de natuur, maar dan komt er een stemmetje en spreekt: “Je hoeft je om de aarde geen zorgen te maken. Zij heeft al zoveel doorstaan en meegemaakt. Dit is een peulenschilletje voor haar. De mens zelf is niet in staat zich te herstellen en is bezig met z’n eigen einde”.
Dan ben ik weer opgelucht. Inderdaad is het voor de aarde niet van belang… Waar wij waarde in zien. Waar wij economisch voordeel van verwachten en niet meer omkijken naar onze omgeving… zal ons ooit de rekening presenteren.

Waarom zijn er dan zoveel stromingen .. zoveel wijsheid.. zoveel informatie over de ware reden van dit leven. Waarom gaan we hier steeds aan voorbij en vliegen we door naar wat eigenlijk geen werkelijke waarde heeft. Omdat we niet meer voelen en geen echte wijsheid meer bezitten. Het pad dat ons naar binnen zal leiden, is een verscholen weg geworden. Zullen we weer opnieuw deze route gaan zoeken? Ik ben ervan overtuigd, dat de aarde daar ook zijn voordeel mee doet.

Elke morgen wanneer het duister wijkt

 

Ik zie je

Nemen we nog wel de tijd om werkelijk naar de ander te kijken. Zien we de verschijning of de blik. Kijken we enkel met de ogen of ook met het hart. Ik merk vaak, dat iemand bekeken wordt door de kleding die hij draagt.. en that’s it. Op deze manier ontstaat er eigenlijk geen verbinding. Als je de moeite neemt om werkelijk te voelen terwijl je kijkt, dan ontdek je dat iemand een vorm van energie bij zich heeft. Soms springt het en voelt vrolijk, maar het kan ook voorkomen, dat iemand heel zwaar voelt en als je goed kijkt zie je een vorm van verdriet en triestigheid in z’n ogen. Op dat moment moet je bijna vragen, hoe het met de ander is… Moet je laten weten, dat je merkt dat het niet gemakkelijk is te leven.. soms te zwaar is om te dragen…

Een moment van aandacht kan die ander tot steun zijn en ik merk op dat moment dat er een band is tussen mij en de ander. Er ontstaat een kleine trilling, die kracht geeft en troost.

De ander hoeft het niet alleen te doen.. We zijn met zovelen.. en met zovelen zijn we één.

Ik zie je door alles heen