Pesten

Mijn twitter en facebook staan gevuld met de overlijdensadvertentie van Tim. Een 20 jarige jongen die het leven niet meer aankon, omdat hij zo gepest werd. Ik heb verder gezocht op het internet en het is helaas waar.. Het is een keiharde werkelijkheid voor z’n ouders, die vanaf nu met een groot gemis door het leven moeten gaan. Het verlies van een kind is heftig, is een wond voor het leven, maar als dat kind de dood ingejaagd is, door pesters, dat is niet te verteren.

Maar

Dit is het zoveelste verhaal. Dit is niet de eerste keer en zal zeker niet de laatste keer zijn!! Ik word er moedeloos van. Machteloos kijken we vaak toe. Als ouder mogen we niet ingrijpen, als leraar moeten we de gepeste persoon erop wijzen, sterker te worden en ondertussen hebben we allemaal een assertiviteitscursus achter te rug, dus dat moet lukken. NIET DUS!!
De kinderen blijven hard, kunnen niet zien wat hun gedrag te weeg brengt, omdat ze niet op de juiste wijze worden gecorrigeerd. Het gepeste kind moet sterker worden. De pester wordt niet begeleid om te zien, wat zijn gedrag als impact heeft…. Spijt betuigen, geweten aanspreken, liefdevol bijstaan en bijsturen.

Ooit werd mijn zoon gepest. Hij had het er al maanden over. Ik heb hem aangeraden om de pester een tik op de neus te geven. Ik heb het met de juf besproken… De juf vond het niet nodig. Ik wel! Mijn zoon gaf de tik, die hij had aangekondigd en kreeg straf, maar hij is nooit meer gepest. Toch kan ik hier niet achterstaan, waarom moet er worden gepest.. waarom moet er een persoon uitgezocht worden die misschien anders is of lijkt! Waarom zit dat in een mens verpakt! Is het eten of gegeten worden. De zwakste schakel. Groepsgedrag. Afmaken.

Wanneer gaan we bij onszelf nadenken. Wanneer stellen we onszelf de vraag hoe het zal voelen als dat onszelf aangedaan zou worden..Wanneer?

Diep van binnen schreeuw ik
Diep van binnen ben ik bang
Verstart, vernederd en geslagen
Verwond voor een levenlang

Ik ben toch als ieder ander
Ik heb hetzelfde lijf
Toch ben ik niet zoals het hoort
Waardoor ik de gepikte blijf

Diep van binnen ben ik gebroken
Diep van binnen stroomt de pijn
Ik zal mijn hele leven lang
Het slachtoffer zijn

Ik voel me klein en neergeslagen
Gepest en niet de moeite waard
Ik kan deze last niet langer dragen
Ik verlaat voor eeuwig deze aard…..

Karin

 

Allerzielen

Het is vandaag Allerzielen. Ik dacht dat dit een dag was, om de overledenen extra te gedenken. Om goed voorbereid te zijn, ging ik natuurlijk op zoek, wat de achterliggende gedachte zou zijn. Google is dan praktisch en gaf me in een mum van tijd het antwoord.
Ik werd er stil en koud van. Ooit is Allerzielen ontstaan, om onze overledenen naar de hemel te bidden. Ze waren op het moment nog in het ‘voorportaal’  en wij zouden als achterblijvers hun met gebed verder kunnen brengen. Hopelijk, naar de hemel….

Ik ben misschien wat eigenwijs.. ik volg misschien niet zo gauw de aangegeven paden, maar deze weg laat ik meteen achter mij.. Ik geloof namelijk niet dat overleden mensen nog gebed nodig hebben om naar het licht te mogen gaan. Ik geloof.. nee wil het zeker weten.. dat mijn liefste mensen in de hemel zijn, verlost van pijn en lijden, in liefde bij elkaar!

Vandaag is het Allerzielen en ik gedenk wat ze mij hebben gegeven, mij hebben gebracht en wat ze in mijn leven hebben achtergelaten en ik vier hun leven en daar bid ik voor uit dankbaarheid.

De sluier is dun…

De sluier is dun in deze tijd
Vaak voel ik jouw aanwezigheid
Mijn hart springt op en jubelt blij
Jij bent niet ver weg, maar dicht bij mij!

Dit gevoel wil ik bewaren
Nu en morgen en vele jaren
Maar het leven kent z’n macht
Zegt, droom niet verder, het is dag!

Starend naar verleden tijden
Waar geen weet was van het lijden
Ik moet door met groot gemis
En besef nu pas wat leegte is

Maar de sluier is dun in deze tijd
Ik weet, ik ben je niet echt kwijt
Je bent om me heen en staat naast mij
Niet ver weg, maar heel dichtbij!

Het aardse leven kan ik aan
Ik zal met blijdschap verder gaan
Want ik weet je bent bij mij
Ik hou je vast en laat je vrij!

Karin

Knuffel

Niets vermoedend open ik het mailtje dat in mijn mailbox te wachten staat. Het springt me tegemoet, vol uitroeptekens, harde woorden, hoog Nederlands vocabulaire.. Ik lees het nogmaals en besef dat ik even op het matje wordt geroepen. Als moderator van een verzamel pagina, werd ik gewogen en te licht bevonden. Het is volgens schrijfster, knullig, niet professioneel, tuttig en het lijkt wel een chatroom. Ik voel een diep medelijden opstijgen. Want ik voel zoveel bitterheid tussen de woorden door. Hoe word je als mens zo kil. Wat is er gebeurd dat je een mail stuurt om duidelijk te laten weten, hoe jij erover denkt en dat degene die de mail leest, in klare taal verneemt hoe fout diegene het allemaal doet. Is dit nu onze wereld? Is dit onze maatschappij? Is dit de toekomst?

Ik schrijf vaak onderaan mijn mail:”Een dikke knuffle”, vooral wanneer ik weet, dat de ontvanger het moeilijk heeft. Even geen automatische handtekening, maar een persoonlijke groet. Volgens mailschrijfster, totaal ongepast en niet zakelijk!

Tja.. voor mij is hier maar één conclusie te trekken: “Ik ben niet zakelijk!”

En daar ben ik zoooooo blij om !!!

( Zo’n mailtje inspireert wel weer )

Jouw woorden klinken hard
Er vloeit verbittering uit jouw pen
Je geeft me het gevoel
Dat ik de oorzaak van jouw ellende ben

Jouw houding is verstard
Voelbaar is jouw dikke muur
Waarom worden er zoveel pijlen
Door jou op mij afgevuurd

Ben ik een gemakkelijke prooi
Die jij wel even pakken kunt
Je doet maar lieve medemens
Het plezier is je gegund

Want ik ben onaantastbaar
Voor jouw angst en bitterheid
Ik sta krachtig op mijn benen
Waardoor ik niet bezwijk

Maar ik heb medelijden
Met de weg die jij hebt te gaan
Want ik weet dat jij door jouw houding
Ooit alleen zult komen te staan

Je legt de oorzaak van jouw pijn
Steeds weer bij de ander neer
Je bekt en strijdt en slaat en lijdt
Maar eens gaat het niet meer

Dan moet je naar je tranen
Anders gaat het domweg niet
Je zult ooit weer liefdevol kunnen zijn
Als je afscheid neemt van jouw verdriet

Karin

Nieuw geloof!

Daar gaat hij weer. In draf rent hij zijn rondje. Een poosje later rij ik over straat en kom zoveel mensen tegen, de één joggend, de ander wandelend en weer een ander met een sporttas op weg naar de fitness. Wat is er op dit moment weer aan de hand in Nederland. Volgens de algemene mening moeten we en masse aan sport doen. Het is namelijk bewezen dat we te weinig bewegen en te veel stil zitten, alsof we een complete eenheidsworst zijn. Een onderzoek mag iedereen over 1 kam scheren en dus moet er met donder en geweld de mening worden aangepast. Bewegen is gezond en als je dat niet doet ben je zeer ongezond en (bijna) a-sociaal, met de gevolgen van dien.
Maar .. is bewegen wel zo gezond? Wil ons lichaam dat wel? Is het niet wéér een verplichting die ons opgelegd wordt? We hoeven niet meer naar de kerk, dat is nu geaccepteerd, maar is deze hype niet een nieuw geloof? Worden we niet in een nieuw keurslijf gedrukt, om in wedloop met de tijd te geraken. Niet ouder worden, niet aftakelen, niet lui-zijn ??  Presteren, bereiken, behalen, belonen?

Maar … hoe zit het met je innerlijk! De wedloop met de tijd, zullen wij mensen altijd en eeuwig verliezen. Waarom vinden wij ons uiterlijk zo belangrijk. Waarom wordt er zo op gehamerd dat een mens niet wat dikker mag zijn. Waarom worden wij niet geaccepteerd zoals we zijn. Waarom worden wij door dit nieuwe ‘geloof’ maar zo heel even gelukkig….omdat het niet uit onszelf komt. We willen de waardering van onze omgeving. “Tjonge wat zie jij er goed uit!” … of “Poetje jij bent afgevallen, wat knap!”….

En ondertussen worden we steeds een beetje ongelukkiger… ontevredener.. want de tijd verstrijkt en als je deze tijd niet met jezelf deelt, gaat het tegen je werken. Als je de tijd als vriend maakt, vind je rust, vrede, ontspanning, stilte en harmonie. Je zult misschien niet aan het plaatje voldoen, van het nieuwe ‘geloof’, maar als uniek en bijzonder mens zul je ontdekken, dat dit geluk nooit verdwijnen zal!

 

Nieuw 'geloof'

Dromen

De nacht breekt aan en zoals elke avond val ik slaap. Ik word weer wakker. Het is te warm en ik gooi weer eens een been buitenboord, dat ik een poosje later weer onder de deken terug trek. Ik val weer in slaap en dan loop ik samen met jou, door de lange gang. Jouw handje in de mijne, jij kijkt me vol vertrouwen aan. We zouden alleen maar even weer naar de aardige dokter gaan. Ik had hem weer gebeld, met de mededeling, dat Annemiek wel heel erg moeilijk begon te lopen. Als een dronkenman. Ik had hem gevraagd of er misschien iets met haar evenwichtsorgaan aan de hand kon zijn. Afgelopen winter, was ze in 3 weken tijd binnenste buiten gekeerd en ‘men’ had niets kunnen vinden. De verpleegsters vonden ons meisje een aansteller en ons ouders overbezorgd. Met die boodschap zijn we toen vertrokken en met dat gevoel keerde ik nu weer terug. De dokter echter stond ons in de lange gang al op te wachten. Z’n blik stond bezorgd.  Hij liet Annemiek over een denkbeeldige rechte lijn lopen, dat ze niet voor elkaar kreeg.  “Laten we eens een ct scan maken”, sprak de dokter. Ik nam Annemiek bij de hand en liepen braaf achter hem aan. De gangen door, de deuren door, vele passen later stonden wij in de grote ruimte, waar het personeel de voorbereidingen troffen. Rustig bleven wij met ons beidjes wachten.  Annemiek moest op de ‘tafel’ gelegd worden, zodat de foto kon worden gemaakt.  Ineens werd men drukker, er werd getelefoneerd, er kwam nog een arts om de hoek zeilen en er werd een spuit klaargemaakt. Annemiek raakte in paniek, want dat was niet verteld. Ik raakte verward en sprong op! “Wat is er aan de hand?” . Er kwam niet meteen een antwoord, dus moest ik nog eens vragen. Uiteindelijk werd me verteld, dat er iets te zien was in haar hoofdje en dat ze zekerheid wilden door middel van contrast vloeistof. Maar Annemiek wilde dat absoluut niet meer. Ze was in de afgelopen tijd zo vaak geprikt. Dus ik sprak op, dat als men iets zag, dat dan ook wel zonder deze vloeistof moest gebeuren. Het was nu wel duidelijk. …

En weer sla ik mijn been buiten de dekens.. het blijft te warm. Ik ben weer eens wakker.

Wat zou de liefde doen?

In ganzenpas, als een kudde lopen we op dezelfde maat, in de rij achter of naast elkaar en vooral volgen wat ons wordt voorgezegd en voorgedaan. De verkiezingen zijn aanstaande. Het ene debat na het andere. De stellingen en programma’s vliegen ons om de oren en we stappen braaf mee. De opiniepeilingen geven duidelijk aan, dat het merendeel van de bevolking op één van de grote partijen stemt . Wij zijn goed bezig! Toch bekruipt me de laatste weken een vreemdsoortig beklemmend gevoel. We moeten opnieuw een regering kiezen. Een groep mensen die het beste met ons voorheeft en die dolgraag ons land weer op de rails wil zien te krijgen, want als ik ze mag geloven gaat het waanzinnig slecht met ons land.  De ene belofte na de andere krijgen we te horen en wat zal het de komende tijd prachtig worden en wat zullen we oneindig gelukkig worden… Alhoewel. Ik heb nog geen enkele politicus horen spreken over het geluk van mensen… Het gaat vooral over het bestrijden van de crisis (hoezo crisis.. we zijn één van de rijkste landen van de wereld!!)..

Gaat het leven dan alleen maar over geld en economie.. over hypotheken en rente, over schulden en de euro.. Waar is het menselijke gevoel, waar vinden wij de waarde van de mens .. waar is de liefde?

Deze is verdwenen.. want je wordt meteen afgerekend, wanneer je te lief bent!!

En dat beklemt me!!

Weet je:
Pas als je beseft hoe kostbaar dat ene leven is, dan pas komt de waarde van de liefde terug. Wanneer je moet meemaken, dat het liefste wat je bezit van je afgepakt wordt, dan pas ga je anders naar het leven kijken. Dan pas besef je dat geluk niet en nooit met geld te koop zal zijn..
Als politicus kun je daar misschien niet steeds bij stil staan, maar ergens moet dat de basis gedachte zijn van elke partij!

Wat zou de liefde doen?

Kind

Ik kijk niet zo vaak naar de tv, maar gisteren was zo’n dag dat ik het wel deed. Dr. Phil wekte mijn interesse. Het ging over een echtpaar, dat mot had met de (schoon)moeder. Ze bemoeide zich teveel met hun gezinsleven. De man van het stel, was ruim volwassen, maar werkte bij z’n moeder in de zaak, woonde in haar huis en liet diverse rekeningen door haar betalen. Dit was altijd goed gegaan, totdat de vrouw van het stel, de schoondochter, uitgeflipt was en niets meer met de (schoon)moeder te maken wilde hebben. Daarna keken wij naar: “Het spijt me” . Een vader en een moeder wilden sorry zeggen, tegen hun zoon, die ze met harde hand de deur uit hadden gezet. Deze zoon had een lieve vriendin gevonden en binnen 4 maanden woonden ze samen en waren ze zwanger. Daar konden de ouders niet mee overweg en er ontstond grote ruzie. De moeder had daar een prominente rol in en wilde het leven van de zoon naar haar hand zetten, door allerlei dreigementen. Daarna keken wij naar:  ”Liefs uit”… wat treft mijn verbazing, daar zie ik weer een stel ouders dat voor en achter de kinderen aan zit en hun manier van leven door willen drukken op dat van hun dochter. Uiteindelijk hebben de twee verliefde mensen een eigen plekje waar ze dan zonder bemoeienissen kunnen leven en hun eigen dingen kunnen doen.

Ik vind het nogal opvallend, dat dit 3 keer langskomt op één avond. Zijn wij ouders zo manipulatief, wat betreft de opvoeding die we geven. Beschouwen wij onze kinderen als bezit, waar we mee mogen doen, wat we willen? We kunnen onze kroost natuurlijk laten zien, wat wij belangrijk vinden, maar het mag toch niet zijn, dat ze dan ons maar klakkeloos moeten volgen. We hoeven ze toch niet te drillen in een structuur die wij voor ons zelf gevormd hebben? Onze kinderen horen vrij te zijn. Wij horen ze zelfvertrouwen te geven, zodat ze op eigen benen kunnen staan en dan ook nog op hun eigen manier. Misschien maken ze niet zo vaak schoon, misschien dragen ze andere kleding, misschien gaan ze niet meer naar de kerk, misschien kiezen ze een baan die niet zoveel verdient en zo kan ik nog uren door gaan.. Als ouders kun je ze steunen en begeleiden, zodat ze gelukkig door het leven mogen gaan, want daar gaat het toch om??!!

Twee toegestoken armpjes
Twee oogjes kijken blij
Dit is een prachtig nieuwe dag
Die wacht op jou en mij

Ik til je vrolijk op
Een lijfje zacht en warm
Kom maar lieflijk mensje
Ik draag je op mijn arm

Wij zijn met elkaar verbonden
Zonder woorden zijn we één
Ik ben jouw begeleider hier op aard
En zal dat altijd zijn

Mijn taak is jou te tonen
Hoe je het leven aan mag gaan
Dat jij als mens uniek bent
Bijzonder en speciaal

Ik laat je steeds meer los
Zodat jij zelfvertrouwen krijgt
Jouw eigen vleugels mag vormen
En boven het maaiveld uitstijgt

Je mag zijn, wie je in wezen bent
En ik help je graag daarbij
Je bent mijn kind en ik hou van je
Maar je bent geen bezit van mij…!

Karin

1994

“Het afgelopen weekend was de warmste sinds 1994!!” en ‘plop’  daar schiet ik terug in de tijd. 1994. Natuurlijk weet ik dat het toen hartstikke heet was. Natuurlijk weet ik meteen waar ik me bevond. Natuurlijk kan ik me direct voor de geest halen wat we toen in die hitte deden. Natuurlijk… want het staat op mijn harde schijf…en het zal daar altijd blijven.

14 Juli 1994 werd Annemiek opgenomen in het Sophia Ziekenhuis te Zwolle. Eindelijk hadden de doktoren ontdekt wat er met haar aan de hand was. Ons prachtige meisje had een hersentumor. Ik had geen idee wat ons te wachten stond. Een hersentumor, kon worden verwijderd en dan zou het leven toch weer gewoon verder gaan. Hoe naïef en vol vertrouwen kun je als mens in eerste instantie reageren. De operatie  verliep niet volgens wens. Er werd een zenuw geraakt, waardoor Annemiek een fascialis parese opliep. Haar gezichtje was halfzijdig verlamt. Maar wat veel erger was; dat de wond niet dicht wilde, dat er infecties optraden, dat er een drain geplaatst moest worden, dat de drain er weer uit moest, dat ze koorts stuipen kreeg, dat ze niet meer durfde te slapen, dat het personeel soms vreselijk onzorgvuldig met haar omging en dat….
de tumor agressief van aard was…

De temperatuur liep hoog en hoger.. terwijl het voor ons steeds kouder werd. Het licht scheen met felheid op haar bedje neer, terwijl het voor ons steeds donkerder werd.  De toekomst had voor ons een andere invulling gekregen. Verslagen zaten we bij elkaar om de gebeurtenissen te plaatsen. Met pijn in ons hart keken we naar ons kostbare bezit, dat in zo’n korte tijd zo beschadigd was. Haar blik was angstig, haar vertrouwen verdwenen, haar stemmetje gebroken maar….

met een wilskracht waar ik oneindig trots op werd.  Ze bleef vechten, knokken, vallen en opstaan, zingen, zorgen, vrolijk zijn en na 7 weken kreeg ze het voor elkaar om sterk genoeg  weer naar huis te mogen!! Begin september 1994 werd Annemiek ontslagen en begonnen wij aan een pad, dat onze Kanjer 6 jaar lang heeft volgehouden.

1994 Staat op mijn harde schijf en zal dat altijd blijven..

Kindertijd

Als mens heb je een weg af te leggen. Je wordt als baby geboren en dan begint het ontdekken. Wat heerlijk is het om naar een kindje te kijken dat net ontdekt dat het handjes heeft. Wat kan ik genieten van een pupke, dat net kan lopen en wankelend rondjes rent en bijna uit de bocht vliegt. Het straalt en heeft de grootste lol om zichzelf. Wanneer een klein mensje in bad wordt gezet, kan het totaal opgaan in het spelen met water. Het water is ongrijpbaar, het kindje kan de handjes eronder houden en weer omhoog halen en het water is weer weg. De mens wordt ouder en als de kindertijd voorbij is, zijn we niet meer vol verbazing over hetgeen er om ons heen gebeurt. De regen mag vallen, maar we zien enkel de nattigheid en we vinden dat vervelend. Een bloem die uit de grond komt wordt niet meer gezien als een wonder. Wij vallen in een soort slaap.. een diepe slaap.. er is geen verwondering meer. Onze omgeving is onze omgeving, daar is niets spectaculairs aan… dood gewoon.. en zo hoort het te zijn. Een ander die ons aanspreekt op onze fantasie valt al spoedig buiten de boot.. Doe maar normaal, dat kindse gedrag wordt niet meer gewaardeerd.

Maar verliezen we hiermee niet heel veel blijdschap en vreugde? Schommelen op een schommel. Even met z’n tweeën op de wip. Languit in het gras liggen en naar de wolken staren en tellen en figuurtjes herkennen. Is het  niet saai om geen fantasie meer te hebben. Is het niet vreselijk vervelend om niet meer met dwergen en kabouters te kletsen??

Waarom moeten wij mensen eigenlijk zo serieus worden wanneer we volwassen zijn?

De lach

Vandaag werd ik weer gewekt door het mobieltje van zoonlief. Hij moet om half 8 beginnen, dus lekker op tijd uit bed. Ontbijtje, badderen en aan de slag. Nog eventjes mijn haren doen en een dagcrème op mijn gezicht. Ik kijk naar mezelf. Alweer één rimpeltje erbij. Het zal niet meer lang duren dan wordt het helemaal tijd voor een Anti-aging behandeling. Ik tuit mijn lippen, frons mijn wenkbrauwen, maak een dikke onderkin en daar ontstaat het! Zomaar uit het niets begin ik hard naar mezelf te lachen. Mijn ogen stralen, mijn mond maakt een prachtige curve en mijn tanden komen enthousiast te voorschijn. Een lach, daar kan geen enkel middel tegenop.
Ik loop namelijk elke dag naar de brievenbus, een paar honderd meter bij mijn thuisfront vandaan. Tijdens deze dagelijkse wandeling kom ik mensen tegen van allerlei pluimage. Wanneer ze dichtbij komen, groet ik en kijk hen in de ogen. Het vreemde is, dat de helft bijna schrikt van een  ’Goedendag’ en de andere helft mij ondertussen kent en terug groet.  De mensen die groeten, stralen en sturen een glimlach de wereld in en op dat moment is diegene veel jonger geworden. Als ik lach voel ik me lichter en er kriebelt een gevoel vanuit je buik omhoog. Probeer het maar eens en je zult zien, dat je geen zalfje, pilletje of poedertje nodig hebt om je jong te blijven voelen.