Je kunt meer dan je denkt

Bokshandschoen om iemand kracht te wensenIk zit op de bank en staar voor me uit. Soms komen die momenten weer tot me, flitsen van een tijd, waar de dag niet altijd even helder en licht leek. Waar de nacht oneindig lang duurde. Waar ik het gevoel had in een donkere put te zitten, waar ik nooit meer uit zou komen. Met een gebroken hart en totaal machteloos geen uitweg meer wetend. Ik weet dat ik jaren in deze omgeving heb gedoold en ik slaak een diepe zucht: “Ik heb het overleefd”.

Ik vond namelijk in de diepste duisternis een stille aanwezigheid, die me bij de hand nam en me kracht gaf. Het was een kracht, die ikzelf bleek te bezitten. Ik kwam in contact met moed om de pijn tot me te laten komen, om tranen te laten gaan. Ik mocht mijn eigen proces volgen, zonder verwachtingen van buitenaf. Tegenslagen, verdriet en rouw lijken soms alleen maar vreselijk te zijn, maar ik kwam erachter, dat ze me sterker hebben gemaakt en zoveel liefdevoller. Er groeide een geloof en ik ontdekte een vertrouwen, dat ik alles aan zal kunnen.
Hanger Levensboom Met liefdevolle tekstHet verlies van mijn kind, zal ik nooit in kunnen vullen, de lege plek blijft, maar ik kan er wel liefde en waarde aan geven. Met een positieve blik kan ik zien, wat zo’n klein meiske mij in dit leven heeft gegeven. Zonder haar zou ik nu niet zijn, wie ik heden ten dage ben en had ik nooit geweten, hoe sterk en krachtig ik ben.

Ik ga verder op deze weg, ik geloof in mezelf en weet dat de dag weer stralend is. Ik mag het leven ontvangen, zoals het komt. Het is niet gemakkelijk, niet simpel, niet eenvoudig, maar weet dat het mogelijk is om uit een dal weer tevoorschijn te komen. Laat jouw diepste kracht tot je komen, open je hart, maak de keuze om te gaan.

Ik wens je alle sterkte en Geloof in jezelf!

Vrouwenkracht Een krachtvrouw en een krachttekst    Wensbuidel Geloof in jezelf

Kracht naar kruis

Hoe vaak heb ik deze woorden gehoord. Hoe vaak werd er vooral door de oudere mens geopperd: “Ieder huisje heeft z’n kruisje”. Men draaide zich om en ging weer verder met het leven. Deze woorden denderden dan ook regelmatig door mijn hoofd. Wat wordt daar nu eigenlijk mee gezegd?

“Jij moet het net als alle anderen maar redden? Bij iedereen is er wel wat? Niet zeuren en doorgaan?”

Omdat ik er vaak over heb nagedacht, kon ik ook zien, dat er vroeger inderdaad veel meer leed voorkwam dan tegenwoordig. Kinderen kregen niet de zorg, die ze heden ten dage kregen en de medische wereld was nog niet op het peil waar het nu op staat. Ik kreeg steeds meer begrip voor de oudere mensen, die met deze uitspraak verder hebben moeten leven. Zand erover, niet zeuren en doorgaan. Ze hadden geen keuze en overal was wel wat. Maar wat moet dat zwaar zijn geweest, waar hebben zij hun tranen kunnen huilen, met wie hebben zij over het verlies van kind, man of familielid kunnen praten.

Ik was vorige week op het kerkhof en het viel me op, dat er op bepaalde grafplaatsen een klein steentje bijgeplaatst is. Gelukkig mag er eindelijk aandacht zijn voor de baby, die men heeft verloren, maar waar vroeger niet meer over gesproken werd. In deze tijd mag de mens rouwen. Er mag tijd worden genomen om het verlies van een dierbare een plekje te geven. Ook al lijkt die tijd nooit lang genoeg, maar in vergelijking met vroeger is er zoveel meer begrip voor de mens die rouwt. Ik ben ook blij, dat er steeds meer rouwtherapeuten zijn, die een klein eindje meelopen om het verlies een plekje te geven, zodat er geen trauma of blokkade ontstaat, waar op latere leeftijd last van wordt ervaren.

En dat ik mijn gedichten mag plaatsen om ruimte te geven aan mijn gevoelens, gedachten en emoties.

Herinneringskast

Vanmorgen werd ik wakker door het geluid van de wekker en na een poosje na gedommeld te hebben, sprong ik enthousiast uit mijn bed. Heerlijk, de dag kan beginnen. Ik ben Troostgeschenk en leef als Troostgeschenk. Mijn telefoon ligt onder handbereik en men kan altijd contact met mij opnemen, voor eventuele vragen of advies. Het ontbijtje bestond uit een kopje thee met zeer verantwoord bakje muesli. Mijn ochtendroutine wordt met een rustige glimlach gedaan. Ik ben er dan helemaal klaar voor om Troostgeschenk vanachter de computer weer uit te dragen.

Enkele bestellingen staan te wachten. Ik open ze en zie dat er een gedicht wordt gevraagd. “Zou je een gedicht willen schrijven voor een jongen van 20 jaar, die getroffen is door kanker?”. Eigenlijk is het maar een klein zinnetje met woorden. Eigenlijk staat er alleen maar een opdracht, van een klant die deze jongen kracht, moed en sterkte toe wil wensen. Toch raakt het een gevoelige snaar. Er trilt iets vanbinnen. “Getroffen door kanker” en ik ben terug in de tijd…

Ik zie een 3-jarig meisje voor me, dat mij vol angst en beven aankijkt. Ze verwacht, dat ik haar bescherm tegen die vreemde mensen aan haar bed. Ze wil dat ik ze weg stuur en dat ze weer met mij naar huis mag. Ik zie dagen van lijden voor mij, van operaties, van bestralingen, van pijn en tranen. Ik dacht dat ik ze mooi opgeborgen had in mijn herinneringskast. Het deurtje had ik toch dichtgedaan? Ik had de sleutel toch omgedraaid?

 

Die herinneringskast heeft laatjes en deurtjes die altijd weer openschieten. Je denkt dat het leven zijn gang weer gaat en dat je weer compleet meedraait in de wereld van vandaag, maar door een paar woorden, een liedje, een geurtje, een speciale datum of een naam, openen zich deze laatjes als vanzelf. Ik krijg daar geen vat op, ook al sluit ik ze met dubbeldikke sloten en dompel ik ze in vergetelheid. Het verleden blijft altijd aanwezig en draagt een bepaalde lading. Vooral omdat het verleden zoveel pijn veroorzaakt heeft, is het een soort herinnerings’flipper’kast. Het balletje van herinneringen stuitert alle kanten op en raakt de blauwe plekken en haalt littekens weer open.

Ik zucht en denk terug aan een tijd die ooit eens was. Ik doorvoel nogmaals welke behandelingen ze heeft moeten ondergaan. Ik zit stil en laat ze zijn.

En zomaar ineens zie ik een 6-jarig meisje voor me, dat ondanks haar ziekte zingt, danst, springt en de wereld omarmt. Ineens opent zich het kastdeurtje van haar moed en haar levenskracht. “Mam, ik heb dan misschien kanker, maar kijk toch eens, wat ik allemaal nog kan! Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen!”

En zo is het… welke herinneringen geef ik de meeste aandacht?

Rouwtaken

Ik keek op het papier waar ze één voor één genoemd werden… De rouwtaken. Ik kan ze nu niet eens meer noemen, maar ik weet nog heel goed, dat ik er een beetje ‘wiebelig’ van werd. Er was iemand geweest, die de rouwende mens had bestudeerd en hij was tot de conclusie gekomen, dat elke mens die een dierbare verloor rouwtaken te doen had. Hoezo, taken…? Hoezo voor elke rouwende mens?
Voor mijn gevoel is niet elke mens gelijk. Elke mens is juist uniek en zal zijn rouw dan ook op eigen manier beleven en invullen.

Ik heb ervaren, dat rouwen een levenlang duurt. De rouw die je voelt is rauw. Er is een stuk of stukje van je hart gesneden en deze wond is schrijnend. De weg die volgt na het verlies, is een weg met vallen en opstaan. Rouwen wordt een werkwoord en ik heb hierin geen taken kunnen ontdekken.
Stel je eens voor: ” Zo, deze 1e taak heb ik volbracht. Ik heb het met een gunstig resultaat afgesloten. Nu komt de volgende taak. Wat zal die van mij verwachten?!” Dan lijkt het net alsof je een pad aflegt, dat voor je klaarligt en niet anders is dan dat. Wanneer je de eerste afslag hebt genomen, dan komt vanzelf de tweede en als je goed je best doet, dan neem je niet veel later de derde afslag.

Helaas heb ik ontdekt, dat ik niet eens wist, welke kant ik überhaupt op moest, laat staan dat er een route uitgestippeld lag. Totaal uit mijn evenwicht probeerde ik te blijven staan. Tastend maakte ik kleine stapjes, om hunkerend weer terug te willen naar het verleden. Ik viel zo vaak. Ik krabbelde weer op. Ik zocht en ontdekte kleine trappetjes. Langzaam maar zeker zag ik weer lichtpuntjes, die niet altijd even sterk schenen. Het is een ontdekkingstocht, die nooit zal eindigen. Want door een geurtje, liedje, geboortedag of feest… kun je alles wat je tot dan toe hebt bereikt weer kwijtraken. Dan kan het zomaar zijn, dat het gemis in volle glorie terug is en je weer opnieuw mag beginnen.
Rouwen duurt een leven lang. Rouwen is een nieuwe weg, die je moet ontdekken en zelf moet gaan bewandelen. Taken heb ik niet gezien, noch vernomen.

Wel ben ik de liefde tegengekomen. Een liefde zo diep, die alle gemis te boven ging. Liefde die mij leidde naar een weten, dat de verbinding altijd zal blijven bestaan.

Langzaam trekken de dagen voorbij
De nachten duren ontzettend lang
De slaap kan ik niet te pakken krijgen
Ik word er zo moedeloos en verdrietig van

Ik was zo krachtig en zo sterk
Ik pakte mijn leven weer moedig op
Het lijkt alsof nu pas… vele jaren later
De energie en wilskracht stopt

Rouwen duurt een leven lang
Tranen blijven altijd komen
Soms is er een tijd van rust
Maar dan voel je ze weer stromen

Door een fijne herinnering
Of op een onbewaakt moment
Sta je weer terug bij AF
Omdat je zo enorm kwetsbaar bent


Dit is mijn leven, dat weet ik nu
Leegte blijft een deel van mij
Maar de liefde die wij voelden
Zit diep van binnen voor altijd

Karin

www.troostgeschenk.nl

Kom veilig thuis

Heilige Christoffels TroostgeschenkVakantietijd, vrijheid, niets moeten en even geen verplichtingen. We reizen overal naar toe en merken dat deze reis zoveel ontspanning geeft. Vreugde, vermaak, rust en bijtanken om straks de drukte weer aan te kunnen.

Al maandenlang is ze aan het voorbereiden. De route staat gepland, hoogtepunten gemarkeerd, de tijd is ruimschoots ingevuld en ze heeft er zin in. Vanaf haar tienerjaren heeft ze iedereen verteld, dat zij ooit een wereldreis zou gaan maken en nu is het dan zover. Haar ogen stralen wanneer ik met haar praat en ze laat me meegenieten van de oorden, die ze in ieder geval bezoeken zal. Enthousiast toont ze mij haar rugzak. Het was nogal moeilijk om de meest essentiële zaken mee te krijgen, maar het is haar gelukt. “Prioriteiten stellen”, sprak ze schouderophalend. Vol respect kijk ik naar deze jonge vrouw, die de wereld met andere ogen wil gaan zien. Ze draagt een behoorlijk emotionele bagage op haar schouders en ik hoop dat ze deze langzaam maar zeker kwijt zal raken, tijdens haar trip. Het verlies van haar moeder (mijn vriendin), de leegte die voor haar zo tastbaar is, heeft haar grote droom extra snel tot uitvoering gebracht. “Het leven kan zo snel veranderen en ik wil daarom nu mijn reis gaan ondernemen”.
Wanneer ik vertrek hou ik haar even stevig vast en vertel haar dat haar moeder zeker met haar meereist en de vreugde zeker voelen zal, wanneer zij gelukkig is. Ik fluister met tranen in mijn ogen: “Geniet van elk moment, laat je verrassen en hopelijk kom je lichter terug. Vier het leven en kom weer veilig thuis”.

Beschermengel Kom goed thuis Troostgeschenk

Heilige Christoffel Het leven is ook een reis Beschermheilige Troostgeschenk    Voorbij tijd en grens naar het hiernamaals Heilige Christoffel

 

 

Vergeet niet te dromen

Dromenvangers TroostgeschenkDe zon staat stralend aan de hemel, de lucht is blauw en de natuur toont zich in de mooiste tinten. De dag geeft ons tijd. De dag geeft ruimte om dromen te verwezenlijken en wensen te laten ontstaan. Luister en kijk naar de natuur. Geen moment laat het zich ontmoedigen door droogte of juist kou of nattigheid. Met overgave laat het komen wat er komt. De natuur geeft ons het voorbeeld dat elke nieuwe mogen weer een dag zal kunnen zijn met nieuwe mogelijkheden.

Ze zit aan haar tafeltje, haar hoofdje een beetje gebogen, want haar spieren zijn nog niet sterk genoeg. Voor haar liggen pennen, potloden, papiertjes, kraaltjes, glitters en natuurlijk raamverf. Op de achtergrond speelt muziek. Ze is geconcentreerd bezig, want ze wil een hele speciale tekening maken, om iemand te verrassen. Ineens kijkt ze me aan en hoe moeilijk het ook is, om haar zo te zien, lach ik naar haar en knik. Er klinkt een liedje, waar ze helemaal blij van wordt. Ik loop snel naar de radio, om de volumeknop wat hoger te zetten. Ze zingt mee en straalt. Weer kijkt ze me aan. Ik weet het, ze wil graag een dansje maken. Ik pak haar voorzichtig van haar stoel en samen dansen we. Ze blijft zingen en de pasjes moet ik natuurlijk wel volgen. “Mama, als ik groot ben, word ik ook beroemd. Ik ga dan zingen en dansen” Natuurlijk wordt ze beroemd, natuurlijk zal ze op de televisie komen en natuurlijk zal ze ook zo mooi zijn!”. Ik hou haar nog een poosje vast, maar dan is ze toch te moe en gaat weer zitten. We zingen samen verder mee.

DroomDagboek Stel je voor TroostgeschenkNet thuis van haar grote operatie. Nog wankel en instabiel. Haar gezichtje nog meer scheef dan eerst. Geen kracht in haar benen. Het litteken nog zo duidelijk zichtbaar. Ze zingt en lacht, ze kleurt en tekent, ze bedenkt en droomt over haar toekomst. Als ze groot is, dan…

Wat denk ik met veel respect terug aan mijn kind, dat op de moeilijkste momenten telkens weer met ideeën kwam.
Ik was haar moeder, maar niet de mens, die haar aan de hand nam om haar ziekte aan te gaan. Nee zij nam mij aan de hand en liet mij weer dansen. Samen zongen wij de mooiste liedjes en samen droomden wij over een toekomst, die elk moment voor haar zou gaan beginnen…

Droomster Reik naar de sterren TroostgeschenkVergeet niet te dromen, ook al is het leven nog zo moeilijk. Vergeet niet te genieten van elk moment, want er is altijd wel een liedje waardoor je mag zingen. Er is altijd wel een woord, dat je kracht zal geven. Er is altijd een keuze voor een glimlach!

 

 

Omdat ik jullie zo lief vind

Hartenwens Stenen TroostgeschenkDe telefoon ging en ik pakte op. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik een vriendelijke vrouwen stem. Ze klonk een beetje wanhopig: “Vorige week heb ik op uw site een hartje met vergeet-mij-nietjes gezien en nu kan ik het niet terugvinden. Zou u mij even kunnen helpen?” Ik wist over welk artikel ze sprak en ik legde uit, dat het hartje uitverkocht was en daarom niet meer op de site stond. “Oh … Ik had zo graag zo’n hangertje willen geven aan mijn kinderen. Ik zal namelijk binnenkort sterven en wilde graag …“. Ik voelde de brok in haar keel. Ondertussen waren mijn gedachten al aan het werk. Ik wist waar wij de hangertjes vandaan hadden, echter niet hoe snel de leverancier zou kunnen leveren. Ik sprak met de mevrouw af, dat ik mijn uiterste best zou doen om dit specifieke hartje deze week nog naar haar te versturen. Het is me gelukkig gelukt.

Muntje Dank je wel TroostgeschenkEnkele dagen later, wanneer ik de hartjes voor de mevrouw inpak, vliegt er een herinnering vanuit mijn hart.
Er ligt een meisje in haar bed, te moe om de hele dag op te zijn, maar te levendig om niets te doen. Ze giebelt wanneer ik naar haar kijk en ze wuift me weg, wanneer ik vraag waarom ze zo moet lachen: “Dat is geheim en alleen oma weet het”, geeft ze als antwoord. Ik laat het maar met rust, want ik weet hoe goed ze is in het bewaren van geheimen. Oma zal vanavond komen en hopelijk wordt dan mijn nieuwsgierigheid bevredigd. Voor mijn meisje gaat de tijd echter veel te langzaam voorbij. Ze vraagt om het uur of het al gauw avond is, want dan komt oma. Als ik weer een poging doe, dan glimlacht ze geheimzinnig, maar zegt niets. Wanneer oma er dan eindelijk is, mag niemand hen nog storen. Ze sluiten zich op in de kamer. Het is een waar complot! Partners in crime. Toch worden we na lang wachten uitgenodigd om bij hen te komen. Het voelt bijna officieel. Mijn kind heeft de regie in handen. We moeten netjes op de bank gaan zitten en dan komt ze met een mandje in haar handen van bed af. Oma helpt haar in de rolstoel. Haar oogjes stralen, wat is ze blij, met deze verrassing. We zien in het mandje kleine pakjes liggen met onze namen erop. Ieder mag zijn eigen geschenkje eruit zoeken. Op haar teken, mogen wij het open maken. We zijn verbaasd, maar voelen ons volstromen met warmte en liefde. Wat heeft ze nu weer bedacht.
Ieder van ons ontvangt een klein zilveren medaillon. “Omdat ik jullie zo lief vind”, zegt ze met heldere stem.
Een kind dat ons zoveel herinneringen heeft gegeven. Het medaillonnetje ligt bij mij op een bijzonder plekje. Ik durf het niet te dragen, want stel dat ik het kwijt zou raken. Ik zie het regelmatig en dan hoor ik haar weer zeggen. “Omdat ik jullie zo lief vind”. Ontroerd blijf ik door dit gebaar van dankbaarheid en verbinding.

Ik hoop, dat voor de kinderen van deze mevrouw hetzelfde gevoel mag ontstaan. Een herinnering die altijd in hun hart aanwezig mag blijven en een warme glimlach tevoorschijn zal toveren…

Condoleance

Condoleance Geschenken TroostgeschenkHet was koud, maar niets in vergelijking met de kou die ik binnenin me vernam. Ik rilde en had het gevoel dat ik nooit meer warm zou worden. De afscheidsdienst had mijn tranen al omhooggewerkt, maar ik had ze niet kunnen huilen… Mijn keel leek te zijn omklemd. Ik keek toe hoe haar kist werd gedragen… Ik keek toe hoe de mensen om ons heen kwamen te staan en hun verdriet lieten zien. In mijn hand voelde ik de warmte van het handje van mijn zoon, die net zo verdoofd scheen, als ikzelf. De heftigheid was enorm…

Dan is daar het moment, waarop het medeleven zal worden overgebracht met een hand, met een paar woorden, met een knik of knuffel. In de ogen zie ik de spanning van de ander, hun tranen zichtbaar. De stem vertelt me de emotie en ik blijf verstart en lijk niet aanwezig te zijn. Ik ben bezig hoe ik de ander kan troosten. Ik let op mijn kind. Ik vraag me af, hoe het nu verder zal gaan. Als een roes onderga ik de condoleance en ben het net zo snel weer kwijt.

Weken later, besef ik door het herlezen van de vele kaarten, hoeveel warmte er op dat moment gegeven is. Ik lees woorden van mensen, die ik soms niet eens ken. Het omringd me met liefde en geeft me dan pas de sterkte om te proberen de dag weer op te pakken. Lieve woorden, schattige tekeningen, een klein gebaar met symbolische waarde. Ik heb ze bewaard in een mooie doos, die ik zo nu en dan weer open om deze bemoedigingen nogmaals tot mij te nemen.

 

Herinnering aan mijn Vader

Gedenk Herinngeringsboom TroostgeschenkZo vanzelfsprekend was het. De gewoonste zaak van de wereld. Zijn aanwezigheid in mijn leven. Een man, die mijn grootvader had kunnen zijn, maar mijn vader was. Hij was al met pensioen toen ik nog heel klein was en altijd thuis.
Hij was van de oude stempel en bemoeide zich niet zoveel met mij, maar nu ik terugkijk naar mijn jeugd, gaf zijn aanwezigheid een warm en vertrouwd gevoel. Mijn vader zat op zijn stoel en vervulde zijn vaderlijke plicht.
Vaderdag is weer aanstaande en ik duik onder naar die tijd, waarin mijn vader nog leefde. Als kind kreeg ik van mijn vader de regels uitgelegd. Hoe je je als mens moest gedragen en wat er van mij, als meisje werd verwacht. Hij vertelde mij over vroeger, hij onderwees mij over de natuur. Hij liet mij naar de vogels luisteren, waarvan ik de namen en hun liedjes zou kunnen kennen. Hij gaf mij de liefde voor muziek en van hem heb ik mijn creativiteit. Hij probeerde mij ervan bewust te maken, dat sparen een deugd was. Mijn vader speelde een andere rol, dan mijn moeder, maar wat hij me heeft bijgebracht had ik nooit kunnen missen.

Sleutelhanger Ontbrekend Puzzelstukje TroostgeschenkToch besef ik me nu pas, vele jaren later, wat mijn vader voor me betekend heeft. Zijn stille aanwezigheid op de achtergrond, heeft me bodem gegeven om te groeien naar de mens die ik nu ben.
Zijn leeftijd vormde zo vaak een barrière, waardoor we niet altijd goed met elkaar overweg konden. Toch zie ik nu in, dat het me gediend heeft en dat ik dankbaar ben voor de vader, die ik heb gehad.
In mijn herinnering, hoor ik hem even grinniken en zie zijn twinkeling in de ogen. Ik ben even weer dat kleine meisje, dat haar handje in zijn hand legt en samen met hem op het stoepje bij de voordeur zit, wetende dat alles goed is.

 

Je hoeft het niet alleen te doen

Engel voor OptimismeWanneer ik terugkijk op mijn leven, besef ik, dat ik altijd anders tegen gebeurtenissen aan heb gekeken. Ik accepteerde de uitleg die mij gegeven werd niet en zocht naar wijsheid, die mijn gevoel bevestigde.
Tot aan het moment dat ik volwassen werd, trouwde en kinderen kreeg. Ik perste mij in een keurslijf en wandelde met de menigte mee. Ik deed wat er van mij verwacht werd en handelde ernaar. Daar kwam echter een abrupt einde aan toen mijn kind ziek bleek te zijn en stierf.
Mijn leven vloog uit de bocht en de automatische piloot werkte niet meer.
Dolende en intens verdrietig was ik. Ik liep met een gebroken hart, waar de leegte een pijnlijke afdruk vormde van elke fijne herinnering. Een echo van een tijd, die nooit terug zou komen. Duisternis, omringde mij, als een mantel van machteloosheid. Ik was overdonderd door de heftigheid van mijn emoties. Hoe heb ik deze periode ooit kunnen doorstaan?
Doordat ik in deze rouwperiode mijn oorspronkelijke kijk op het leven weer kreeg aangereikt. In de mist, zonder zicht, bleek ik te worden geleid door een onzichtbare hand. Deze hand leidde mij naar plaatsen, waar ik al lange tijd niet meer geweest was, maar die mij enorm bekend voor kwamen. Het was er vredig en stil. Mijn tranen mochten er zijn en mijn wanhoop werd begrepen. Met liefdevolle aandacht, werd mijn verdriet bekeken en heel voorzichtig begreep ik, dat hier mijn heling plaats zou vinden. Ik werd getroost en ik wist dat ik deze weg nooit alleen hoefde te gaan. Met licht en liefde werd ik omringd en werd mijn gebroken hart weer aaneengelijmd.

Zorgensteen EngelJe zou deze leiding, engelen kunnen noemen. Je zou het de kracht van het Universum kunnen noemen. Je zou het de aanwezigheid van God kunnen noemen. Je zou er woorden aan kunnen geven, maar deze schieten te kort, omdat het de intensiteit van de aandacht niet benoemt.

In mijn lijden, kwam deze leiding tot mij. Ik hoefde het niet alleen te doen. Ik werd bij de hand genomen om mijn weg terug te vinden, naar geluk en vreugde en op dit pad wandel ik nu verder. Wetende dat ik altijd omringd zal zijn en beschermd zal worden. Aan mij de keuze om het te aanvaarden.