Wat zou de liefde doen?

In ganzenpas, als een kudde lopen we op dezelfde maat, in de rij achter of naast elkaar en vooral volgen wat ons wordt voorgezegd en voorgedaan. De verkiezingen zijn aanstaande. Het ene debat na het andere. De stellingen en programma’s vliegen ons om de oren en we stappen braaf mee. De opiniepeilingen geven duidelijk aan, dat het merendeel van de bevolking op één van de grote partijen stemt . Wij zijn goed bezig! Toch bekruipt me de laatste weken een vreemdsoortig beklemmend gevoel. We moeten opnieuw een regering kiezen. Een groep mensen die het beste met ons voorheeft en die dolgraag ons land weer op de rails wil zien te krijgen, want als ik ze mag geloven gaat het waanzinnig slecht met ons land.  De ene belofte na de andere krijgen we te horen en wat zal het de komende tijd prachtig worden en wat zullen we oneindig gelukkig worden… Alhoewel. Ik heb nog geen enkele politicus horen spreken over het geluk van mensen… Het gaat vooral over het bestrijden van de crisis (hoezo crisis.. we zijn één van de rijkste landen van de wereld!!)..

Gaat het leven dan alleen maar over geld en economie.. over hypotheken en rente, over schulden en de euro.. Waar is het menselijke gevoel, waar vinden wij de waarde van de mens .. waar is de liefde?

Deze is verdwenen.. want je wordt meteen afgerekend, wanneer je te lief bent!!

En dat beklemt me!!

Weet je:
Pas als je beseft hoe kostbaar dat ene leven is, dan pas komt de waarde van de liefde terug. Wanneer je moet meemaken, dat het liefste wat je bezit van je afgepakt wordt, dan pas ga je anders naar het leven kijken. Dan pas besef je dat geluk niet en nooit met geld te koop zal zijn..
Als politicus kun je daar misschien niet steeds bij stil staan, maar ergens moet dat de basis gedachte zijn van elke partij!

Wat zou de liefde doen?

Kind

Ik kijk niet zo vaak naar de tv, maar gisteren was zo’n dag dat ik het wel deed. Dr. Phil wekte mijn interesse. Het ging over een echtpaar, dat mot had met de (schoon)moeder. Ze bemoeide zich teveel met hun gezinsleven. De man van het stel, was ruim volwassen, maar werkte bij z’n moeder in de zaak, woonde in haar huis en liet diverse rekeningen door haar betalen. Dit was altijd goed gegaan, totdat de vrouw van het stel, de schoondochter, uitgeflipt was en niets meer met de (schoon)moeder te maken wilde hebben. Daarna keken wij naar: “Het spijt me” . Een vader en een moeder wilden sorry zeggen, tegen hun zoon, die ze met harde hand de deur uit hadden gezet. Deze zoon had een lieve vriendin gevonden en binnen 4 maanden woonden ze samen en waren ze zwanger. Daar konden de ouders niet mee overweg en er ontstond grote ruzie. De moeder had daar een prominente rol in en wilde het leven van de zoon naar haar hand zetten, door allerlei dreigementen. Daarna keken wij naar:  ”Liefs uit”… wat treft mijn verbazing, daar zie ik weer een stel ouders dat voor en achter de kinderen aan zit en hun manier van leven door willen drukken op dat van hun dochter. Uiteindelijk hebben de twee verliefde mensen een eigen plekje waar ze dan zonder bemoeienissen kunnen leven en hun eigen dingen kunnen doen.

Ik vind het nogal opvallend, dat dit 3 keer langskomt op één avond. Zijn wij ouders zo manipulatief, wat betreft de opvoeding die we geven. Beschouwen wij onze kinderen als bezit, waar we mee mogen doen, wat we willen? We kunnen onze kroost natuurlijk laten zien, wat wij belangrijk vinden, maar het mag toch niet zijn, dat ze dan ons maar klakkeloos moeten volgen. We hoeven ze toch niet te drillen in een structuur die wij voor ons zelf gevormd hebben? Onze kinderen horen vrij te zijn. Wij horen ze zelfvertrouwen te geven, zodat ze op eigen benen kunnen staan en dan ook nog op hun eigen manier. Misschien maken ze niet zo vaak schoon, misschien dragen ze andere kleding, misschien gaan ze niet meer naar de kerk, misschien kiezen ze een baan die niet zoveel verdient en zo kan ik nog uren door gaan.. Als ouders kun je ze steunen en begeleiden, zodat ze gelukkig door het leven mogen gaan, want daar gaat het toch om??!!

Twee toegestoken armpjes
Twee oogjes kijken blij
Dit is een prachtig nieuwe dag
Die wacht op jou en mij

Ik til je vrolijk op
Een lijfje zacht en warm
Kom maar lieflijk mensje
Ik draag je op mijn arm

Wij zijn met elkaar verbonden
Zonder woorden zijn we één
Ik ben jouw begeleider hier op aard
En zal dat altijd zijn

Mijn taak is jou te tonen
Hoe je het leven aan mag gaan
Dat jij als mens uniek bent
Bijzonder en speciaal

Ik laat je steeds meer los
Zodat jij zelfvertrouwen krijgt
Jouw eigen vleugels mag vormen
En boven het maaiveld uitstijgt

Je mag zijn, wie je in wezen bent
En ik help je graag daarbij
Je bent mijn kind en ik hou van je
Maar je bent geen bezit van mij…!

Karin

1994

“Het afgelopen weekend was de warmste sinds 1994!!” en ‘plop’  daar schiet ik terug in de tijd. 1994. Natuurlijk weet ik dat het toen hartstikke heet was. Natuurlijk weet ik meteen waar ik me bevond. Natuurlijk kan ik me direct voor de geest halen wat we toen in die hitte deden. Natuurlijk… want het staat op mijn harde schijf…en het zal daar altijd blijven.

14 Juli 1994 werd Annemiek opgenomen in het Sophia Ziekenhuis te Zwolle. Eindelijk hadden de doktoren ontdekt wat er met haar aan de hand was. Ons prachtige meisje had een hersentumor. Ik had geen idee wat ons te wachten stond. Een hersentumor, kon worden verwijderd en dan zou het leven toch weer gewoon verder gaan. Hoe naïef en vol vertrouwen kun je als mens in eerste instantie reageren. De operatie  verliep niet volgens wens. Er werd een zenuw geraakt, waardoor Annemiek een fascialis parese opliep. Haar gezichtje was halfzijdig verlamt. Maar wat veel erger was; dat de wond niet dicht wilde, dat er infecties optraden, dat er een drain geplaatst moest worden, dat de drain er weer uit moest, dat ze koorts stuipen kreeg, dat ze niet meer durfde te slapen, dat het personeel soms vreselijk onzorgvuldig met haar omging en dat….
de tumor agressief van aard was…

De temperatuur liep hoog en hoger.. terwijl het voor ons steeds kouder werd. Het licht scheen met felheid op haar bedje neer, terwijl het voor ons steeds donkerder werd.  De toekomst had voor ons een andere invulling gekregen. Verslagen zaten we bij elkaar om de gebeurtenissen te plaatsen. Met pijn in ons hart keken we naar ons kostbare bezit, dat in zo’n korte tijd zo beschadigd was. Haar blik was angstig, haar vertrouwen verdwenen, haar stemmetje gebroken maar….

met een wilskracht waar ik oneindig trots op werd.  Ze bleef vechten, knokken, vallen en opstaan, zingen, zorgen, vrolijk zijn en na 7 weken kreeg ze het voor elkaar om sterk genoeg  weer naar huis te mogen!! Begin september 1994 werd Annemiek ontslagen en begonnen wij aan een pad, dat onze Kanjer 6 jaar lang heeft volgehouden.

1994 Staat op mijn harde schijf en zal dat altijd blijven..

Kindertijd

Als mens heb je een weg af te leggen. Je wordt als baby geboren en dan begint het ontdekken. Wat heerlijk is het om naar een kindje te kijken dat net ontdekt dat het handjes heeft. Wat kan ik genieten van een pupke, dat net kan lopen en wankelend rondjes rent en bijna uit de bocht vliegt. Het straalt en heeft de grootste lol om zichzelf. Wanneer een klein mensje in bad wordt gezet, kan het totaal opgaan in het spelen met water. Het water is ongrijpbaar, het kindje kan de handjes eronder houden en weer omhoog halen en het water is weer weg. De mens wordt ouder en als de kindertijd voorbij is, zijn we niet meer vol verbazing over hetgeen er om ons heen gebeurt. De regen mag vallen, maar we zien enkel de nattigheid en we vinden dat vervelend. Een bloem die uit de grond komt wordt niet meer gezien als een wonder. Wij vallen in een soort slaap.. een diepe slaap.. er is geen verwondering meer. Onze omgeving is onze omgeving, daar is niets spectaculairs aan… dood gewoon.. en zo hoort het te zijn. Een ander die ons aanspreekt op onze fantasie valt al spoedig buiten de boot.. Doe maar normaal, dat kindse gedrag wordt niet meer gewaardeerd.

Maar verliezen we hiermee niet heel veel blijdschap en vreugde? Schommelen op een schommel. Even met z’n tweeën op de wip. Languit in het gras liggen en naar de wolken staren en tellen en figuurtjes herkennen. Is het  niet saai om geen fantasie meer te hebben. Is het niet vreselijk vervelend om niet meer met dwergen en kabouters te kletsen??

Waarom moeten wij mensen eigenlijk zo serieus worden wanneer we volwassen zijn?

De lach

Vandaag werd ik weer gewekt door het mobieltje van zoonlief. Hij moet om half 8 beginnen, dus lekker op tijd uit bed. Ontbijtje, badderen en aan de slag. Nog eventjes mijn haren doen en een dagcrème op mijn gezicht. Ik kijk naar mezelf. Alweer één rimpeltje erbij. Het zal niet meer lang duren dan wordt het helemaal tijd voor een Anti-aging behandeling. Ik tuit mijn lippen, frons mijn wenkbrauwen, maak een dikke onderkin en daar ontstaat het! Zomaar uit het niets begin ik hard naar mezelf te lachen. Mijn ogen stralen, mijn mond maakt een prachtige curve en mijn tanden komen enthousiast te voorschijn. Een lach, daar kan geen enkel middel tegenop.
Ik loop namelijk elke dag naar de brievenbus, een paar honderd meter bij mijn thuisfront vandaan. Tijdens deze dagelijkse wandeling kom ik mensen tegen van allerlei pluimage. Wanneer ze dichtbij komen, groet ik en kijk hen in de ogen. Het vreemde is, dat de helft bijna schrikt van een  ’Goedendag’ en de andere helft mij ondertussen kent en terug groet.  De mensen die groeten, stralen en sturen een glimlach de wereld in en op dat moment is diegene veel jonger geworden. Als ik lach voel ik me lichter en er kriebelt een gevoel vanuit je buik omhoog. Probeer het maar eens en je zult zien, dat je geen zalfje, pilletje of poedertje nodig hebt om je jong te blijven voelen.

Ik doe wat ik zelf graag doe

Altijd volg ik dezelfde regels 
Dag in dag uit, keer op keer 
Wetten uitgedacht door een ander 
Die ik domweg accepteer

Maar eigenlijk zou ik anders willen 
Mijn eigen ding doen en levenskunst 
Naar buiten en dan vrolijk zijn 
Wat ik jou ook van harte gun

Ik ga dan dansend door de regen 
Luidkeels zingend loop ik op straat 
Ik zwaai lachend en gelukkig 
Naar diegene die daar ook gaat

Zo ontstaat er een verbinding 
Tussen regels van jou en mij 
Omdat ze door ons warme hart 
Met zoveel aandacht ontworpen zijn

Het voelt zo goed verlost te worden 
Van elk opgelegd gedrag 
Ik hoop dat ik voor eeuwig 
Van deze vrijheid genieten mag

Karin

 

Kleine Ster en Mythe


Kleine Ster keek naar buiten en rekte zich uit om te kijken of er een
stukje blauwe lucht te zien was. Weer zuchtte hij diep, want ook
vandaag was de hemel bedekt met dikke grijze wolken, waaruit
waarschijnlijk wel weer bakken met regen zouden vallen. “Het wordt
ook nooit eens mooi weer, hoe moeten Mythe en ik nu onze dagen
invullen. Zo had ik me de zomer niet voorgesteld!” mopperde hij.
Gisteren hadden Mythe en Kleine Ster al geknutseld en een film
gekeken en ze hadden allebei gehoopt, dat de zon vandaag weer zou
schijnen. Kleine Ster bleef dus maar moedeloos aan z’n draadje
hangen totdat Mythe met veel lawaai binnen kwam wandelen.
“Kleine Ster, waar ben je…Oh je hangt nog steeds aan je haakje. Kom
daar eens eventjes van af. Ik ga naar buiten, heb je ook zin om mee te
gaan?” Kleine Ster was al van zijn plekje gesprongen en op bed gaan
zitten met de woorden:” Mythe, het is hartstikke bewolkt, dus zal het
vandaag wel weer regenen en in de regen kun je helemaal niets!”
Mythe haalde haar schouders op en legde haar jas op bed, ook had ze
laarzen gezocht en in de hoek van de kamer vond ze haar paraplu.
“Zo”, zei ze kordaat, “Ik ga in de regen spetteren en in de plassen
dansen en als het water heel erg lekker warm is, ga ik misschien wel in
de plas zitten, want dat lijkt me heel erg leuk!” Met grote ogen van
verbazing keek Kleine Ster naar Mythe en sprak bedachtzaam: ”Maar
regen is toch niet leuk en springen in een waterplas, dat heb ik
eigenlijk nog niemand zien doen, maar erin zwemmen dat lijkt me
helemaal geen goed idee.” Mythe lachte naar Kleine Ster en begreep
wat hij bedoelde, maar vond het geen reden om dat dan maar niet te
doen. Mythe trok haar jas en laarzen aan en de paraplu gebruikte ze
als wandelstok. Ondanks z’n tegenzin sprong Kleine Ster van het bed
en wandelde met Mythe mee. Hij probeerde nog te vragen of Mythe
niet eventjes kleren aan moest trekken, want in de pyjama leek het
wel een beetje vreemd, maar Mythe reageerde niet eens op de vraag,
dus liet hij het maar zo. Zoals hij al voorspeld had begon het te
regenen, waardoor Mythe vol enthousiasme haar paraplu uitklapte en
samen wandelden ze verder. Kleine Ster vond het niet leuk, hij voelde
dat de grond nat werd en op z’n voeten spetterde, zijn humeur werd
steeds slechter en hij wilde dat Mythe met hem terug naar huis ging.
Mythe echter wilde naar het park, naar de prachtige fontein die daar te
vinden was. Daar aangekomen voelde Mythe met haar hand in het
water van de fontein. ”Hé, Kleine Ster, voel toch eens het water is
lauw, het is niet koud.” Terwijl ze sprak trok ze haar laarzen en
sokken uit en stapte er pardoes in. Kleine Ster wilde niet, het leek zo
belachelijk. Maar Mythe spetterde alle kanten op, haar klaterende lach
schalde en eigenlijk was het ook wel grappig wat Mythe deed. Kleine
Ster ging voorzichtig met z’n ene voet proberen en voordat hij het wist
sprong ook hij in het water. Voorbijgangers bleven staan kijken en
sommigen reageerden als Kleine Ster, dat het wel wat raar leek, maar
vele anderen die voorbij kwamen, trokken ook hun schoenen en
sokken uit en sprongen in het water. Iedereen lachte en was vrolijk,
omdat een klein meisje, eventjes deed waar zij zin in had.
Zij had haar eigen regel bedacht en met moed en overtuiging deze ten
uitvoer gebracht!

Mijn eigen salade

De laatste tijd kom ik vaak mensen tegen die druk doende zijn met een nieuwe studie, met een cursus of opleiding. Daarbij worden vele boeken genoemd die ik ondertussen toch wel een keertje gelezen moet hebben. Op internet en in de media word ik overspoeld door aanbiedingen en trends. Wat kan ik hier nou mee. Is het de bedoeling dat ik dit klakkeloos tot me neem en me ook ga richten op een HBO opleiding of een spirituele yoga reis?  Er is zoveel mogelijk. Plotsklaps kwam bij mij een beeld omhoog, dat leek op een grote kom sla en daar om heen stonden allerlei soorten ingrediënten die ik toe kon voegen. De tafel stond tot de rand toe vol en aan mij de keuze om daar een overheerlijke salade van te maken.
Ik kijk .. kijk ..en uiteindelijk kies ik voor tomaatjes. Ik weet dat ik dat lekker vind. Ik zoek verder tussen diverse potjes en flesjes en mijn oog valt op olijfolie extra virgine… Met een groots gebaar vermeng ik deze olie met mijn salade. Natuurlijk doe ik hier peper en zout bij. Dan pak ik een potje van de tafel en van het etiket word ik niet wijzer. Met grote letters staat er op geschreven, moet aanwezig zijn in elke salade!! Ik open het dekseltje en snuffel er aan. Heel voorzichtig laat ik een druppeltje op mijn vinger vallen en ik proef. Met een opgetrokken neus draai ik me om voor een grote slok water om deze smaak weer snel kwijt te raken.  Is het ook niet zo met het grote overdadige aanbod wat wij elke dag voorgeschoteld krijgen?
Neem niet domweg aan wat er gezegd en geadviseerd wordt. Proef voorzichtig eerst eens of jij dat ook vindt. En pas wanneer je het echt lekker vindt, voeg het dan toe aan jouw salade.
Soms kan het zelfs zo zijn, dat je die salade ook ooit eens niet meer de lekkerste vindt en dan pas ga je op zoek naar nieuwe ingrediënten.

Ik zeg JA

Het leven is als het weer…onvoorspelbaar. Het leven is als een route… die soms doodloopt. Het leven is als koffiedik.. niet doorheen te kijken. Al deze uitspraken zou je bijna de lust benemen om er wat van te maken. Je zou kunnen bedenken, dat het eng is om in noodweer terecht te komen. Je zou soms angstig kunnen worden omdat je plotsklaps voor een afgrond zult komen te staan. Je zou niet vooruit willen komen omdat je niet weet wat de toekomst brengt. Ondertussen staar je naar jezelf en registreer je enkel de negatieve zaken die zo rijkelijk aanwezig zijn.  Je twijfelt aan elke dag en je durft niet meer op jezelf te vertrouwen.

Het leven is als het weer… de zon schijnt met grote regelmaat. Het leven is als een weg.. die vele kruispunten kent. Het leven is als een glas water.. helder en duidelijk.
Welke keuze ga je maken? Wat filter je uit de mogelijkheden die het leven je biedt. Ik heb in het leven dat achter me ligt, vele momenten gehad, waardoor ik nu misschien niet meer zo gelukkig zou kunnen zijn, maar toch roep en zing ik volmondig JA tegen de toekomst. Ik verheug me op elke nieuwe morgen. Vol nieuwsgierigheid kijk ik naar buiten en groet de wachtende wereld. Wat breng je mij vandaag? Ik zeg JA tegen mijn medemens. Ik zeg JA tegen mijn werk! Ik zeg JA tegen mijn leeftijd! En ik jubel JA tegen mijn LEVEN!

Moederdag

Op de radio wordt je overspoeld met Moederdag reclame. Ik hoef geen post meer te halen, enkel maar informatie over Moederdag!! Kopen, kopen, kopen en nog eens kopen, want onze moeder is dat waard. De tv neemt een evenzo grote plaats in als het gaat over de verkoop voor deze speciale dag en wij mensen, volgen braaf dit voorbeeld.
Vreemd is het gevoel en ook pijnlijk, dat deze dag een dag vol gemis is… mijn hart voelt zwaar en lusteloos. Moederdag komt voor mij als een gedenkdag. Een dag vol herinneringen aan lang vervlogen tijden.  Toen ik klein was plukte ik bloemetjes om aan mijn moeder te geven, later werd dat een bosje fresia’s met chocolaatjes, waar ze zo van kon genieten. Ik werd ouder, zo ook mijn moeder en doordat haar gezondheid afnam, werd ze opgenomen in een bejaardentehuis. Daar heeft ze zich nooit thuis gevoeld en ze verloor haar levenszin en overleed.  7 Maanden nadat Annemiek overleden was.. Samen verblijven deze twee belangrijke mensen in de hemel en vieren komende zondag, Moederdag. Ik zwaai naar hen en brand natuurlijk een kaarsje. Ik vertel over mijn moeder als haar kind. Ik vertel over mijn dochter als haar moeder. Herinneringen met een glimlach op mijn gezicht omdat deze twee mensen zo belangrijk voor me zijn geweest en altijd nog zijn.
‘Moederdag’ wordt zo gemakkelijk besproken in de reclame campagnes….maar voor zoveel kinderen / moeders is deze dag een gevoelige dag!

Mythe en Kleine Ster – Moederdag

Kleine Ster hield Mythe nu al een half uur in de gaten, want ze was vandaag niet in haar bed te vinden. Nee, Mythe liep in gedachten weer naar de keuken om daarna weer terug te komen. In haar handen hield ze pakpapier. Ondertussen keek ze steeds heel schichtig om zich heen en zo gauw ze merkte dat haar moeder in de buurt kwam, wierp ze een kussen op alles wat voor haar lag en deed ze net alsof ze haar oefeningen aan het doen was. Kleine ster begreep er niet zo heel erg veel van, maar hij werd wel met de minuut nieuwsgieriger en de vraag brandde op z’n tong. Weer was Mythe in de keuken bezig en Kleine Ster hoorde haar in zichzelf mompelen en hij kon gewoon horen, dat ze iets aan het zoeken was. Uiteindelijk kwam Mythe de kamer weer binnen met een pakketje onder haar armen. “Nou moet je het me vertellen hoor” riep Kleine Ster. Mythe keek verbaasd op naar Kleine Ster en legde een vinger op haar mond en maakte een duidelijk ssssttt… geluid. “Niet zo hard, Kleine Ster. Mama mag niet horen dat ik iets aan het doen ben.” Fluisterend ging Kleine Ster verder: “Mythe wat doe je nu toch steeds?

Jij hebt nog helemaal niet op bed gelegen en toch ben je niet moe en je loopt dan weer hier dan weer daar en ik begrijp er helemaal niets van. Is jouw moeder jarig of zo?”

Mythe fronste haar blik en antwoordde: “Nee..mama is toch in de winter jarig…Nee het is binnenkort Moederdag en dan ga ik haar verrassen, op die dag laat je weten hoeveel je van haar houdt. Dat is leuk hè?” Kleine Ster keek met opgetrokken wenkbrauwen naar z’n liefste vriendinnetje en schudde zijn hoofd. “Maar dat is toch helemaal niet leuk, Mythe.  Ik begrijp er echt niets van hoor!!” Mythe keek omhoog en met een belerend stemmetje legde Mythe uit, dat je op Moederdag kleine geschenkjes geeft, tekeningen maakt, ontbijt op bed brengt en dat de moeder de hele dag verwend wordt en dat het een hele speciale dag is. “Begrijp je het nu?” vroeg Mythe.  Kleine Ster knikte afwezig, maar toch bleef z’n gezichtje een vraagteken geven. Mythe dacht hierdoor ook een tijdje na en ineen begon Mythe’s  gezichtje te stralen. “Ik weet wat je niet begrijpt, Kleine Ster…Oh en je hebt echt gelijk hoor!  Eigenlijk is het toch elke dag Moederdag….. Eigenlijk zou ik toch elke dag tegen mama moeten zeggen dat ik van haar houd.
Dat bedoel je of niet?” Nu lachte Kleine Ster en antwoordde: “Ja, dat is wat ik bedoel. Ik hou heel veel van jou en dat zeg ik dus elke dag tegen je, zodat je ook weet dat het zo is. En als je heel veel van jouw mama houdt, dan zou het toch super zijn, dat je dat elke dag eventjes laat weten?”

“Oh Kleine Ster, wat ben jij toch slim” hoorde Kleine Ster nog in de verte. Want er was een meisje op weg naar buiten, waar haar mama bezig was in de tuin.  Door het raam zag Kleine Ster dat Mythe heel voorzichtig voortstapte om uiteindelijk haar moeder met een lieve knuffel te verrassen….