Op zomaar een moment

Het was stil in huis, de zon scheen door de ramen en ik keek vanaf mijn plek op de bank, naar het bed dat sinds enige tijd in de kamer stond. Mijn dochter lag daar te slapen. Ze had te veel gedaan vanmorgen en moest weer rust nemen. Ze was op het lumineuze idee gekomen, dat zij blokfluit wilde leren spelen en dat ze noten wilde leren lezen. Haar juf had beloofd dit haar te onderwijzen. Natuurlijk had mijn kind niet het geduld om te wachten, maar wilde meteen oefenen. Dat hebben wij dus gedaan. Steeds maar weer oefenen, oefenen en oefenen. Helaas is het blokfluit spelen niet gelukt. Haar mondje was niet in staat op de fluit te blazen en na vele pogingen was ze te moe om nog wakker te blijven. Wat had ik haar deze teleurstelling graag bespaard.

Terwijl ik zat te overwegen hoe dit op te lossen, hoorde ik de bel. Verbaasd liep ik naar de deur en daar stond de postbode met een brede grijns op zijn gezicht. Hij hield een stapeltje post voor me klaar. “Alsjeblieft, allemaal voor jullie”. Ik bedankte hem en keek naar de kaarten en zelfs een pakketje in mijn hand. Ik bestudeerde ze een voor een en mijn hart maakte een sprongetje. Mijn meisje was wakker geworden van de bel en probeerde te gaan zitten. Haar ogen keken me vragend aan en mijn antwoord kwam al snel: ”Moet je eens kijken, lieverd, deze zijn allemaal voor jou!” Haar gezichtje klaarde op en als sneeuw voor de zon, verdwenen haar vermoeidheid en haar frustratie van de afgelopen morgen. In de ene envelop zat een mooie kaart met kleine hondjes en de andere kaart was een puzzeltje, die zij in elkaar kon zetten. Het doosje bracht een lief klein zonnetje dat ze voor het raam kon hangen. Zonder dat de verzenders het in de gaten hadden gehad, brachten zij op dat moment verlichting in onze situatie.

Zelfs nu nog, keren mijn gedachten nog vaak terug naar die momenten, waarop we werden verrast door een kaartje of pakketje. We voelden ons gesteund en kregen kracht door te blijven gaan. Medeleven is vaak zo waardevol.

In deze tijd van snelheid worden er vaak appjes en mailtjes verzonden om iemand te steunen. Toch is een kaart die in de brievenbus valt, waar eigenhandig geschreven woorden op staan, van grotere betekenis. Zo’n kaart wordt op een speciaal plekje gezet en nog vaak herlezen.

Zelfs vele jaren later, wordt zo’n kaart nog herinnerd. Een kaart die zomaar op een gewone dag uit medeleven was geschreven…

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven (zie foto’s).

Ik zal je niet vergeten

“Ik zal je niet vergeten, nu niet en nooit niet”. Hoe vaak heb ik deze zin gefluisterd en gedacht, gesproken en gezegd.  Ik probeerde weer met het leven mee te stromen. Ik maakte kleine stapjes en ontdekte dat ik soms weer lachen en van de dag genieten kon.
Toch kwam ik erachter dat ik eigenlijk nog veel vaker tot mezelf zei: “Ik wil je niet vergeten. Ik wil niet dat je er niet meer bent. Ik kan niet aanvaarden dat de lege plaats altijd leeg zal blijven”.
Deze ontdekking bracht me tot stilstand en liet me weer achteromkijken. Met elke stap die ik had gemaakt, koesterde ik de gedachte, dat ik nooit zou kunnen accepteren, dat het gemis ooit zou verdwijnen. Ik hield vast aan de tijd, die ooit was geweest. Een verleden, die luchtig en blij en vol verwachting was.
Terwijl ik rond bleef draaien in de vele emoties, van dit weten, kwam er toch een helder beeld: “Ik durfde geen gelukkige toekomst te wensen”.  Ik moest steeds blijven benoemen, dat ik mijn kind nooit wilde vergeten. Mijn hoofd bleef deze woorden herhalen en herhalen. Het leidde mij terug naar het duister.

Terug in het donker, terug bij af, liet ik weer mijn tranen gaan. Sprak ik voor het eerst mijn wens uit, dat ik weer gelukkig wilde worden, ook zonder mijn kind. Het was niet fijn en het leek alsof ik een soort verraad pleegde. Maar op dat moment gloeide er warmte door mijn lijf, een licht dat mij bij de hand nam en troostte.
Mijn hoofd bleef zwijgen, maar mijn hart nam het woord en vertelde, dat het hart altijd herinnert. Het hart dat de liefde heeft vastgehouden, zal nooit vergeten. De liefde, die de tranen droogt en de toekomst weer ontvangen wil.
Geen verraad, maar loslaten, geen vasthouden aan een verleden, maar de vrijheid om door te gaan.

Mijn kind, ik vergeet je nooit omdat jij dat plekje in mijn hart bezit, waar ik de liefde altijd terug zal vinden.

 

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven.

 

Het verlies van een huisdier

Gedenk Urn Hond TroostgeschenkHet verlies van een huisdier werd, toen ik klein was, als heel normaal beschouwd. De desbetreffende poes was er ineens niet meer. Er werden geen woorden aan vuil gemaakt en binnen korte tijd, was er weer een nieuw katje in huis. Zo ging dat… Tegenwoordig mag een viervoeter, veel meer zijn dan een dier dat latent aanwezig is in ons leven. Het dier heeft een rol, die waardevol is voor de volwassene en ook voor de eventuele kinderen. Als een hond of poes wegvalt, dan is er een grote leegte en gelukkig mag het gemis nu ook benoemd worden. Er wordt over de lege plek gesproken en het dier krijgt een waardig afscheid.

“Als een klein hoopje ellende lag ze in haar mandje en wanneer ik haar riep kreeg ze het niet meer voor elkaar om naar me toe te komen. Ik zuchtte diep en met een zwaar gemoed liep ik naar haar toe. Onze mooie witte poes, keek me met haar prachtige groene ogen aan. Ze zou het niet meer lang volhouden. Ondanks mijn goede zorgen en de behandeling van de dierenarts, was het niet gelukt, om haar beter te laten worden. Ik ging bij haar zitten en aaide haar over haar koppie en een immens triest gevoel maakte zich van mij meester. Mijn gedachten gingen terug naar de vele heerlijke momenten, die ik met haar had gedeeld. Ze was de grootste vriendin van mijn dochter, ze deelden lief en leed. Wanneer mijn kind op bed lag, dan lag Witje ernaast. Wanneer ze even naar buiten kon, dan liep Witje aan haar zijde. Het waren echte kameraadjes. We hadden Witje zelf opgevoed met de fles, omdat haar moeder onder de auto was gekomen en de band, die hierdoor ontstaan was, was heel speciaal. Nu lag ze hier en spinde met haar laatste kracht en hield haar kop nog even tegen mijn hand. Ik fluisterde zacht, dat ze mocht gaan wanneer het niet meer ging. Ze zou vast en zeker opgewacht worden door een heel speciaal engeltje, die haar Witje al veel te lang had moeten missen. Nog één keer een blik en toen sliep mijn lieve prachtige kat voor altijd in.
Mijn hart sloeg een keertje extra en mijn tranen liepen over de wangen. Lieve Witje, dank je wel, voor alles wat je voor ons en mijn meisje hebt betekend. Je was een echte vriendin!”

Kattenpoot Steen TroostgeschenkWe mochten verdrietig zijn en we hebben Witje in een mooi kistje gelegd. We kregen zelfs een paar kaartjes met een paar troostende woorden. Het deed goed.
Witje blijft voor altijd een bijzonder plekje innemen in mijn hart.

 

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven. (zie foto’s)

 

Ik heb je zo lang mogelijk vastgehouden

Puzzelstukje Ik ben sterk TroostgeschenkZo vaak ik kon, heb ik jouw handje vastgehouden. Op de momenten van pijn, tranen en verdriet. Ik stond naast je en zag je strijd. Ik had je zo graag dit pad bespaard en weggehouden van de harde medische wereld.
Ik heb je echter ook vastgehouden terwijl je ondanks alles wilde fietsen, voetballen, dansen en zingen. Ik stond naast je en zag jouw wil om het leven te leven zoals het kwam. Elke morgen was voor jou een mogelijkheid. Geen moment zat je bij de pakken neer, soms nog met een grote wond in je nek, soms nog zonder evenwicht, soms nog zonder goed te kunnen praten. Steeds weer verbaasde je mij en leefde jij mij het leven voor.

Vlinder pracht Stel je voor dat TroostgeschenkTot de laatste ademhaling heb ik je vastgehouden en toen moest ik je laten gaan. Mijn hand vond de kou en mijn leven werd leeg. Hoe moest ik met deze leegte omgaan, wie deed mij voor hoe ik de dag moest beginnen. Ik voelde me verlaten en vond geen vrede in de stilte van mijn hart. De dagen toonden zich met duisternis en de moed ontbrak me om te gaan. Ik droomde in herinneringen en vloog weg naar gebieden waar de zon altijd scheen.
Ik huilde mijn tranen en doolde door de tijd.
Totdat ik op het punt kwam, dat ik me besefte, dat ik het heft zelf in handen moest gaan nemen. Mijn leven was nog niet voorbij en restte mij nog tijd, vreugde en plezier. Hoe kon ik in de duisternis blijven, terwijl mijn kind zoveel kracht had getoond om haar leven te vieren. Hoe kon ik verdwaald zijn, terwijl mijn kind de weg steeds weer terug vond. Waarom zou ik stil blijven staan, terwijl zij me elk moment voorbij danste.

Het licht brak voorzichtig door het donker heen. De kou werd minder kil. Ik kroop stapje voor stapje uit het dal, waarin ik me bevond. Ik was sterker dan ik verwachtte. Ik kon meer, dan ik dacht. Ik was moediger, dan ik ooit was geweest en bij elke stap die ik maakte, ontstond er een glimlach. Vreugde  kwam terug op mijn route… en op zeker moment voelde ik … vanuit liefdevolle herinneringen… weer een handje in de mijne en wist ik dat ze nooit helemaal verdwijnen zal.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven (zie de foto’s).

            

Rouw is een eenzaam pad

Glazen traan met hart Kaarshouder TroostgeschenkRouw is een eenzaam pad, dat ik alleen moest gaan. Ook al was er een liefdevolle omgeving en veel medeleven. Mijn stappen maakte ik zelf, zoals ik ook de stappen terugzette, wanneer ik niet kon of wilde.
Ik had dan tijd nodig om op mijn manier weer contact te krijgen met waardevolle emoties en gevoelens. Ik ging op zoek in mijn binnenwereld, waar ik nog tranen verborgen had, waar nog boosheid of een schuldgevoel zat.

Wat mij dan hielp om daar te komen, was een meditatie of ‘dagdroom’. Ik daalde dan af, naar een wereld waar ik ‘thuis’ kwam.

“Wanneer het leven koud is en de duisternis oneindig. Wanneer de leegte, leeg blijft en de zon geen licht meer geeft. Wanneer de kracht ontbreekt en je even niet zo sterk wilt zijn, dan is er een plek waar de stilte je verwelkomt en uitnodigt om stil te staan. Je mag zijn wie je bent, er is geen oordeel. Voel je thuis en laat je verdriet er zijn. Jouw tranen mag je laten gaan, jouw woede en machteloosheid mogen eruit. Jouw schouders mogen zakken. Geef je maar over aan de ruimte die jou geboden wordt.

Klim op de vogel met z’n krachtige vleugels. Vlieg voorbij alle treurnis, het komt en het gaat.
Voel je bevrijd, verlicht en verlost, van de oneindige last die jou zo dikwijls bezwaard.
Spreid dan je armen en laat de lucht langs je stromen. Schreeuw luidkeels de woede vanuit ingehouden pijn.
Kijk vanaf de hoogte naar de wereld beneden, voel je gereinigd en eindelijk vrij.
Op vleugels gedragen TroostgeschenkHier is de plaats waar jij thuis hoort te komen, waar jij mag rusten in de zachtheid van de wind
Je wordt er gedragen en liefdevol herkend met zaligmakende koestering.
De vogel zweeft en daalt neer vanuit de hoogte, je landt en wandelt naar een fontein van kleur.
Je wordt omringd door betoverende struiken en bloemen en vlinders. Het is een indrukwekkende oase van geur.
Laat je geleiden door de vrolijke bijen. Het zoemen verstilt het verdriet dat je draagt.
Ze vliegen met wijsheid en geven vol liefde, het antwoord op elke voorzichtige vraag.
Je mag blijven kijken en ruiken en dromen. De tuin is prachtig, een wonder op zich.
In deze omgeving wordt langzaam herboren, de kracht van de warmte, de waarde van licht.

Dompel onder, laat je drijven, omringen en vullen. Ontvang wat jij op dit moment nodig hebt.
Ik breng je terug met hervonden vertrouwen, voor de toekomst die voor jou is weggelegd.”

Ik hoop dat jij hier ook kracht uit zult putten.

 

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven. (zie foto’s)

            

Een kleine afdruk met eeuwige verbondenheid

Baby beeldjes Kleine afdruk eeuwige verbondenheid TroostgeschenkHet verlies van een baby is een verlies dat gedurende lange tijd, geen plek in onze samenleving had. Nog niet zo lang geleden werd zo’n kindje niet op gewijde plaats begraven, als het nog niet gedoopt was. Nog niet zo lang geleden, kregen moeders (waarvan de baby overleed bij de geboorte) het kindje niet meer te zien en werd het weggenomen. We hebben verhalen gehoord van vrouwen die dit hebben meegemaakt en elke keer weer liepen de koude rillingen over mijn rug. Het verlies van een baby is een verlies, dat bijna niet te plaatsen is. Het kindje had moeten leven. Het had toch een prachtige toekomst voor de boeg. Er waren zoveel dromen en verwachtingen, zoveel liefde omringd met een roze wolk.
Daarbij komt, dat de kleine afdruk die zo’n mensenkind achterlaat voor de buitenwereld bijna niet zichtbaar is. Niemand heeft het echt gekend en de naam is bijna niet genoemd. Hoe heftig moet het voor de ouders (en grootouders) zijn, dat langzaam maar zeker de enorme lege plek onzichtbaar wordt. Hun gemis is een pijn, die ze alleen dragen. De leegte is vooral voelbaar in hun hart, waar het afdrukje juist groter wordt, na verloop van tijd.

In alle liefde zou ik graag willen, dat de ouders, die hun baby weer moeten afstaan, omringd mogen worden door begrip en medeleven. Dat ze op de geboorte- en sterfdag van hun kindje de ruimte in mogen nemen om hem of haar te gedenken. Elk jaar weer wordt de afdruk groter, in hun hart voelt het verleden pijnlijker, zoveel vragen die nooit beantwoord zullen worden. Ook na vele jaren is het loslaten van dit leven een tijd van stilstaan met een fluisterend verlangen: “Hoe zou het zijn, als… “.

Hanger afdruk babyhandjeEen kind dat maar even op aarde aanwezig was, heeft grote impact. Het geeft het leven een andere wending. Waar eerst een roze wolk was, toont zich dan een grijze storm en als mens kun je alleen maar toekijken en verdrietig ontdekken, dat je niet voor dit kindje zult kunnen zorgen en zien opgroeien. De weg die ontstaat zal leiden, naar kracht ontwikkelen, verdriet toelaten en leegte vullen. Er zal moeten worden gezocht naar een manier van omgaan met het gemis, die onvermoede sterkte naar boven zal brengen. Het kindje zal altijd in grote verbondenheid met het verdere leven staan en begeleidend zijn in elke stap die er verder gemaakt zal worden.

Hoe kortstondig ook de afdruk, de verbinding blijft eeuwig bestaan.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn de geschenkjes op de foto’s wellicht een idee om te schenken.

Het zal nooit meer gewoon zijn

Hartje voor Troost en Kracht TroostgeschenkDe hitte van de zomer is langzaam verdwenen. De natuur heeft zich redelijk hersteld en kleurt het gras alweer groen. De regen mag weer vallen en de nieuwe dag toont zich. De vakanties zijn bijna voorbij en we keren terug in de gewoonte van de dag met z’n eigen ritme en invulling.

“De morgen brak aan, nog een beetje schemerig, maar wel met zijn plichten. Opstaan, ontbijten en de werkzaamheden verrichten. Op de automatische piloot deed ik ze, zonder enig besef van tijd of ruimte. Het leven ging gewoon verder en ik moest en zou ook gewoon mijn dingen doen. De leegte knalde echter door mijn wezen. De stilte was oorverdovend luid. Waar was mijn normale leven. Hoe had ik ooit geleefd, voordat dit verlies mijn bestaan binnentrad. Ik kon het niet terugvinden. Normaal bestond niet langer. Gewoon was uit mijn woordenboek verdwenen. Ik draaide in cirkeltjes en hierbij kwam ik steeds bij dezelfde pijn. “Heimwee”

Ik wilde terug naar de tijd, waarin alles zorgeloos was. Ik wilde niet vooruitkijken, want daar was niet te vinden, wat ik was verloren. Ik draaide me om, kijkend naar waar we samen waren geweest en treurde. Ik hield me vast aan de jaren van vreugde en blijdschap. Ik wilde niet voelen wat er nu te voelen was, ik kende de weg niet en wilde hem niet gaan”.

Glazen traan met hart RaamhangerHet zijn die gewone dagen, waarop je terug geplaatst wordt in het verleden. Iedereen is druk bezig met zijn eigen leven en het verlies dat ooit geleden is, is vergeten. Na een bepaalde tijd, moet je het rouwproces toch alleen zien te klaren.

Hoe mooi zou het zijn om op onverwachtse momenten even een berichtje te ontvangen van iemand, die je dan een hart onder de riem steekt. Die beseft dat gewone dagen nooit meer normaal zullen zijn.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn de geschenkjes op de foto’s iets wat je wellicht kunt geven.

                 

We blijven hun namen noemen

Medaillon Sleutelhanger voor 2 foto s TroostgeschenkHet zijn die gewone dagen, in een eenvoudig gesprek, die de leegte ineens omhoog laten schieten.
Het kan zijn door een krantenartikel, een foto of een liedje, waardoor de pijn weer extra voelbaar wordt. Een snaar wordt geraakt, die regelrecht verbonden is met de wond die nooit helemaal genezen zal.

De lege plek die mijn kind achterliet, is een litteken geworden en zoals dat met littekenweefsel gaat speelt het op de meest onverwachtse momenten op. Je wandelt over straat en treft de moeder van een vriendinnetje van vroeger. Je luistert naar de radio en er klinkt een lievelingsliedje van Annemiek. Je opent een boek en er valt een oud tekeningetje voor je voeten. Je kijkt naar de klok en weet hoeveel tijd er verstreken is. Je opent ’s morgens vroeg je ogen en je beseft weer eens een keer, dat ze nooit meer terug zal komen. Je valt ’s avonds in slaap en je zendt een vlinderkusje naar de onzichtbare kant van je bestaan.

Het zijn momenten, die ik met niemand deelde, omdat ze in mijn gedachten beleefd werden. Het was de nieuwe invulling van mijn leven met gemis. Ik dacht ook, dat het niet interessant was en ik wilde geen ‘klager’ zijn.
Toch voelde het niet goed, want dan zou de naam van mijn kind door mij niet meer uitgesproken worden en dan zou ze worden vergeten.

Puzzelstukje Zonder jou TroostgeschenkIn de leegte van de dag, liet ik daarom haar aanwezigheid weer terugkomen. Ik benoemde haar in de stappen die ik maakte. Ik vertelde wanneer ik een zonsondergang zag, hoe mooi Annemiek die zou hebben gevonden. Ik bracht een toost uit op haar leven. Ik lachte, nadat ik vertelde over haar grapjes en haar enthousiasme. Het werd me steeds meer duidelijk, dat het benoemen van haar naam, mijn pijn deed verminderen.
Ze bleef namelijk op deze manier in elke hartslag aanwezig. Mijn kind leeft voort en haar naam is Annemiek…

 

Wees lief voor jezelf

Boekenlegger Hart en VlinderHoe vaak laat ik me leiden door verwachtingen en verplichtingen. Hoe dikwijls hou ik mijn ‘kop’ ervoor, stroop mijn mouwen op, snuit mijn neus en weeg mijn tranen weer weg. De tijd is voorbijgegaan en ik ben al vele jaren verder. Er wordt van mij verwacht, dat ik het leven weer toejuich en er weer van geniet.
Dapper zet ik mijn stappen en glimlach naar de nieuwe dag. Uitdagingen ga ik aan en merk dat ik sterk genoeg ben om met tegenslagen om te gaan. Wat is het leven toch geweldig mooi!

Maar soms zijn er van die dagen, waarop het totaal niet gaat. Alsof er stroop door mijn aderen vloeit en er een brok in mijn keel zit. Mijn schouders hangen zwaar en mijn tranen lijken vanzelf te stromen. Ik heb geen idee hoe het komt en mijn ‘kop’ krijg ik er niet voor, mijn mouwen hangen krachteloos om mijn armen en hoe ik mezelf ook toespreek… het lukt niet. Dan weet ik, dat ik naar mezelf mag luisteren. Wanneer het niet gaat, dan gaat het domweg niet. Ik ben lief voor mezelf en doe een stapje terug. Ik hoef voor dat moment niet sterk te zijn. Mijn hoofd mag ontspannen en ik mag het laten hangen. Mijn neus mag snuffen en mijn tranen krijgen de vrije loop. Ik laat los… en laat het gebeuren.
De verwachtingen en verplichtingen berg ik op, want ik mag ruimte nemen om mijn emoties te laten gaan.

KrachtsieradenIn mijn rouwproces kwam ik er namelijk achter, dat acceptatie van de dood zoveel extra pijn bracht. Herinneringen die met een nieuwe boodschap kwamen. Schuldgevoelens, spijt, machteloosheid, het onomkeerbare. Een weg met stapjes voor- en stapjes achteruit. “De tijd heelt de wonde”, zegt men dan, maar voor mij gold dat, de tijd mij liet voelen dat deze extra boodschappen mij niet dienden en dat ik deze los mocht laten.

Wees lief voor jezelf en vorm uit herinneringen geen nieuwe pijn. Laat jezelf gaan wanneer het te heftig wordt en geef jezelf de ruimte om het gemis te bekijken en te doorvoelen. Het is geen weg, dat zomaar bewandeld is en voorbij gaat. Het is een pad, waar je elke keer weer nieuwe ervaringen opdoet en soms ook even weer terug stapt.
Gun jezelf deze stappen en wees niet te hard voor jezelf.

 

Je kunt meer dan je denkt

Bokshandschoen om iemand kracht te wensenIk zit op de bank en staar voor me uit. Soms komen die momenten weer tot me, flitsen van een tijd, waar de dag niet altijd even helder en licht leek. Waar de nacht oneindig lang duurde. Waar ik het gevoel had in een donkere put te zitten, waar ik nooit meer uit zou komen. Met een gebroken hart en totaal machteloos geen uitweg meer wetend. Ik weet dat ik jaren in deze omgeving heb gedoold en ik slaak een diepe zucht: “Ik heb het overleefd”.

Ik vond namelijk in de diepste duisternis een stille aanwezigheid, die me bij de hand nam en me kracht gaf. Het was een kracht, die ikzelf bleek te bezitten. Ik kwam in contact met moed om de pijn tot me te laten komen, om tranen te laten gaan. Ik mocht mijn eigen proces volgen, zonder verwachtingen van buitenaf. Tegenslagen, verdriet en rouw lijken soms alleen maar vreselijk te zijn, maar ik kwam erachter, dat ze me sterker hebben gemaakt en zoveel liefdevoller. Er groeide een geloof en ik ontdekte een vertrouwen, dat ik alles aan zal kunnen.
Hanger Levensboom Met liefdevolle tekstHet verlies van mijn kind, zal ik nooit in kunnen vullen, de lege plek blijft, maar ik kan er wel liefde en waarde aan geven. Met een positieve blik kan ik zien, wat zo’n klein meiske mij in dit leven heeft gegeven. Zonder haar zou ik nu niet zijn, wie ik heden ten dage ben en had ik nooit geweten, hoe sterk en krachtig ik ben.

Ik ga verder op deze weg, ik geloof in mezelf en weet dat de dag weer stralend is. Ik mag het leven ontvangen, zoals het komt. Het is niet gemakkelijk, niet simpel, niet eenvoudig, maar weet dat het mogelijk is om uit een dal weer tevoorschijn te komen. Laat jouw diepste kracht tot je komen, open je hart, maak de keuze om te gaan.

Ik wens je alle sterkte en Geloof in jezelf!

Vrouwenkracht Een krachtvrouw en een krachttekst    Wensbuidel Geloof in jezelf