Vergeet niet te dromen

Dromenvangers TroostgeschenkDe zon staat stralend aan de hemel, de lucht is blauw en de natuur toont zich in de mooiste tinten. De dag geeft ons tijd. De dag geeft ruimte om dromen te verwezenlijken en wensen te laten ontstaan. Luister en kijk naar de natuur. Geen moment laat het zich ontmoedigen door droogte of juist kou of nattigheid. Met overgave laat het komen wat er komt. De natuur geeft ons het voorbeeld dat elke nieuwe mogen weer een dag zal kunnen zijn met nieuwe mogelijkheden.

Ze zit aan haar tafeltje, haar hoofdje een beetje gebogen, want haar spieren zijn nog niet sterk genoeg. Voor haar liggen pennen, potloden, papiertjes, kraaltjes, glitters en natuurlijk raamverf. Op de achtergrond speelt muziek. Ze is geconcentreerd bezig, want ze wil een hele speciale tekening maken, om iemand te verrassen. Ineens kijkt ze me aan en hoe moeilijk het ook is, om haar zo te zien, lach ik naar haar en knik. Er klinkt een liedje, waar ze helemaal blij van wordt. Ik loop snel naar de radio, om de volumeknop wat hoger te zetten. Ze zingt mee en straalt. Weer kijkt ze me aan. Ik weet het, ze wil graag een dansje maken. Ik pak haar voorzichtig van haar stoel en samen dansen we. Ze blijft zingen en de pasjes moet ik natuurlijk wel volgen. “Mama, als ik groot ben, word ik ook beroemd. Ik ga dan zingen en dansen” Natuurlijk wordt ze beroemd, natuurlijk zal ze op de televisie komen en natuurlijk zal ze ook zo mooi zijn!”. Ik hou haar nog een poosje vast, maar dan is ze toch te moe en gaat weer zitten. We zingen samen verder mee.

DroomDagboek Stel je voor TroostgeschenkNet thuis van haar grote operatie. Nog wankel en instabiel. Haar gezichtje nog meer scheef dan eerst. Geen kracht in haar benen. Het litteken nog zo duidelijk zichtbaar. Ze zingt en lacht, ze kleurt en tekent, ze bedenkt en droomt over haar toekomst. Als ze groot is, dan…

Wat denk ik met veel respect terug aan mijn kind, dat op de moeilijkste momenten telkens weer met ideeën kwam.
Ik was haar moeder, maar niet de mens, die haar aan de hand nam om haar ziekte aan te gaan. Nee zij nam mij aan de hand en liet mij weer dansen. Samen zongen wij de mooiste liedjes en samen droomden wij over een toekomst, die elk moment voor haar zou gaan beginnen…

Droomster Reik naar de sterren TroostgeschenkVergeet niet te dromen, ook al is het leven nog zo moeilijk. Vergeet niet te genieten van elk moment, want er is altijd wel een liedje waardoor je mag zingen. Er is altijd wel een woord, dat je kracht zal geven. Er is altijd een keuze voor een glimlach!

 

 

Omdat ik jullie zo lief vind

Hartenwens Stenen TroostgeschenkDe telefoon ging en ik pakte op. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik een vriendelijke vrouwen stem. Ze klonk een beetje wanhopig: “Vorige week heb ik op uw site een hartje met vergeet-mij-nietjes gezien en nu kan ik het niet terugvinden. Zou u mij even kunnen helpen?” Ik wist over welk artikel ze sprak en ik legde uit, dat het hartje uitverkocht was en daarom niet meer op de site stond. “Oh … Ik had zo graag zo’n hangertje willen geven aan mijn kinderen. Ik zal namelijk binnenkort sterven en wilde graag …“. Ik voelde de brok in haar keel. Ondertussen waren mijn gedachten al aan het werk. Ik wist waar wij de hangertjes vandaan hadden, echter niet hoe snel de leverancier zou kunnen leveren. Ik sprak met de mevrouw af, dat ik mijn uiterste best zou doen om dit specifieke hartje deze week nog naar haar te versturen. Het is me gelukkig gelukt.

Muntje Dank je wel TroostgeschenkEnkele dagen later, wanneer ik de hartjes voor de mevrouw inpak, vliegt er een herinnering vanuit mijn hart.
Er ligt een meisje in haar bed, te moe om de hele dag op te zijn, maar te levendig om niets te doen. Ze giebelt wanneer ik naar haar kijk en ze wuift me weg, wanneer ik vraag waarom ze zo moet lachen: “Dat is geheim en alleen oma weet het”, geeft ze als antwoord. Ik laat het maar met rust, want ik weet hoe goed ze is in het bewaren van geheimen. Oma zal vanavond komen en hopelijk wordt dan mijn nieuwsgierigheid bevredigd. Voor mijn meisje gaat de tijd echter veel te langzaam voorbij. Ze vraagt om het uur of het al gauw avond is, want dan komt oma. Als ik weer een poging doe, dan glimlacht ze geheimzinnig, maar zegt niets. Wanneer oma er dan eindelijk is, mag niemand hen nog storen. Ze sluiten zich op in de kamer. Het is een waar complot! Partners in crime. Toch worden we na lang wachten uitgenodigd om bij hen te komen. Het voelt bijna officieel. Mijn kind heeft de regie in handen. We moeten netjes op de bank gaan zitten en dan komt ze met een mandje in haar handen van bed af. Oma helpt haar in de rolstoel. Haar oogjes stralen, wat is ze blij, met deze verrassing. We zien in het mandje kleine pakjes liggen met onze namen erop. Ieder mag zijn eigen geschenkje eruit zoeken. Op haar teken, mogen wij het open maken. We zijn verbaasd, maar voelen ons volstromen met warmte en liefde. Wat heeft ze nu weer bedacht.
Ieder van ons ontvangt een klein zilveren medaillon. “Omdat ik jullie zo lief vind”, zegt ze met heldere stem.
Een kind dat ons zoveel herinneringen heeft gegeven. Het medaillonnetje ligt bij mij op een bijzonder plekje. Ik durf het niet te dragen, want stel dat ik het kwijt zou raken. Ik zie het regelmatig en dan hoor ik haar weer zeggen. “Omdat ik jullie zo lief vind”. Ontroerd blijf ik door dit gebaar van dankbaarheid en verbinding.

Ik hoop, dat voor de kinderen van deze mevrouw hetzelfde gevoel mag ontstaan. Een herinnering die altijd in hun hart aanwezig mag blijven en een warme glimlach tevoorschijn zal toveren…

Condoleance

Condoleance Geschenken TroostgeschenkHet was koud, maar niets in vergelijking met de kou die ik binnenin me vernam. Ik rilde en had het gevoel dat ik nooit meer warm zou worden. De afscheidsdienst had mijn tranen al omhooggewerkt, maar ik had ze niet kunnen huilen… Mijn keel leek te zijn omklemd. Ik keek toe hoe haar kist werd gedragen… Ik keek toe hoe de mensen om ons heen kwamen te staan en hun verdriet lieten zien. In mijn hand voelde ik de warmte van het handje van mijn zoon, die net zo verdoofd scheen, als ikzelf. De heftigheid was enorm…

Dan is daar het moment, waarop het medeleven zal worden overgebracht met een hand, met een paar woorden, met een knik of knuffel. In de ogen zie ik de spanning van de ander, hun tranen zichtbaar. De stem vertelt me de emotie en ik blijf verstart en lijk niet aanwezig te zijn. Ik ben bezig hoe ik de ander kan troosten. Ik let op mijn kind. Ik vraag me af, hoe het nu verder zal gaan. Als een roes onderga ik de condoleance en ben het net zo snel weer kwijt.

Weken later, besef ik door het herlezen van de vele kaarten, hoeveel warmte er op dat moment gegeven is. Ik lees woorden van mensen, die ik soms niet eens ken. Het omringd me met liefde en geeft me dan pas de sterkte om te proberen de dag weer op te pakken. Lieve woorden, schattige tekeningen, een klein gebaar met symbolische waarde. Ik heb ze bewaard in een mooie doos, die ik zo nu en dan weer open om deze bemoedigingen nogmaals tot mij te nemen.

 

Herinnering aan mijn Vader

Gedenk Herinngeringsboom TroostgeschenkZo vanzelfsprekend was het. De gewoonste zaak van de wereld. Zijn aanwezigheid in mijn leven. Een man, die mijn grootvader had kunnen zijn, maar mijn vader was. Hij was al met pensioen toen ik nog heel klein was en altijd thuis.
Hij was van de oude stempel en bemoeide zich niet zoveel met mij, maar nu ik terugkijk naar mijn jeugd, gaf zijn aanwezigheid een warm en vertrouwd gevoel. Mijn vader zat op zijn stoel en vervulde zijn vaderlijke plicht.
Vaderdag is weer aanstaande en ik duik onder naar die tijd, waarin mijn vader nog leefde. Als kind kreeg ik van mijn vader de regels uitgelegd. Hoe je je als mens moest gedragen en wat er van mij, als meisje werd verwacht. Hij vertelde mij over vroeger, hij onderwees mij over de natuur. Hij liet mij naar de vogels luisteren, waarvan ik de namen en hun liedjes zou kunnen kennen. Hij gaf mij de liefde voor muziek en van hem heb ik mijn creativiteit. Hij probeerde mij ervan bewust te maken, dat sparen een deugd was. Mijn vader speelde een andere rol, dan mijn moeder, maar wat hij me heeft bijgebracht had ik nooit kunnen missen.

Sleutelhanger Ontbrekend Puzzelstukje TroostgeschenkToch besef ik me nu pas, vele jaren later, wat mijn vader voor me betekend heeft. Zijn stille aanwezigheid op de achtergrond, heeft me bodem gegeven om te groeien naar de mens die ik nu ben.
Zijn leeftijd vormde zo vaak een barrière, waardoor we niet altijd goed met elkaar overweg konden. Toch zie ik nu in, dat het me gediend heeft en dat ik dankbaar ben voor de vader, die ik heb gehad.
In mijn herinnering, hoor ik hem even grinniken en zie zijn twinkeling in de ogen. Ik ben even weer dat kleine meisje, dat haar handje in zijn hand legt en samen met hem op het stoepje bij de voordeur zit, wetende dat alles goed is.

 

Je hoeft het niet alleen te doen

Engel voor OptimismeWanneer ik terugkijk op mijn leven, besef ik, dat ik altijd anders tegen gebeurtenissen aan heb gekeken. Ik accepteerde de uitleg die mij gegeven werd niet en zocht naar wijsheid, die mijn gevoel bevestigde.
Tot aan het moment dat ik volwassen werd, trouwde en kinderen kreeg. Ik perste mij in een keurslijf en wandelde met de menigte mee. Ik deed wat er van mij verwacht werd en handelde ernaar. Daar kwam echter een abrupt einde aan toen mijn kind ziek bleek te zijn en stierf.
Mijn leven vloog uit de bocht en de automatische piloot werkte niet meer.
Dolende en intens verdrietig was ik. Ik liep met een gebroken hart, waar de leegte een pijnlijke afdruk vormde van elke fijne herinnering. Een echo van een tijd, die nooit terug zou komen. Duisternis, omringde mij, als een mantel van machteloosheid. Ik was overdonderd door de heftigheid van mijn emoties. Hoe heb ik deze periode ooit kunnen doorstaan?
Doordat ik in deze rouwperiode mijn oorspronkelijke kijk op het leven weer kreeg aangereikt. In de mist, zonder zicht, bleek ik te worden geleid door een onzichtbare hand. Deze hand leidde mij naar plaatsen, waar ik al lange tijd niet meer geweest was, maar die mij enorm bekend voor kwamen. Het was er vredig en stil. Mijn tranen mochten er zijn en mijn wanhoop werd begrepen. Met liefdevolle aandacht, werd mijn verdriet bekeken en heel voorzichtig begreep ik, dat hier mijn heling plaats zou vinden. Ik werd getroost en ik wist dat ik deze weg nooit alleen hoefde te gaan. Met licht en liefde werd ik omringd en werd mijn gebroken hart weer aaneengelijmd.

Zorgensteen EngelJe zou deze leiding, engelen kunnen noemen. Je zou het de kracht van het Universum kunnen noemen. Je zou het de aanwezigheid van God kunnen noemen. Je zou er woorden aan kunnen geven, maar deze schieten te kort, omdat het de intensiteit van de aandacht niet benoemt.

In mijn lijden, kwam deze leiding tot mij. Ik hoefde het niet alleen te doen. Ik werd bij de hand genomen om mijn weg terug te vinden, naar geluk en vreugde en op dit pad wandel ik nu verder. Wetende dat ik altijd omringd zal zijn en beschermd zal worden. Aan mij de keuze om het te aanvaarden.

 

Een kind met verlies

Troostknuffel Engel TroostgeschenkHet bleef even stil, want ik wist niet meteen wat ik moest antwoorden op zijn vraag: “Mam, hoe lang duurt overlijden?” Ik keek neer op het vragende gezichtje van mijn zoon. Ik had hem naar bed gebracht, samen hadden wij de dag nog besproken en zo ineens waren de woorden ontsnapt en keek hij mij verwachtingsvol aan…

Ik voelde dat hij hoopte dat ik zou zeggen dat overlijden niet zo heel lang zou duren en dat zijn zus binnen niet al te lange tijd weer thuis zou komen en dat die pijnlijke lege plek weer gevuld zou zijn. Meestal kon ik een mooi verhaal bedenken waaruit hij weer een beetje troost kon putten, maar nu moest ik hem het antwoord schuldig blijven. “Lieverd, overlijden duurt heel lang. Zolang jij leeft, zal Annemiek overleden zijn…”.

Regenboog Engel voor Troost TroostgeschenkIk zag aan zijn reactie dat hij dat ook al gedacht had en hij sloot voor een paar seconden zijn ogen. Fluisterend zacht zei hij: ”Dan zie ik haar dus nooit terug…” Ik schudde mijn hoofd en er brak nog een extra stuk van mijn hart af. Hoe graag had ik gewild dat hij dit verdriet niet had hoeven voelen. Hoe graag had ik gewild dat de leegte niet overal bijna tastbaar aanwezig zou zijn. Haar stem klonk niet meer. Haar ideeën konden niet meer door mijn zoon ten uitvoer gebracht worden. Zijn leven was zo intens veranderd en hij had er enorme moeite mee. Vaak hield hij zich groot en als ik vroeg hoe hij zich voelde dan haalde hij z’n schouders op, maar nu waren zijn gedachten te snel en te zwaar voor hem en moesten zijn zorgen toch uitgesproken worden…

Rouwen is een onregelmatig werkwoord. Er is geen constante in te ontdekken en ieder voor zich moesten wij deze weg bewandelen. We konden elkaar steunen, maar soms was er domweg de stilte… zwijgend over een feit dat nooit meer zou veranderen.

Overlijden duurt een leven lang…

Wanneer het leven in stukken valt

Maak de Puzzel heel TroostgeschenkDe dag brak aan met prachtige zonnestralen. Het was warm en het leven lachte me toe. Alles was weer goed en ik was tevreden met mijn huisje-boompje-beestje verhaal. We hadden een heftig jaar achter de rug, maar nu konden wij eindelijk onze blik weer op de toekomst richten. Het enige wat me nog zorgen baarde was het loopje van mijn kind…
In vele stukken gebroken. Mijn leven lag overhoop en nergens kreeg ik houvast. De puzzel die ooit zonder moeite in elkaar had gepast, kreeg ik niet meer in elkaar gelegd.
Ik probeerde de randjes te vinden, dan zou ik houvast krijgen. Ik probeerde een motief te herkennen, dan zou ik zeker weer terug kunnen in mijn vroegere bestaan. Ik probeerde stukjes te verbinden. Het lukte me niet.
Stukje van de Puzzel. TroostgeschenkDoor de machteloosheid had ik geen overzicht. Door de duisternis zag ik geen begin, noch eind. Ik zocht in mijn herinneringen. Ik zocht in pijn. Ik zocht voorbij de grenzen van de tijd. Ik zocht en wilde dat het leven weer normaal zou zijn, maar ik vond geen antwoorden en kreeg geen grip.
Blijkbaar was het niet de juiste manier. Ik zocht naar een puzzel die ik kende en die puzzel bestond niet meer.
Toen ik me daar bewust van werd, begreep ik dat ik naar andere stukjes moest gaan zoeken, onbekende kleuren, onherkenbare motieven en een andere verbinding.
Ik aanvaarde het eerste stukje als begin voor een nieuwe weg en ontdekte vervolgens een stukje dat eraan paste.
Ik werd nieuwsgierig en opende mijn ogen voor andere geschenken, waardoor ik besefte dat mijn puzzel langzaam maar zeker weer aan elkaar geregen werd. Elk stukje had zijn eigen emoties, gedachten, kracht of ervaring.
Ik heb mijn leven weer aanvaard, met zichtbare periodes van verdriet, maar ook met duidelijke verwachtingen voor vreugde en hernieuwd levensplezier.

Kracht voor een zware dag

Je kunt het Krachtbuidel TroostgeschenkIneens van het ene op het andere moment, kruipt dat gevoel omhoog. Je hebt het niet meteen in de gaten, maar het is aanwezig. Het sluimert, zit onderhuids, totdat het toe kan slaan. Wanneer de dag niet begint zoals je het zou willen of op de ochtend wanneer de regen tegen de ramen klettert. Dan springt het voor je en slaat je neer.

Mijn lach is dan verdwenen, mijn hoofd zakt en mijn ogen missen de sprankel. Mijn hart slaat met trage slagen, waardoor er een zwaarte tot me komen kan. Het verkleumt mijn gemoed en ik weet, dat deze dag weer moeizamer zal verlopen.
Ik word weer gewezen op de wond die ik in mij draag, het litteken speelt weer op en ik besluit om stil te blijven staan. Ik wil niet druk bezig zijn, maar leg mijn oor te luister. Wat hoor ik, wat voel ik, wat weet ik, wat herinner ik en wat mag er zijn.

Wereldbol Je kunt de hele wereld aan TroostgeschenkMijn tranen wellen in mijn ogen en door deze mist zie ik mezelf lopen in een prachtige tuin, met vele schitterende bloemen. Ze dragen de mooiste kleuren en de zon staat stralend aan de hemel. Het gras is groen en zacht onder mijn voeten. Ik wandel over het paadje tot aan een schitterende fontein, waar ik mijn handen even in het water houd. Wat is het hier vredig en liefdevol. Ik zoek een plekje om even uit te rusten, deze vind ik al heel snel onder de bloeiende seringenboom. De geur is overweldigend en ik ga liggen, doe mijn ogen dicht. Fluitende vogels, ruisende bladeren, een symfonie van klank. Mijn zware gemoed wordt opgetild. Mijn tranen stromen nog steeds, maar ik voel de koestering van deze plek. De liefde streelt mijn wezen en geeft me hernieuwde kracht.
Ik houd mijn adem in en hoor een zachte stem:” Wat fijn dat je gekomen bent. Welkom. Hier zijn wij en zullen hier altijd voor jou te vinden zijn. Wanneer je verdrietig bent en het even niet meer weet, zullen wij je antwoorden geven, zodat je de kracht krijgt om verder te kunnen gaan. Als je twijfelt over jezelf en geen keuzes durft te maken, zullen wij je eraan herinneren, wie je bent.”

Met een diepe zucht, veeg ik mijn tranen af, open mijn ogen en snuit mijn neus. Ik kijk om me heen en zie weer helder. De tuin is verdwenen, de stem is er niet meer, maar ik ruik de geur van seringen en weet dat ik niet gedroomd heb. Ik voel me gedragen en sterker. Ik kan het leven weer aan! De regen valt nog steeds, maar ik besef me dat de zon weer zal gaan schijnen. Ik kan mijn leven aan, ook al zijn er dagen waarop het even niet lukt. Ik heb de kracht om de wereld te bewandelen met alle ervaringen die zich aan zullen dienen.

Moederdag met gemis…

Moederdag met gemis... Ik zal je nooit vergeten mamDe reclame toont me weer, dat een speciale dag aanstaande is. Nog een paar weken en dan vieren we weer Moederdag. Ik staar voor me uit en vraag me af, wat Moederdag mij elk jaar weer brengt.

Ik keer naar binnen en begin te graven. Wat zit er? Waar heb ik Moederdag neergezet? Welke herinneringen mogen er zijn en welke niet. Ik bewandel het pad, waar ik mij als kind veilig voelde onder moeders vleugels. Ik verspring naar het moment dat ik als moeder mijn eigen kinderen koesterde en dan ontdek ik een behoorlijke
muur met daarachter nog meer bewuste herinneringen. Ik herken ze meteen, ze staan daar mooi genummerd, gesorteerd en geselecteerd, met briefjes erop en labeltjes eraan. Maar daarachter staan pakketjes waar ik het bestaan niet eens van weet. Onbewust zijn ze daar komen te staan. Heel voorzichtig neem ik er eentje in mijn hand. Een mooi pakketje met een gouden lintje eromheen. Ik word er bijna nieuwsgierig van. Onbewuste herinneringen zijn toch vaak pijnlijk, zo pijnlijk dat ik het achter een deurtje heb weggestopt? Waarom dan een gouden lintje?

Moederdag met gemis... Voor een mama die op Moederdag een kindje moet missenIk pak het pakketje aandachtig in mijn hand en haal het donkere pakpapier en het gouden lintje eraf. Ik open het doosje en voel tranen in mijn ogen. Toch een verdrietige herinnering. Zomaar weggestopt, er niets meegedaan, bewaard voor later, wanneer ik weer sterk genoeg zou zijn…
Het verlies van mijn moeder
Ik heb er niets mee gedaan, omdat ze overleed in hetzelfde jaar als mijn dochter. Ze is zomaar met dat verdriet mee gestroomd. Moederdag zonder moeder is leeg.
Ik houd het doosje tegen mijn hart en neem me voor het missen van mijn moeder een ander en warmer plekje te geven. Ik wil het niet meer in een papiertje houden, geen gouden lintje er omheen. Ik hoop dat ik het langzaam maar zeker kan laten verkleuren. Van grijs, naar kleurrijk en liefdevol. Mijn moeder was een lieve vrouw, die haar hele leven hard gewerkt heeft. Zij zorgde altijd eerst voor de ander en dan pas dacht ze aan zichzelf. Ze kon niet accepteren, dat ze in een tijdsbestek van enkele jaren totaal aftakelde. Ze moest te snel afscheid nemen.

Mijn herinneringen aan mijn moeder zijn warm en die wil ik graag veel meer aandacht geven.
Hoezeer ik haar ook mis… Ik hoop dat het goed met haar gaat… ver weg, maar o zo dichtbij…

 

Ook al staat het leven stil, toch komen er weer toetsen, examens of andere testen

Heel veel succes met jouw examen

Wanneer in het leven van een kind, een lege plek ontstaan is, dan is één ding zeker. Dit kind zal opgroeien met weinig vertrouwen. Het heeft ervaren dat geluk zomaar voorbij kan zijn. Het weet al, dat niets vanzelf meer gaat en dat afscheid heel veel tranen meebrengt. In deze tranen vloeit angst vanzelfsprekend mee. Angst voor elke nieuwe morgen, want een nieuwe dag kan weer gemis brengen. Het is op z’n hoede. Toch probeert het met de kracht die het bezit zijn toekomst weer op te bouwen. Langzaam maar zeker vormt het zijn leven opnieuw en krijgt weer grip op de tijd. Toch rinkelt er altijd een belletje bij alles wat het ondernemen zal…

De wereld draaide door en we pakten ons leven weer op. Ons gezin bestond niet meer uit 4 personen, de lege plek zou hopelijk ooit worden geaccepteerd. Werk, school en andere verplichtingen eisten hun aandacht en we stroomden weer mee. Zo goed en zo kwaad als het ging. Mijn zoon werd weer op school verwacht en hij probeerde de draad weer op te pakken, zoals je kinderen dat ziet doen. Ik ondersteunde hem. Ik was er voor hem, als hij uit school thuis kwam. Ik praatte met hem. Toch kon ik zijn plaats niet overnemen. Ik was niet bij machte om voor hem de stappen te maken, hoe graag ik dat ook had gewild. Ik zag zijn strijd. Ik zag zijn machteloosheid. Ik zag hem verdwaald zijn en kon alleen maar een hand reiken, die hij dikwijls niet wilde. Zijn vertrouwen was totaal verdwenen. Zorgeloosheid bestond niet meer en hij bevond zich in zijn wereld zonder evenwicht of balans.
De jaren verstreken en de basisschool werd verruild voor het vervolg onderwijs. Ook hier kwam hij zijn wankele evenwicht weer tegen. Telkens twijfelde hij aan zijn kunnen en of hij wel goed genoeg geleerd had. Telkens moest hij bevestigd worden in zijn vertrouwen of er wel een goede afloop te vinden zou zijn.
Het examen was een heel thema. Hij zou toch niet slagen…

Kon je maar een flinke dosis vertrouwen aan iemand geven. Kon je maar een kilo positiviteit inplanteren. Kon je maar een hart van moed en overtuiging vervullen. Helaas het kan niet, maar met een gebaar van begrip, kan wel ondersteuning gegeven worden.
Een geschenk, van een supporter aan het kind, dat hopelijk weer nieuwe succeservaringen op mag doen, waardoor zijn vertrouwen stapje voor stapje mag herstellen.