De Draaikolk

In deze tijd lijkt de wereld op een achtbaan. De mensheid wordt meegesleurd in een draaikolk van angst en ellende. Ik heb hier al eens verteld, dat ik het nieuws en de krant afgezworen heb en dat het me rustiger maakt. Maar … zo nu en dan lees ik toch weer eens een krant op het internet of ik word toch weer ‘verblijd’ met een regeer voorstel. Waar gaan we in hemelsnaam naar toe. Waar zijn onze wensen gebleven. Wat zijn onze werkelijke behoeften geworden? In een tornado van voorgekauwde ideeën, volgen we lijdzaam. In een tsunami van oplossingen, volgen wij lijdzaam. De mens is een kuddedier geworden, die geen stem meer heeft om op  te spreken en lijdzaam ondergaan we de voorgestelde plannen. Ons hart schreeuwt echter dat het zo niet verder kan. Ons gevoel trekt steeds vaker aan de noodrem en vertelt ons, dat de negativiteit enkel een vorm van propaganda is!! Wie wil er nu een stapje terug, wie wil minder geld, wie wil er niet meer op vakantie en daarom moet er worden bezuinigd…

Eigenlijk willen wij mensen toch alleen maar gelukkig zijn… tijd willen hebben om dit geluk daadwerkelijk ook te voelen en te delen.. Laten we niet lijdzaam maar leidzaam onze eigen keuzes maken! Laten wij onze eigen macht en kracht niet meer weggeven, maar voor eigen gebruik benutten en dat doen we nu… VANDAAG!!! Dan maar met een beetje minder, maar gevuld met liefde en aandacht…want dat is het ‘geld’ van de toekomst.. Voel maar eens heel diep van binnen! Liefde overwint alles!

 

2236

Het moment van voorbij

Het was een dag als vandaag. Het zonnetje scheen. De hemel was stralend blauw. Alsof ze zich daarboven, voorbereidden op de komst van een heel speciaal iemand. Een meisje, dat haar strijd heeft gestreden. Een kind dat jarenlang had geleden. Een persoontje, dat vanaf haar 3e jaar operaties, onderzoeken, terugval, pijn en ellende had gekend, maar dat hierdoor nooit had getwijfeld om van het leven te genieten. Elke dag was een feest. Op elk moment werd bedacht wat er zou kunnen worden ondernomen. Taarten bakken, knutselen, liedjes schrijven, toneelstukjes bedenken, foto’s maken, eten versieren, praten over van alles en nog was èn Teletubbies kijken. Ook al was ze 9 jaren oud. De Teletubbies lieten haar een droomwereld zien, waar liefde en knuffelen, de boventoon voerden. Ons gezin was ondertussen ook getransformeerd tot een waar Teletubbie gezin. Papa was Tinky Winky, ik was Dipsy, Annemiek was natuurlijk Lala en Twan was Po!

Haar laatste dag op aarde. Het moment waar we al jaren met angst naartoe leefden. Waar ik me al hele voorstellingen van gemaakt had. Ik keek in een afgrond, waar ik zonder twijfel in gedonderd zou worden. Geen ontkomen aan. Donkerder dan donker, maar nog totaal ongewis. Remmen konden we niet. Bijsturen al evenmin. Het ging zoals het leven ons meesleurde. Een dag als vandaag.

Het begin van “Voorbij”… .. nooit meer Teletubbies… nooit meer samen..

Voorbij

 

 

 

 

Aftellen

Het jaar is in volle gang, toch ben ik nog steeds niet echt begonnen. De eerste twee maanden van het jaar worden, steeds weer met aftellen gevuld. De laatste week van februari verloopt met flash backs, gevuld met beelden die opgeslagen zijn op mijn harde schijf. Een kind dat haar oogjes niet meer open kan krijgen, van alles nog wil, maar niet meer kan. Doodvermoeid zijn en doorgaan, niet slapen en doorgaan, bang zijn en toch doorgaan.. Vechtend naar een punt waar je niet wezen wilt, waar je het liefst keihard voor wegrent, maar waar geen vluchten meer mogelijk is. De dood voor ogen, de duisternis stond klaar, de leegte diende zich al aan, de pijn die omhoog kroop.. Maar in deze laatste week .. hadden wij haar nog bij ons, was ze nog in ons midden, konden we haar nog vertroetelen en konden wij nog aan haar wensen en eisen voldoen.. Wat was het zwaar, maar wat was die tijd waardevol. Ik wist dat het de laatste week was. Annemiek had de regie in handen. Ze wilde nog een kinderzegen, de pastoor moest komen! Ze wilde nog uit eten met alle lieverds die belangrijk waren voor haar en dat waren er velen. Ondanks haar ellendige situatie, bedacht ze nog van alles.. Ze liet zich niet van haar pad afbrengen. Het leven ging door en je moest van elk moment genieten! Op haar sterfdag, kwamen deze mensen dus niet eten, maar ze kwamen allemaal even langs, streelden haar haren, gaven een knuffel of een kusje en vertelden aan ons kind, hoe fijn het was geweest haar te hebben gekend.. Het was een warme mooie prachtige lentedag. De zon scheen en in bed lag ons zonnetje te stralen. Wij dachten dat ze er niet meer echt bij was, maar zo nu en dan kwam haar vingertje omhoog, ten teken dat ze alles maar dan ook echt alles wel meekreeg! Deze laatste week, de allerlaatste dagen van haar aardse leven blijven door mijn hoofd golven. Soms ontstaat er een liefdevolle glimlach… soms ontstaat er een stortvloed van tranen.. omdat ik haar heb moet laten gaan..

 

De dood van mijn kind

 

Aftreden

Volgens mij wordt “Aftreden” het woord van dit jaar. In vrij korte tijd hebben Koningin Beatrix en nu ook Paus Benedictus besloten te gaan genieten van hun oude dag. Ik denk dat dit de juiste beslissing is. Onze koningin had nog vele jaren mee gekund, maar ik gun haar rust toe om de tijd in te gaan delen, naar eigen inzicht. Ik vermoed ook, dat ze meer tijd wil besteden aan haar zoon Friso.. welke moeder zou dat niet willen..

Maar de Paus, dat is nog een ander verhaal. De tijden veranderen. De Katholieke kerk heeft z’n status behoorlijk zien wankelen en het ene schandaal na het andere kwam onder het tapijt weggeschoten. Deze paus was al oud toen hij begon.. en is alleen maar meer versleten.. als ook het idee dat onze kerken nog uitdragen. Het geloof gaat langzaam maar zeker z’n eigen weg. Het geloof van de Liefde.. Het geloof dat wij mensen met elkaar verbonden zijn en dat we één zijn. Broeders en zusters van één familie. Natuurlijk zien we nog verschillen, maar komt dat niet omdat we vooral naar de verschillen wijzen?. Misschien zouden we eens naar de overeenkomsten kunnen kijken… misschien ontdekken we dan wel een heel ander verhaal.
Ik hoop vanuit het diepst van mijn hart, dat de grote zogenaamde machtige posities een duidelijk verval zullen ondergaan, want zo gauw er enige macht aan wordt gehangen, wordt er ook machtsmisbruik gemaakt. Kijk naar de zakenwereld.. de bankwereld..de industriële wereld. Zo gauw er geld ter sprake komt, is er maar één geloof en dat is nog méér macht!

Aftreden.. wie volgt.. en laten wij met z’n allen, de handen in elkaar slaan en kringen vormen van alle rassen en standen, die elkaar steunen en respecteren!!

Wat zeg je dan?

Ik zat op de rand van het bed en keek naar het meisje dat daar met gesloten ogen lag. Haar ademhaling ging moeilijk, haar energie was bijna op, haar lichaam wilde niet meer, de medicijnen hadden hun werk gedaan, maar de ziekte bleef met harde hand doorslaan. Ik streelde haar voorhoofdje. “Mijn lieve kind… hoe lang hou je dit nog vol?”, fluisterde ik met een gebroken hart. Langzaam gingen haar ogen open en met een blik die ik alleen van haar ken, keek ze me aan. Ik had haar verteld dat ze naar Jezus en Maria zou gaan, naar de hemel, naar opa en dat ze daar niet meer ziek zou zijn. “Mama” fluisterde ze…”Mama, is er in de hemel ook een tuin?” Ik knikte en was blij, dat ze zoveel van tuinieren hield. “Dan ga ik de hemeltuin mooi maken en laat er heel veel bloemen bloeien en er zullen heel veel prachtige vogels zijn”.  Even bleef het stil. Ze keek me weer aan en vroeg:” Mama, komen er ook baby’tjes in de hemel?” .. Weer gaf ik knikkend een antwoord….”Helaas wel, lieverd”, was mijn antwoord. “Dan ga ik heel goed voor die kindjes zorgen,” jubelde ze blij..
Het bleef een poosje stil en ik zag dat haar gedachten alle kanten op schoten. Uiteindelijk kwam de verwachtte vraag: “Mama, moet ik alleen naar de hemel toe gaan?” .. Ik moest heel diep nadenken om hier een geschikt antwoord op te vinden en na enige tijd antwoordde ik:”Ja, Annemiek, zoals je op een glijbaan gaat. Je klimt het trapje op en dan ga je staan, je kijkt om je heen en geniet van het uitzicht, je zwaait naar de mensen die om je heen staan en dan ga je zitten en zoef je naar beneden, naar de mooie schitterende tuin. Wij komen dan achter je aan gegleden. We kunnen niet allemaal tegelijk!” Annemiek keek voor zich uit, alsof ze zich er een voorstelling van maakte! Haar ogen begonnen te stralen, haar gezichtje klaarde op:” Dat begrijp ik en dat zal fijn zijn en jij weet, Mama, dat ik regelmatig een groet zal brengen.. Niet zo vaak, want ik heb veel te doen hè? Want ik ga ook nog in het engelenkoor”….

Mama fluisterde ze

De Metaforische reis van Johan Wieberdink / Auke Tuinstra

Eind oktober kwam ik in contact met Johan Wieberdink. Op een heerlijke avond, zat ik naast hem op de bank en ondanks dat we elkaar voor het eerst ontmoetten kregen we een prachtig gesprek. Hij bleek ook gedichten te schrijven en sprong in de benen en droeg er eentje voor. Wat een geweldig mooi moment. Een enthousiaste bijval ontstond en ik vernam van de andere aanwezigen dat Johan een bundel had geschreven en zoals een waar dichter betaamt had hij natuurlijk een paar exemplaren bij zich. Ik was meteen verkocht en nam er eentje van hem af. Nu maanden later heb ik eindelijk het boekje totaal uitgelezen. Het is een juweeltje. Het boekwerk is gevuld met 36 gedichten die over de schilderijen van Auke Tuinstra verhalen. Ik ben niet zo’n schilderijen liefhebber, maar samen met de woorden die er leesbaar zijn, wandel je door gedachten en creaties van twee wondermooie mensen!
En terwijl ik de wandeling maakte, werd ik geraakt door een schoonheid die z’n weerga niet kent. Beide kunstenaars leiden je naar het innerlijke van de mens. Hoe je het leven aanschouwen kunt. Wat je in het leven ontdekken kunt. Het is een schitterende metaforische reis. Ik zou een ieder, die op het pad van de bewustwording aanbeland is, dit boek van harte aanbevelen.

Hier een voorbeeld van gedicht 21. De Werkelijkheid
Beschrijvend het schilderij Hortus Elektronicus II

In het vervreemde land van een bezige wereld
blijf ik zoeken naar wat de werkelijkheid is
het bad van de liefde, de levensverjonging die
optreedt; het vermoeden, dat van betekenis is…

Of de sporen die dwingend het leven beschrijven
dat alles opkomt en vergaat zoals dat gaat
dat wij geboren zijn in deze staat dat wij,
wat wij ook vergaren, toch niets blijvends

Achterlaten. Want wij zijn tot niets in staat
dan dromen. En zijn die bedrog – of indicaat
van dat doen wat ons werkelijk te doen staat?

Bevat niet al ons denken ergens al het zaad
van beter weten – dat zelfs iedere gedachten een 
golfje van de schepping is, dat nooit verloren gaat?

Johan Wieberdink 

 Zou je het boek willen bestellen: info@generativiteit.nl  De bundel kost € 20,00.

India

De wereld werd opgeschrikt door een zeer brute verkrachting en het overlijden van een studente uit India. Ondertussen is bekend geworden dat ze Jyoti heette en dat de daders zijn opgepakt doordat er een DNA match was gevonden.  Hun hangt een doodstraf boven het hoofd. Ik vraag me af of dit de oplossing is.
Is de doodstraf de beste manier om verkrachting te doen stoppen? Ik vraag me sowieso al zo vaak af, wat de man bezielt die moet verkrachten. Soms denk ik het is genetisch bepaald, dan denk ik weer het is een machtsspel, maar ik begrijp de woede niet, de agressie, het willen vernietigen van een ander mens, meestal een vrouw.. Ik kan er niet bij, dat er zoveel haat in een man verborgen kan zitten. En zou dat stoppen wanneer er een zwaardere straf op gezet wordt?

Ik hoop, dat we ontdekken dat we de mannen anders moeten laten denken. Dat de man respect krijgt voor de vrouw en dat dit al op zeer jonge leeftijd in de opvoeding zal worden doorgegeven. Wanneer de man blijft geloven, dat hij de vrouw bezit en er mee mag doen wat hij wil, zal het nooit veranderen en zullen er nog vele doodstraffen volgen.. maar helaas geen verbetering.

India zal nu een daad stellen en vol overtuiging de daders berechten…De hele wereld eist dat er maatregelen worden genomen.. maar eigenlijk zouden wij mensen met liefde en aandacht aan elkaar moeten tonen dat ieder mens even waardevol is en met respect zal moeten worden behandeld.

Wat denk jij?

Kleine Ster en Mythe vieren samen Kerst

Kleine Ster

Er stond een grote groene kerstboom in de kamer en tientallen dozen stonden er naast. Mythe was druk bezig om deze dozen één voor één te openen om te kijken wat er in  zat. Ze was op zoek naar de rode en glanzende ballen, die ze elk jaar weer het eerst ophing. “Jaaa, daar heb ik ze, Kleine Ster, met deze bal begin ik, die vind ik de allermooiste” en toen deze bal er eenmaal hing, ging Mythe verder met de andere prachtige hangers. Het waren boompjes, klokjes, engeltjes en sneeuwmannen, een prachtig geheel. De lampjes had mama er al voor haar in gehangen en samen versierden ze de boom nog met een slinger. Het zag er allemaal heel kleurrijk uit en Mythe keek zeer voldaan naar haar  creatie. Kleine Ster had zo nu en dan advies gegeven en ook had hij geluisterd naar wat Mythe ondertussen allemaal te vertellen had. De ene keer sprak ze tegen de sneeuwman die natuurlijk weer bij het raam moest hangen, want dan kon hij zo nu en dan naar buiten kijken. Het belletje mocht van Mythe zelf weten waar het wilde hangen en de engel met zilveren vleugels was helemaal boven in de boom geëindigd. Onder de boom vond Mythe het te donker dus ging ze op zoek naar een kaarsje of een lampje dat daar de ruimte kon verlichten. Het werd het kleine leeslampje van mama dat volgens Mythe daar wel heel goed zijn best kon doen. Het had een verstelbaar armpje waardoor het achter het stalletje en toch ook nog wel een beetje in de boom kon schijnen. Kleine Ster ontdekte echter een lege plaats. Halverwege de boom, bevond zich een plekje waar niets was komen te hangen. De ballen waren op, de belletjes rijkelijk verdeeld, de glitter groene boompjes en de sneeuwpopjes hadden allemaal hun posities ingenomen.  Wat nu? “Mythe, ik zie een plekje waar het nog wel heel groen is….” sprak Kleine Ster uiteindelijk. Met een geheimzinnig lachje draaide Mythe zich om en vroeg met een heel beleefde stem: “Waar dan Kleine Ster?” Kleine Ster wees naar dat stukje groen, maar wist niet goed waarom Mythe zo sprak, totdat zij lachend op hem afkwam en hem heel voorzichtig van z’n haakje haalde. “Dit allermooiste plekje is voor jou Kleine Ster! Want jij geeft het licht van de lampjes zo mooi door, ik zie jou in het rood en dan geef je weer blauwe kleuren en daar word ik zo blij en vrolijk van.” Kleine Ster was aangenaam verrast en sprong vol blijdschap op het takje  van de lege plek. “Het is een fijne plek hoor, Kleine Ster, want nu kan ik het lampje ook op jou laten schijnen en weet je wat er dan gebeurt? Je straalt dan jouw licht verder omhoog, wel tot aan de hemel, waar alle andere sterretjes staan, waardoor deze natuurlijk weer een groetje terugsturen, naar iedereen hier op aarde. Stel je eens voor Kleine Ster, onze lichtstraal, die eerst nog maar heel klein is, wordt door alle sterren gezien en dan teruggekaatst als één grote bundel, voor alle mensen die dan, net als ik, blij en vrolijk worden gemaakt. En stel je eens voor Kleine Ster, als al die mensen dan ook weer een lichtstraaltje door gaan geven, dan zal er op een ogenblik alleen maar licht zijn. Stel je voor ….Stel je toch eens voor…..

Het Vredeslicht

Wij hebben sinds gisteravond een logeetje.. En dat vriendje heeft zich al vier keer gedeeld. Het flakkert warm en vriendelijk vanaf zijn statige positie en het lijkt alsof het de wereld toezwaait. Wij kregen deze kostbare schat gisteren aangereikt door de Scouting groep van Haren (Duitsland) nadat er een Kerkdienst aan vooraf was gegaan. Het voelde zich meteen thuis bij ons en keek vrolijk in het rond. Hij was dus ook al in Nederland aangekomen. Wat zal het een ontdekkingsreis zijn voor dit kaarsje. Vanuit Bethlehem was hij vertrokken en naar Wenen afgereisd, daarna per trein in heel Duitsland verspreid en wij namen het mee op z’n weg naar Vrede. Hoe belangrijk is het, dat het vanuit Israël vertrekt. Het gebied dat steeds maar weer met oorlog en geweld te maken krijgt. Ergens moeten we dus beginnen en ons kaarsje is daar een belangrijke speler in. Het is maar piepklein, nog een kindje en heeft nog niet zoveel kracht. Als je zou willen dan kun je het met een simpele zucht uitblazen, met je voet er op gaan staan, misschien zelfs met duim en wijsvinger doven… Maar wanneer je het de ruimte zou geven, dan heeft het de mogelijkheid elk huis te verlichten, want het delen van z’n warmte kan hij eindeloos doen, zonder zelf te verminderen. Elk huis met al z’n huisgenoten, kunnen door dit licht worden beschenen en verwarmd en hierdoor verdwijnt de duisternis. Het licht is verbonden aan de vrede, aan tevredenheid en natuurlijk de grote LIEFDE!

Ons vriendje gaat op weg, om een pad af te leggen, zodat mensen ontwaken om voor zichzelf en een ander de wereld een beetje fijner te maken….

 Het Vredeslicht

 

Vervolg van de Vlindertuin van Hans Peter Roel

Eindelijk heb ik het boek van Hans Peter Roel uitgelezen.. het was aan mijn aandacht ontsnapt .. of vond ik dat andere zaken voorrang moesten hebben .. of wilde ik niet meer met mijn eigen pijn geconfronteerd worden. Wat het ook moge zijn, het boek is nu uit. En ik ben blij, ik ben dankbaar dat deze schrijver de pen heeft opgepakt om dit boek te schrijven. Dat hij de juiste woorden heeft gevonden om een rouwperiode te beschrijven. Hij vertelt de bijna waanzin waarin je terecht komt als mens, de uitzichtloosheid, de pijn die je botten bijna doet kraken, de heimwee, het gemis, de angst, de eenzaamheid. Alle gevoelens komen aan de orde en dan is het des te mooier om als een bloem de kracht van de liefde te zien ontwaken. De wetenschap dat een overleden dierbare helemaal niet verdwenen is, dat hij of zij altijd om je heen blijft en je begeleidt, soms een groetje brengt en je nog altijd overlaadt met liefde. Mijn herkenning in het boek is groot en ik zou willen dat iedereen dit boek tot zich zou nemen.
Toch heb ik wel nog een kleine kanttekening en dat lees ik niet helemaal terug. Deze weg van rouwverwerking is niet in tijd te meten.. Het is aan de mens zelf zich dit pad eigen te maken. Zonder oordeel de weg af te leggen en dat je mag vallen en weer opstaan en dat je vaak nog wel verdrietig bent om het gemis in je dagelijkse leven. In het boek lijkt het alsof na de bewuste reis naar Schotland het rouwen veel gemakkelijker ging en dat zal ook zo zijn, maar het verlies is en blijft en daar heb je mee om te gaan..

Maar voor iedereen die een dierbare verloren heeft, lees dit boek van Hans Peter Roel:
De Vlindertuin!