Troost is helend

Daar zat ik, de klok tikte en liet me zien, dat de tijd verstreek en de wereld doordraaide. Ik keek om me heen en staarde naar de ruimte die ik letterlijk en figuurlijk binnen mijn bereik had. Er stond geen bed meer in de kamer…
Er werd geen aanspraak meer op mij gedaan. Ik kon uren aan tafel blijven zitten en de krant van voor naar achter en van achter naar voor doorlezen. Ik was alleen met mijn emoties, gedachten en stilte…
Ik vroeg me af, hoe ik in hemelsnaam mijn leven weer op de rit kreeg. Terwijl ik de rit niet kon vinden. Ik voelde me alleen en dikwijls machteloos, moe en uitgeput. Iedereen ging weer verder met zijn eigen leven en ik wist, dat dat goed was. Toch verloor ik me dikwijls in tranen van heimwee, naar een tijd, die nog niet het bestaan van gemis kende. Ik moest en zou verder, maar eenvoudig was dat niet.

Tegenwoordig vraag ik me af, hoe ik toen troost en steun had willen ontvangen. Er was geen regelmaat in mijn verdriet. Soms kon ik zelfs gewoon lachen en wanneer iemand aan me vroeg, hoe het met me ging, dan kon ik zelfs overtuigd zeggen: ‘Goed’! Om na een paar uur in tranen uit te barsten. De rit, was even weer het spoor kwijt!
Troost geven is enorm moeilijk. Voor de rouwende mens is de weg niet duidelijk en hij of zij wordt van de ene emotie naar de andere geslingerd. Het is onmogelijk om precies het juiste te zeggen of te doen. Het is onmogelijk om precies dan aanwezig te zijn, wanneer het nodig is. Het is onmogelijk om de pijn te herkennen en de zwaarte te weten, omdat deze voor iedere mens anders is.

Toch is één ding mogelijk, je kunt altijd laten weten, dat je aan de ander denkt. Een gebaar dat deze gedachte verwoordt, is ons Tranenzakje. Het is een geschenkje, dat het klaarstaan voor de ander symbolisch overbrengt. Je laat weten, dat er tranen mogen worden gedeeld. Dat je, wanneer nodig, zult komen, ook al is dat midden in de nacht. Het buideltje blijft achter, wanneer je weggaat en hierdoor blijven de steun en de troost tastbaar aanwezig. 

Troost is het verwoorden van medeleven. Een troostend gebaar, een woord van ondersteuning, een teken van begrip, voor de ander die het moeilijk heeft. Vanuit het hart wordt er gegeven, vanuit de liefde aandacht overgebracht. Hierdoor wordt rouw en gemis draaglijker en zal de wond heel voorzichtig genezen.   

Liefde voorbij de grenzen

De dagen worden weer een beetje langer. Ik merk dat ik, ’s avonds, de lamp al iets later aandoe en dat ik daar blij van word. In deze vreugde kriebelt mijn hart en maakt het soms een sprongetje.
Ik merk ook dat het binnenkort weer Valentijnsdag is. Waar je ook kijkt, je wordt overspoeld door berichten over de liefde. Nieuwsgierig ben ik op zoek gegaan, waardoor deze Valentijnsdag ooit ontstaan is en vond het antwoord bij de Heilige Valentinus. Hij voerde de dag van de geliefden in…

Ik voeg deze dag toe aan een lijstje van ‘Moeilijke dagen’. Dagen waar ooit een feestje gevierd werd, maar waar door gemis, heimwee voelbaar is. Een verlangen naar een tijd, toen alles nog goed was en het leven omringd werd door vreugde en samenzijn.

Door het sterven van een geliefde, lijkt het alsof de liefde niet meer beantwoord wordt. Er is leegte, die bijna tastbaar is en het lichaam hunkert naar een aanraking en aandacht, die er voorheen altijd waren.
Valentijnsdag, verergert het gevoel van afgesneden zijn en elke keer als de liefde benoemd wordt scheurt de wond weer open.
Toch is liefde niet aan tijd en ruimte gebonden. De liefde die ooit gevoeld is, zal nooit verdwijnen. De liefde die gedeeld, ontvangen en gegeven is, blijft altijd stromen, voorbij de grenzen van het leven. De verbinding die tussen geliefden bestaat, verdwijnt niet na de dood. De zilveren lijn, geeft kleur aan herinneringen, geeft warmte aan een gedachte, geeft licht aan een moment en weer vreugde aan het hart.

Het hart dat geraakt wordt op Valentijnsdag, weet wat liefde is en zal deze liefde voor eeuwig bewaren, koesteren en herinneren.

Alles heeft zijn reden

Zou het kunnen zijn, dat het leven niet zomaar een aaneenschakeling van dagen is? Zou het kunnen zijn, dat er een groot plan bestaat, waar wij als mens een rol in vervullen? Een hele belangrijke rol, weliswaar. Zou het kunnen zijn, dat er een afspraak gemaakt is en dat je deze afspraak in het aardse leven met liefde nakomt?
Als dat zo is, langzaam maar zeker dringt dit tot mij door, dan heeft de dood dus een reden. Dan heeft ziekte een reden. Dan is een ongeluk geen toeval of pech. Dan is elk leven van tevoren, op een bijzondere manier al bepaald en helaas dus ook het niet verder leven van zoveel mensen.
Ik weet dat ik me hier op zeer glad ijs begeef en weet ook, dat ik nu reacties zal krijgen… Het is behoorlijk lastig en heftig om deze gedachten toe te laten. We willen namelijk een verklaring voor alles en dan het liefst om uitgelegd te krijgen, dat er ergens een andere afloop mogelijk zou zijn geweest. Dat we invloed hadden kunnen hebben en dat daardoor iemand niet ziek zou zijn geworden of dat het ongeluk niet plaats zou hebben gevonden.

Elke grote gebeurtenis, die ons overkomt is een leermoment. De grote vraag is telkens weer: ”Hoe ga ik hier mee om?”. Er zijn altijd keuzes te maken. Je kunt het noodlot op je schouders dragen en meeslepen. In elke nieuwe stap voel je het gewicht en benoem je het gewicht en verliest energie en vreugde voor de nieuwe dag.
Je kunt ook de keuze maken om het noodlot te bezien en proberen het in te weven, het als een deel van jezelf te laten worden. In dit proces ontvang je kracht en vertrouwen om het aan te kunnen. Welke keuze je ook maakt, besef dat er altijd steun en hulp aanwezig is. Ondersteuning om te ontdekken dat je krachtiger bent dan je ooit had kunnen vermoeden. We zijn echter vergeten dat we deze begeleiding kunnen aanvragen van een niet geziene wereld. Deze wereld is, al vanaf het begin, op de hoogte van jouw plan en van de door jou gemaakte afspraken. Jij wilde in het leven op aarde ervaringen opdoen en voelen hoe het is om mens te zijn en daar word je bij geholpen.

Niets is zonder reden, dus de dood is nooit voor niets geweest of toevallig aan komen waaien. De dood is het einde van het leven op aarde. De dood is het einde van de tijd die beschikbaar en afgesproken was.
Aan ons het inzicht om met liefde ons aandeel van de afspraak te accepteren. Ik zeg hiermee niet, dat het eenvoudig is of simpel. Het is geen ervaring, die binnen een bepaalde tijd afgewerkt zal zijn…
Het is een levensplan, dat ook een leven lang duren kan.

Weet jij welke les, jij op je genomen hebt?

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen:

De puzzel van mijn leven

Het leven zou je kunnen zien als een puzzel, die aan het begin ervan nog bestaat uit losse stukjes en in de loop van de jaren, aan elkaar kunnen worden gelegd. Ik begon vol enthousiasme met de rand van de puzzel. Het grote geheel kon ik vormgeven. Daarna zocht ik op kleur, op afbeelding, op voorwerp en op persoon. Ik had geen voorbeeld en het was een zoektocht om de juiste stukjes bij elkaar te vinden. Hoe ouder ik werd, hoe meer stukjes ik op de juiste plaats kon leggen. Tijdens mooie momenten, vlogen de stukjes bijna vanzelf op hun plekje, maar in tijden van verlies en tegenslag, was er geen overzicht meer te ontdekken. Het leek dan alsof de puzzel niet meer in elkaar paste.

Overhoop lag mijn leven, overhoop lag mijn puzzel. De rand die zo vertrouwd was, was verdwenen. Er lagen overal stukjes, die nergens meer bij pasten en mijn overzicht was ik kwijt. Ik staarde naar een chaos, waar ik verdrietig het ene stukje, na het andere bekeek. Soms verscheen er een voorzichtige lach, die door een traan weer werd overgenomen. Elk moment, vond ik in mijn puzzel terug. Zou het me lukken om weer opnieuw te beginnen en de rand weer bij elkaar te vinden? Kon ik het grote geheel nog met dezelfde vreugde weer aaneenleggen? Zou de puzzel me met blijdschap vervullen?

Natuurlijk begon ik uiteindelijk de stukjes van de rand te zoeken. Niet meer hetzelfde, van kleur veranderd en zelfs van vorm, maar de rand vond ik terug. Stukje voor stukje paste ik. Dagen, weken, jaren heeft het geduurd voordat ik er weer een geheel in zag komen. De symbolische puzzel van mijn leven, is echter niet meer compleet. Er ontbreken enkele stukjes en die zullen nooit meer ingevuld kunnen worden.

Maar mijn puzzel geeft me duidelijk weer een overzicht, wat mijn leven me heeft gebracht en gegeven. Elke dag kan ik gebruiken om weer een stukje toe te voegen en ik ben van plan om daar met vertrouwen en kracht mijn best voor te doen.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

De kracht van een fijne herinnering

Mijn leven ging verder.  Ik stap weer mee in een wereld, die domweg bleef draaien en ik heb mijn weg teruggevonden. De wond, blijft voelbaar; zoals littekenweefsel… een soort fantoompijn. Niet meer aanwezig, maar soms toch pijnlijk.

De dag van vandaag, omarm ik, koester ik en ik wil weer van elk moment genieten. Waar ooit een schuldgevoel zijn ruimte innam, leeft nu een warm gevoel van verbinding. De leegte heeft zich gevuld met nieuwe belevenissen en ervaringen. Ik lach en dans, zing en straal… en misschien wel meer dan ik ooit heb gedaan. Leven met gemis, wil niet zeggen, dat ik nooit meer blij en vrolijk mag zijn. Leven met gemis is juist kracht ontwikkelen, jezelf leren kennen, vallen en weer opstaan, doorgaan, de duisternis verkennen en toch het licht weer aanvaarden. 
Mijn leven heeft zich verdiept, ik ben meer over mezelf te weten gekomen, dan ik ooit had vermoed.

Het is geen eenvoudige weg geweest, maar ik heb mijn doel bereikt. Mijn doel was om de levenskracht van mijn kind verder te leven. Zij wilde van elke minuut die ze had, een feestje maken. Ze wilde van ziekte niets weten. Ze zou beroemd worden, een zangeres, een danseres, een verhalenverteller! Ik heb haar voorbeeld op mijn harde schijf gezet en met haar vastberadenheid ben ik verder gestapt. Ik miste haar in elke vezel van mijn lijf. De leegte was oneindig diep. De mist was koud om mijn hart. Toch brachten de herinneringen elke keer weer vernieuwde kracht. Doorgaan mama, doorgaan, want het leven is zo mooi!

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Leven met de dag

Kon ik me zomaar overgeven aan de leegte, die er elke dag plotseling was? Hoe moest ik dat in hemelsnaam doen? Waar moest ik beginnen? Waar vond ik houvast? Ik had jarenlang voor mijn kind gezorgd en de ruimte die zij in had genomen, had mijn totale bestaan gevuld. Voor, achter en naast haar had ik gestaan en mijn leven totaal aan haar gewijd. Toen ze overleed kreeg ik plotseling zeeën van tijd, die ik niet wilde gebruiken. Ik strompelde door de dag, in de hoop haar ergens terug te vinden. Elke dag opnieuw werd het me duidelijk, dat ik geen zorgplichten meer had. Ik mocht weer een normale moeder zijn, die zich gemakkelijk kon bewegen met de stroom van het leven mee.

Het gemis kwam op vele momenten met hunkering naar een tijd, die nooit meer terug zou komen en ik probeerde daar een nieuwe weg in te vinden. Ik merkte dat het niet hielp om me tegen deze gevoelens te verzetten. Ik liet de tranen toe. Ik accepteerde de emoties, die er tevoorschijn kwamen. De ene keer was het de machteloosheid, de andere keer was ik boos en dan kon ik weer lachen om daarna weer in huilen uit te barsten. Ik kwam alles tegen en het mocht er zijn. Ik kon er geen verandering in aanbrengen, enkel in berusten, dat dit mijn leven was. Er kwamen ook dagen, waarin ik merkte dat ik met mijn gedachten op de loop ging en dat ik schuldgevoelens toeliet, daar heb ik verandering in aangebracht. Ik wist dat ik mijn best had gedaan. Ik kon mijn hersenspinsels tot zwijgen brengen. Het was een ware zoektocht om op dit pad van rouw, mezelf weer terug te vinden.

Ik heb gebeden, ik heb vaak gevraagd om steun en kracht en dat ik de kalmte zou kunnen vinden, om het leven te accepteren, wanneer ik het niet zou kunnen veranderen. Dat ik zou proberen te veranderen wat er in mijn macht lag en dat ik hierin ook het verschil zou weten…

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Kerstmis met een lege plaats

De kerstboom staat in de kamer an ons prachtige nieuwe huis. De afgelopen weken zaten we in een achtbaan van actie en daadkracht. De kamers moesten worden leeggeruimd. Ons hele hebben en houden moest in dozen worden gepropt en ik liep bijna constant achter de feiten aan. We zouden naar een woning gaan met minder ruimte, dus … er moesten spullen worden weggedaan… Dat was mijn grootste nachtmerrie… In elke lade die ik opentrok, vond ik een herinnering. Achter elke kastdeur had ik wel een voorwerp met een verhaal. Hoe moest ik mijn keuzes maken, wat wel en wat niet meeging. In mijn kledingkast hing het jurkje van mijn kind. Het hing er vrolijk te stralen. Het vertelde mij, hoeveel moeite ik had gedaan om dit specifieke jurkje te krijgen. Mijn kind, dat zelf had bedacht, dat ze een jurk met zonnebloemen wilde. Geen enkele modezaak was daarop ingesteld. Gelukkig had ik een vriendin, die zo handig was om aan haar wensen te voldoen.
Vervolgens pakte ik mijn laatjes leeg, de sieradendoosjes  sprongen natuurlijk meteen in het oog. Ik opende een doosje en het jubelde van verhalen. Het ringetje van haar verjaardag. De hanger, die bij het verlaten van het ziekenhuis gekocht was en het medaillonnetje dat ons altijd met elkaar verbond.
Onmogelijk om met minder te vertrekken, dan dat ik me had voorgenomen.

Kerstmis is het feest van samenzijn. Het is donker buiten en het voelt mistroostig, maar diep in mij borrelt de blijdschap, die mijn kind zo duidelijk leefde. Ze genoot van de lampjes. Zij was het die de plaats van de kerstballen bepaalde. Zij bedacht hoe het echt gezellig zou zijn. Ik kan Kerstmis nu gaan vieren met een leegte van gemis, maar ik kan ook de mooie herinneringen ruimte gaan geven. Ik heb zoveel spulletjes in handen gehad en er is weer zoveel omhooggekomen. Zoveel momenten, die ik al een beetje vergeten was, maar door de verhuizing weer helemaal levendig zijn.
Ik lach en omarm deze tijd van samenzijn. Het donker laat ik verdwijnen, om met liefde elke dag de lampjes aan te steken en een kaarsje te branden voor de mensen, die mij zo dierbaar zijn en ook altijd dierbaar zullen blijven.

Het jaar loopt langzaam ten einde. Het afgelopen jaar was een heftig jaar voor velen. Het leek alsof er een storm door de tijd raasde. Ik wens echter dat 2019 berusting mag brengen en overgave aan het moment van NU.

Wij houden je vast. We troosten je met woorden, die hopelijk mogen helen, zodat de pijn van het gemis of het verlies van vertrouwen, mag worden verweven met nieuwe kracht en moed voor het komende jaar.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Wij zullen er voor je zijn

Terwijl mijn hart in duisternis doolde en mijn wezen verloren de minuten telde, verstreek het jaar. De dagen werden korter, de zon minder krachtig, de herfst volgde op de zomer, waarna ook de winter zijn taak op zich nam. December bleek voor mij een maand te zijn, waarin het donker zich ook duidelijk om mij heen nestelde.
Sinterklaas werd gevierd met heimwee en gemis. Die vreselijke lege plek. Het gevoel dat er een deel van mij geamputeerd was. Het grootste kinderfeest, moest worden gevierd zonder het kind, dat zo kon genieten van de verrassingen en cadeautjes. Haar broertje deed zijn best, maar ook hij kon niet meer zorgeloos de pakketjes uitpakken. Een deken van gemis, lag over ons gezin. De Kerstboom moest en zouden we opzetten, maar waar we ooit genoten en meezongen terwijl we de ballen een voor een ophingen, werden ze nu op de automatische piloot op een plekje geplaatst. Ik had graag een manier gevonden, om vanaf 30 november naar halverwege januari te springen. Ik had graag een winterslaap gedaan van een kleine 6 weken. Niet hoeven voelen, niet hoeven herinneren, niet hoeven ervaren hoe het is om de feestdagen te ‘vieren’ terwijl er weinig te vieren viel.

Maar wat ik nog moeilijker vond, was dat we kerstkaartjes kregen met “Prettige Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar” zonder enige extra boodschap… alleen de naam van de afzender.  Ik begreep, dat het moeilijk is om extra woorden over te brengen. Ik begreep dat er in de hectiek van de december maand, niet altijd bij de ander stil gestaan kan worden. Maar wat deed het pijn.

Dat is de reden waarom Troostgeschenk voor Kerstmis en de decembermaand kleine Troostpakketjes heeft samengesteld. We hebben er gedichtjes bijgeschreven, zodat de woorden kunnen worden overgebracht.
Dikwijls wordt er gezegd: “Wij zullen er voor je zijn”. Laat het alsjeblieft tijdens de feestdagen nogmaals extra weten.

Wanneer wordt het beter?

Wanneer wordt het nou toch eens beter. Wanneer komt het moment, dat de pijn minder wordt. Hoe lang duurt het missen… Vaak hebben deze vragen, in mijn hoofd, rondgedraaid.
Als ik het eerste jaar maar door was. Als de eerste maanden maar voorbij waren, dan zou het vast en zeker beter worden. Ik stapte met deze overtuiging de leegte tegemoet en telde de dagen. Haar eerste verjaardag zonder haar, was heftig, maar ik wist, volgend jaar zou het beter gaan. Toen ikzelf jarig was, kneep de leegte mijn keel bijna dicht, maar ik bleef op de been omdat ik wist, volgend jaar zou het vast en zeker voorbij zijn. De feestdagen waren bijna niet te doen. Kerstmis was geen feest meer en ik kon de gezelligheid niet verdragen. Mijn verwonde hart sloeg nog pijnlijker dan anders. Oudjaar vieren… afscheid nemen van het afgelopen jaar, dat me zo’n groot verdriet had gebracht. Ik schoot een vuurpijl naar de hemel als groetje aan mijn kind en ik stapte met wantrouwen het volgende jaar in. Wat zou het deze keer kunnen brengen. Drentelend nam ik de eerste maanden, totdat haar sterfdag aanbrak. Ik had het eerste jaar overleefd… Ik zuchtte diep en verwachtte nu weer een toekomst.

Ik had niet kunnen beseffen dat het zo niet werkte. De tijd blijkt namelijk niet van belang te zijn. Het tellen van de dagen, maanden en jaren heeft mijn gemis niet veranderd. De lege plek blijft leeg en kan door niets worden opgevuld. Het gemis blijft een deel van mijn bestaan en mijn leven. Jaren zijn verstreken en ik merk, dat ik de tijd heb gebruikt om mijn leven opnieuw in te richten. De pijn is altijd aanwezig, maar ik laat de pijn niet regeren. Het gemis is nooit weg, maar laat mijn dag niet meer invullen. De leegte is veranderd, doordat ik de leegte benoem, maar niet meer draag.

Hoelang duurt het accepteren van verlies, het inweven van gemis en het wennen aan leegte?
Voor mij is het antwoord: Een heel leven lang!

Afscheid

Zoveel woorden willen zeggen, maar ze blijven steken in mijn keel. Hoe kan ik je troosten, wat  kan ik voor je doen?
Ook al zou ik kunnen spreken en je een ogenblik met medeleven omringen, toch voel ik me machteloos. Ik kan je pijn niet wegnemen. Jij moet straks verder met die lege plek. Wanneer jij jouw huis binnenstapt, snelt de stilte je tegemoet. Het overdondert je en slaat je neer. Geen stem die je hoort. Een stoel die leeg blijft. Geen tijd om samen te delen. Geen blik, die gegeven wordt. Geen glimlach. Geen ‘goedemorgen’ of ‘welterusten’. De dagen worden niet meer gevuld en de toekomst is van kleur ontdaan. In deze eenzame leegte moet jij jouw weg vinden. Een pad dat totaal onduidelijk is en waar tranen je gezelschap houden.

Ik geef je een hand en leef met je mee. Ik hoop dat je kracht en sterkte vindt om het pad van rouw aan te gaan. Ik wens dat vertrouwen mag ontstaan, die berusting brengt en dat er een moment mag komen dat de kou van het gemis vervangen mag worden, door de warmte van vele fijne herinneringen.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).