Engelen

 

Je kunt denken dat je in het leven de passen altijd zelf moet zetten en dat klopt! Als jij niet gaat, dan gaat er niets. Dan kun je denken, dat je de stappen altijd alleen moet zetten. Dat klopt niet.. er is meer hulp om je heen, dan je vermoedt. Eeuwenlang heeft de mens Lichtwezens om zich heen geschilderd en beschreven. Kijk maar eens en je vindt die afbeeldingen en woorden met engelen, elfjes, sylphs en cherubijntjes overal terug. Dat heeft natuurlijk een reden. Ze zijn er namelijk echt. Ze staan in de starthouding en zien dat een mens het moeilijk heeft. Ze willen al vertrekken, maar ze moeten wachten op de vraag van deze mens met zorgen en moeilijkheden. Het probleem dat dan opdoekt is simpel. Wij weten niet meer van hun aanwezigheid. De wetenschap heeft elke wet beredeneerd en wat niet zichtbaar is, is dus pure fantasie!!
Dus heel veel engelen zitten zich als het ware in de wachtkamer te vervelen. Er komen geen vragen meer binnen, geen aanmeldingen, geen bedes meer. De ene engel zit te breien, de andere doet een klusje in de hemel en nog een andere ligt in een hangmat te slapen. Niets te doen.

 

Ik stel voor ze weer in ere te herstellen. Onze gevleugelde vrienden vinden een kleine pauze wel leuk, maar dan willen ze weer super graag aan het werk.

Ik heb mijn kaarten weer voor me liggen en formuleer een vraag:
“Lieve engelen, ik merk dat er zoveel mensen in de problemen zitten, mag ik een engel vragen die ze één voor één mag begeleiden naar een oplossing?”

 

Ik schud de kaarten vol aandacht en Aartsengel Metatron komt naar me toe.

 

Affirmatie: “Met uw hulp breng ik mijn levensplan tot vervulling”

 

“Wie je ook bent, of wat je ook doet, als je iets wilt uit het diepste van je ziel, dan wordt die wens geboren op het niveau van de diepste wereldziel. En dat is dan jouw opgave op aarde… Onze enige verplichting bestaat in het vervullen van het persoonlijke levensplan. En als je iets heel echt wilt, dan zul het hele Universum ertoe bijdragen, dat je dat ook bereikt!” sprak  Aartsengel Metatron. 

 

Als we iets heel intensief wensen, dan is dat meestal een deel van ons levensplan. Dan zal deze Aartsengel ons helpen om dat te bereiken, ook al gaat het misschien gepaard met moeilijke opgaven en leerpunten. Vaak gaan wensen pas na jaren van beproevingen en oefening in vervulling, maar wat voor ons bestemd is, hoor t nu eenmaal bij ons.

 

Aartsengel Metatron zal een steun zijn om door deze moeilijkheden en problemen heen te komen. Hij zal vertrouwen en doorzettingsvermogen brengen, zodat wij mensen aan ons levensplan kunnen werken. Nu kunnen wij zien dat problemen uitdagingen zijn om tot de juiste keuzes te komen. …

http://www.troostgeschenk.nl/shop/nl/assortiment/engel-aura-essences/engel-aura-essences.htm

A08

Heel gemakkelijk zien we fouten

Ik vraag me regelmatig af, waarom we als mens, bijna altijd het verkeerde, foute, negatieve benoemen. Wanneer een kind rustig zit te spelen, zeggen wij niets, maar zodra het vervelend wordt, dan krijgt het reactie. Wanneer er van 10 sommen 9 goed zijn en 1 fout.. dan wordt het foute sommetje eruit gelicht. Eigenlijk zouden we ons best moeten doen om juist te vertellen over de mooie en goede dingen van het leven…

Dan zouden we, denk ik, een veel leukere samenleving krijgen…

Heel gemakkelijk zien we fouten

Verbinding

“Broeders en zusters”, sprak Jezus. Ik heb eigenlijk nooit begrepen waarom hij dat zei. Ik ging verder op mijn zoektocht en las over het leven van Boeddha. Hij vertelde dat alles Eén is en altijd blijven zal. We komen uit één bron en gaan er weer naar terug. Dus … wij mensen, alle mensen, die hier op aarde rondlopen zijn met elkaar verbonden. Wat prachtig, wat geweldig.. Nu begint het me te dagen, wat daarmee bedoeld wordt. Door een zilveren lijn horen wij bij elkaar en hebben voor elkaar te zorgen. Of we er nu zwart, wit of geel uitzien.. ondanks uiterlijke verschillen zijn we allemaal gelijk en allen één. Als dat nou eens zou kunnen.. zou het echt zo zijn. Nu ik er op let, zie ik het daadwerkelijk terug. Kijk maar eens om je heen hoe we voor elkaar zorgen, hoe we begaan zijn met anderen en welke gevoelens er dan voor totaal onbekende mensen naar boven komen. Een lijn die niet te verbreken is, nooit niet.. nu niet en ook later niet. ..

De verbinding blijft altijd bestaan, de liefde die deze verbinding voedt zal altijd blijven bestaan.. en ook met de mensen die lijfelijk niet meer aanwezig zijn…

Het is bijna niet te geloven

Loslaten

Wat hoor en lees ik vaak, dat mensen advies krijgen om bepaalde zaken los te laten. Dat heb ik ook tegen mezelf gezegd. “Karin, het wordt tijd, dat je een stukje van jouw verleden los laat!”. Ik vond dat een behoorlijk krachtig besluit, maar dan… Hoe doe je dat. Het is namelijk geen ballonnetje, dat je aan een touwtje vasthoudt en wanneer je het maar loslaat, ook daadwerkelijk wegvliegt. Het is ook geen rugzak, die je op een bankje achter kunt laten. Dus gemakkelijker gezegd, dan gedaan. Ik probeerde het met rituelen. Ik heb ervoor gebeden. Dat werkte niet. Pas toen ik mezelf ging observeren, merkte ik, dat ik juist vast wilde houden. Mijn gedachten kozen telkens weer voor de veilige modus. Ik moest me er dus bewust van zijn, dat mijn denken een andere weg in moest slaan. Steeds weer koos ik voor de nieuwe route, die ik wilde gaan. Mijn oude vastgeroeste manier liet zich echter regelmatig nog zien, maar langzaamaan kreeg die steeds minder macht. Loslaten is afscheid nemen van het vertrouwde, van gewoontes en veiligheden. Maar als het lukt, dan zul je ontdekken, dat hiervoor een prachtige vrijheid ontstaat, waar jij jezelf hernieuwd terug zult vinden..

p.s. Dit is helaas geen pad, dat binnen een week, een maand, een jaar afgelegd is.. maar het is meer dan de moeite waard!

Men zegt dat ik los moet laten

Leven in het nu

De week kan weer beginnen. Ik kijk om me heen, de bomen kleuren zich in de mooiste tinten en de wind speelt met de bladeren. Wat zal het leven vandaag brengen. Kijk ik steeds achterom, dan zal ik het vullen met een verwachting, die ik vanuit het verleden ken, maar sta ik open voor elke nieuwe minuut, dan kan vooral vreugde en dankbaarheid een plekje krijgen. Dan maakt het niet uit, dat het regent. Het doet er niet toe welke werkzaamheden ik te doen heb. In het nu is alles nieuw en mag ik weer ontvangen.

Ik sta in het prachtige nu

Dromen

Als een dromer ga ik door het leven. Wat een ander daar ook van vindt.. “Jij leeft in een wereld die niet bestaat!”. Kan zijn, maar deze wereld bestaat voor mij wel degelijk. Ik geloof in het goede van de mens. Ik vertrouw op de juiste uitkomst. Ik twijfel niet aan de dag en ik verheug me op elk nieuw moment. Ik heb ook weet van de aanwezigheid van kracht, moed en doorzettingsvermogen om van mijn leven een prachtige weg te maken… Dat wil niet zeggen, dat ik geen tegenslagen ken of pijn en verdriet. Maar met mijn dromen/ fantasie overwin ik en kan ik zien wat ze me willen zeggen en tonen. Eenvoudig is dit niet en ik heb veel moeten oefenen, maar ik heb ontdekt dat het in mijn wereld mogelijk is, door dood en tranen heen weer vreugde en blijdschap terug te vinden.

Ik was altid al een dromer

Aan de buitenkant

Toen ik afscheid van Annemiek moest nemen, brak mijn hart in stukken… Nee, het leek alsof mijn hart uit mijn lijf gescheurd werd. Een pijn die vanuit mijn tenen, door mijn hele lijf trok en in mijn hart uitkwam. Daarna schoot het in mijn keel en naar mijn ogen. Het leek voor een moment dat ik geen adem meer kon krijgen en mijn tranen vochten wie het eerst mocht stromen. Dat gevecht was sindsdien altijd gaande. De keel kneep dicht en tranen kwamen. Verdriet had een vreselijke uitwerking op mijn lichaam.

Toch heeft het gemis van haar aanwezigheid een plaatsje gekregen, doordat ik op een gegeven moment ontdekte dat ik niet via de buitenkant aan mijn verdriet kon werken. Het echte verwerken moest van binnenuit gebeuren. Daar zat mijn hart dat niet meer sloeg zoals het ooit had gedaan. Daar zat de brok die steeds weer in mijn keel schoot. Daar zaten de tranen die telkens weer naar de vreselijkste herinneringen zochten.

De tijd heelt alle wonden zegt men dan.. en inderdaad de tijd gaf me de gelegenheid om een plekje te zoeken, waar Annemiek altijd aanwezig zal zijn. Een plaats waar kracht overdadig te vinden is en waar ik juist kan tanken aan de vele prachtige herinneringen. Langzaam maar zeker richt ik me weer op. Is mijn hart geheeld. Is mijn vertrouwen gegroeid en kan ik met Annemiek verder gaan…

Door de bloem te vroeg geplukt

In een web van hersenspinsels

Ik kreeg afgelopen week een mailtje van een zeer bezorgde moeder. Haar dochter is opgenomen in het ziekenhuis met een eetstoornis. Van een vrolijk meisje is ze veranderd in een onzekere tiener, die zichzelf totaal verloren is. Volgens het meisje, is ze niet mooi genoeg, niet dun genoeg. Ze hoort er niet bij. Haar gedachten zien enkel maar bevestiging en haar gedrag heeft ze daaraan aangepast. Wat je als ouder ook doet.. “Jij, weet niet hoe het is om in deze wereld te leven!”.. En ik denk dat het ook echt zo is. Wij volwassenen voelen niet de druk die deze tieners moeten doorstaan. Op school, in het uitgaansleven, sport of waar dan ook. Je moet er tot in de puntjes verzorgd uitzien. Je wordt gewogen en meestal ( denk je ) .. te licht bevonden. Je hebt geen invloed op dit oordeel, het enige waar je invloed op hebt, dat ben je dan toch zelf en daar gebeurt het, dat er een controle gedachte ontstaat. Controle over je eten, over je weten, over de stappen die je maakt …maar waar je uiteindelijk totaal vast loopt.
Ik hoop dat de kinderen/ tieners of mensen die hiermee te maken krijgen, hun eigen prachtige ik weer zullen terug vinden. Dat ze juist niet aan de mening van de ander hoeven te voldoen. Dat ze uniek zijn en juist een aanvulling zijn voor de gemeenschap. Ik hoop dat ze hulp zullen krijgen om zichzelf weer op waarde te zien!!

Ik wil dan dit boekje van Asli even onder de aandacht brengen… Zij overwon Anorexia Nervosa. Een prachtige vrouw die in dezelfde situatie zat en haar innerlijke kracht terugvond.

http://boekscout.nl/shop/ViewProduct.aspx?bookId=3991

Voor deze moeder en de vele ouders die met dezelfde problemen lopen schreef ik dit gedicht:

Waar ooit een prachtig kind

 

 

15 Oktober

23 Jaren geleden, was het prachtig weer. Een herfstzon en heerlijke geuren. Mijn buik was rond en ik wachtte op het verlossende moment. ’s Avonds om 23.00 uur kwam jij ter wereld. In kritieke toestand werd je naar het ziekenhuis gebracht want jouw Apgar-score was maar 4. Je had zuurstof gebrek gehad en je was niet echt fijn op aarde aangekomen. Het begin van een leven waar jij misschien al van wist, dat het een vreselijke weg zou zijn.
Nog geen 3 jaren later, begon je te kwakkelen en het werd duidelijk dat je heel erg ziek was. Een hersentumor werd geconstateerd. We mochten je 6 jaren lang begeleiden en het pad voor jou zo goed mogelijk begaanbaar maken. Je vocht, genoot, zong, lachte en danste, wat had jij een moed en kracht, lieve Annemiek! Wat heb ik je bewonderd en wat heb ik veel van je gehouden.. en dat doe ik nog steeds. Jij blijft mijn grote voorbeeld en mijn inspiratie voor elke dag.

Vandaag is jouw geboortedag… en dat vieren we elk jaar weer. We eten taart, we herinneren jouw afdruk in ons leven en we toasten op elk moment dat we samen hebben doorgebracht.
Dank je wel, lieverd, voor alles wat je hebt gegeven!

In de stilte van mijn hart

 

#MijnNote3

Ik mag enkele weken lang een smart phone uitproberen. Uittesten doe ik dan ook de gehele dag. Een mooie zonsondergang wordt op de gevoelige plaat vastgelegd, wat geweldig goed lukt met die 13 megapixels. Mijn muziek klinkt aangenaam, helaas niet zo mooi als mijn Samsung Galaxy S-advance, maar dat mag de pret niet drukken. Ik vind het een prachtige aanvulling in mijn drukke bestaan en kan nu zonder behulp van een kabouter ook gemakkelijker facebook en twitter gebruiken. Want als dame met te dikke vingers, type ik zo vaak verkeerd. Deze apparaten zijn te klein voor mij, maar nu, met de Note 3 gaat het veel gemakkelijker. Het is namelijk wat groter in uitvoering. Joehoe!

Toch wil ik hier behalve een mooi verhaal, ook wat zinnigs neerzetten, want de social media worden nogal eens de Zwarte Piet toegeworpen. Internet vervreemd de mens en we zijn juist minder sociaal geworden. Door deze smartphones is deze virtuele wereld nog meer in ons dagelijkse bestaan binnen gedrongen.
Toch merk ik dat ik contacten krijg met mensen die ik niet ken. Ik mail met  personen die nèt zo denken als ik. Ik schrijf mijn gedichten en ik krijg reacties via de telefoon: een ‘like’ of een duimpje of een hartje. Het wordt me steeds duidelijker dat we deze ontwikkeling niet tegen kunnen gaan en dat we deze nieuwe ‘relaties’ ruimte mogen geven. Contacten zijn verbindingen die we als mens zo enorm nodig hebben en als we deze mogelijkheden met liefde en met open handen aanpakken, wat is er dan mooier om het world wide web ten volle te benutten.

Ik vind het geweldig en daarvoor gebruik ik voortaan #MijnNote 3

Candlelight