Kerstmis met een lege plaats

De kerstboom staat in de kamer an ons prachtige nieuwe huis. De afgelopen weken zaten we in een achtbaan van actie en daadkracht. De kamers moesten worden leeggeruimd. Ons hele hebben en houden moest in dozen worden gepropt en ik liep bijna constant achter de feiten aan. We zouden naar een woning gaan met minder ruimte, dus … er moesten spullen worden weggedaan… Dat was mijn grootste nachtmerrie… In elke lade die ik opentrok, vond ik een herinnering. Achter elke kastdeur had ik wel een voorwerp met een verhaal. Hoe moest ik mijn keuzes maken, wat wel en wat niet meeging. In mijn kledingkast hing het jurkje van mijn kind. Het hing er vrolijk te stralen. Het vertelde mij, hoeveel moeite ik had gedaan om dit specifieke jurkje te krijgen. Mijn kind, dat zelf had bedacht, dat ze een jurk met zonnebloemen wilde. Geen enkele modezaak was daarop ingesteld. Gelukkig had ik een vriendin, die zo handig was om aan haar wensen te voldoen.
Vervolgens pakte ik mijn laatjes leeg, de sieradendoosjes  sprongen natuurlijk meteen in het oog. Ik opende een doosje en het jubelde van verhalen. Het ringetje van haar verjaardag. De hanger, die bij het verlaten van het ziekenhuis gekocht was en het medaillonnetje dat ons altijd met elkaar verbond.
Onmogelijk om met minder te vertrekken, dan dat ik me had voorgenomen.

Kerstmis is het feest van samenzijn. Het is donker buiten en het voelt mistroostig, maar diep in mij borrelt de blijdschap, die mijn kind zo duidelijk leefde. Ze genoot van de lampjes. Zij was het die de plaats van de kerstballen bepaalde. Zij bedacht hoe het echt gezellig zou zijn. Ik kan Kerstmis nu gaan vieren met een leegte van gemis, maar ik kan ook de mooie herinneringen ruimte gaan geven. Ik heb zoveel spulletjes in handen gehad en er is weer zoveel omhooggekomen. Zoveel momenten, die ik al een beetje vergeten was, maar door de verhuizing weer helemaal levendig zijn.
Ik lach en omarm deze tijd van samenzijn. Het donker laat ik verdwijnen, om met liefde elke dag de lampjes aan te steken en een kaarsje te branden voor de mensen, die mij zo dierbaar zijn en ook altijd dierbaar zullen blijven.

Het jaar loopt langzaam ten einde. Het afgelopen jaar was een heftig jaar voor velen. Het leek alsof er een storm door de tijd raasde. Ik wens echter dat 2019 berusting mag brengen en overgave aan het moment van NU.

Wij houden je vast. We troosten je met woorden, die hopelijk mogen helen, zodat de pijn van het gemis of het verlies van vertrouwen, mag worden verweven met nieuwe kracht en moed voor het komende jaar.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Wij zullen er voor je zijn

Terwijl mijn hart in duisternis doolde en mijn wezen verloren de minuten telde, verstreek het jaar. De dagen werden korter, de zon minder krachtig, de herfst volgde op de zomer, waarna ook de winter zijn taak op zich nam. December bleek voor mij een maand te zijn, waarin het donker zich ook duidelijk om mij heen nestelde.
Sinterklaas werd gevierd met heimwee en gemis. Die vreselijke lege plek. Het gevoel dat er een deel van mij geamputeerd was. Het grootste kinderfeest, moest worden gevierd zonder het kind, dat zo kon genieten van de verrassingen en cadeautjes. Haar broertje deed zijn best, maar ook hij kon niet meer zorgeloos de pakketjes uitpakken. Een deken van gemis, lag over ons gezin. De Kerstboom moest en zouden we opzetten, maar waar we ooit genoten en meezongen terwijl we de ballen een voor een ophingen, werden ze nu op de automatische piloot op een plekje geplaatst. Ik had graag een manier gevonden, om vanaf 30 november naar halverwege januari te springen. Ik had graag een winterslaap gedaan van een kleine 6 weken. Niet hoeven voelen, niet hoeven herinneren, niet hoeven ervaren hoe het is om de feestdagen te ‘vieren’ terwijl er weinig te vieren viel.

Maar wat ik nog moeilijker vond, was dat we kerstkaartjes kregen met “Prettige Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar” zonder enige extra boodschap… alleen de naam van de afzender.  Ik begreep, dat het moeilijk is om extra woorden over te brengen. Ik begreep dat er in de hectiek van de december maand, niet altijd bij de ander stil gestaan kan worden. Maar wat deed het pijn.

Dat is de reden waarom Troostgeschenk voor Kerstmis en de decembermaand kleine Troostpakketjes heeft samengesteld. We hebben er gedichtjes bijgeschreven, zodat de woorden kunnen worden overgebracht.
Dikwijls wordt er gezegd: “Wij zullen er voor je zijn”. Laat het alsjeblieft tijdens de feestdagen nogmaals extra weten.

Wanneer wordt het beter?

Wanneer wordt het nou toch eens beter. Wanneer komt het moment, dat de pijn minder wordt. Hoe lang duurt het missen… Vaak hebben deze vragen, in mijn hoofd, rondgedraaid.
Als ik het eerste jaar maar door was. Als de eerste maanden maar voorbij waren, dan zou het vast en zeker beter worden. Ik stapte met deze overtuiging de leegte tegemoet en telde de dagen. Haar eerste verjaardag zonder haar, was heftig, maar ik wist, volgend jaar zou het beter gaan. Toen ikzelf jarig was, kneep de leegte mijn keel bijna dicht, maar ik bleef op de been omdat ik wist, volgend jaar zou het vast en zeker voorbij zijn. De feestdagen waren bijna niet te doen. Kerstmis was geen feest meer en ik kon de gezelligheid niet verdragen. Mijn verwonde hart sloeg nog pijnlijker dan anders. Oudjaar vieren… afscheid nemen van het afgelopen jaar, dat me zo’n groot verdriet had gebracht. Ik schoot een vuurpijl naar de hemel als groetje aan mijn kind en ik stapte met wantrouwen het volgende jaar in. Wat zou het deze keer kunnen brengen. Drentelend nam ik de eerste maanden, totdat haar sterfdag aanbrak. Ik had het eerste jaar overleefd… Ik zuchtte diep en verwachtte nu weer een toekomst.

Ik had niet kunnen beseffen dat het zo niet werkte. De tijd blijkt namelijk niet van belang te zijn. Het tellen van de dagen, maanden en jaren heeft mijn gemis niet veranderd. De lege plek blijft leeg en kan door niets worden opgevuld. Het gemis blijft een deel van mijn bestaan en mijn leven. Jaren zijn verstreken en ik merk, dat ik de tijd heb gebruikt om mijn leven opnieuw in te richten. De pijn is altijd aanwezig, maar ik laat de pijn niet regeren. Het gemis is nooit weg, maar laat mijn dag niet meer invullen. De leegte is veranderd, doordat ik de leegte benoem, maar niet meer draag.

Hoelang duurt het accepteren van verlies, het inweven van gemis en het wennen aan leegte?
Voor mij is het antwoord: Een heel leven lang!

Afscheid

Zoveel woorden willen zeggen, maar ze blijven steken in mijn keel. Hoe kan ik je troosten, wat  kan ik voor je doen?
Ook al zou ik kunnen spreken en je een ogenblik met medeleven omringen, toch voel ik me machteloos. Ik kan je pijn niet wegnemen. Jij moet straks verder met die lege plek. Wanneer jij jouw huis binnenstapt, snelt de stilte je tegemoet. Het overdondert je en slaat je neer. Geen stem die je hoort. Een stoel die leeg blijft. Geen tijd om samen te delen. Geen blik, die gegeven wordt. Geen glimlach. Geen ‘goedemorgen’ of ‘welterusten’. De dagen worden niet meer gevuld en de toekomst is van kleur ontdaan. In deze eenzame leegte moet jij jouw weg vinden. Een pad dat totaal onduidelijk is en waar tranen je gezelschap houden.

Ik geef je een hand en leef met je mee. Ik hoop dat je kracht en sterkte vindt om het pad van rouw aan te gaan. Ik wens dat vertrouwen mag ontstaan, die berusting brengt en dat er een moment mag komen dat de kou van het gemis vervangen mag worden, door de warmte van vele fijne herinneringen.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Onze zoektocht

Op zoektocht naar een nieuwe stek.

We hebben ons ingeschreven bij vele woningcorporaties en komen erachter dat we in de rij staan voor een huis. Er zijn te weinig woningen om aan de vraag te voldoen. We zullen geduld moeten oefenen ( en dat is nèt iets wat ik niet bezit.. Het staat zelfs niet in mijn woorden boek! ) en vertrouwen mogen kweken om binnen nu en afzienbare tijd toch te kunnen verhuizen. We beperken ons niet tot één plek… als het maar in Z-O Drenthe is. We houden namelijk enorm van deze streek met z’n prachtige afwisselende natuur en rust.

Op zoektocht naar een nieuwe stek, zorgt er nu ook voor dat we met een andere blik naar onze spullen kijken. We hebben nu een huis met 171 vierkante meter ruimte. Dat is een enorme luxe en we weten, dat we dat straks niet meer zullen hebben. Als hamsteraar eerste klas, zal ik nu bepaalde zaken weg moeten doen. Een deken van vroeger, die altijd op mijn bed gelegen heeft. Potjes uit mijn ouderlijk huis. De kinderboeken, van Elles, die ze één voor één heeft verzameld. Een fototoestel dat ooit een must was, maar nu vervangen gaat worden door de smartphone. Een nieuwe blik; waar zit de overtolligheid. Spullen met een emotionele waarde…  wat doe ik ermee? Kisten vol met herinneringen aan Annemiek. Ik vermoed, als ze nog geleefd had, dat ze dan haar schouders had opgehaald en me had aangeraden er maar eens afscheid van te nemen 😉 Maar nu hangt overal een gevoel aan… Ik verwacht dat er nog wel tranen zullen stromen.. Het is goed… Soms is dat letterlijke en figuurlijke schoonmaak. Ik maak in ieder geval overal een foto van, dat neemt minder ruimte in.

Innerlijk blijft het natuurlijk ook niet rustig, want mijn hoofd wil me van alles laten geloven en wil heel graag dat we angstig worden, omdat we misschien dan wel op straat komen te staan!
Maar ons hart laat ons heel duidelijk voelen, dat dit een nieuwe stap is voor verdere ervaringen. We stromen mee en zullen zien, waar we uitkomen. De horizon verandert, het uitzicht wijzigt zich en samen zijn we er klaar voor om ervan te gaan genieten!

Wanneer jullie een huurhuis tegenkomen, dat nog vrij staat of vrij komt, laat het ons weten!

Engel van beslissingen en nieuwe oriëntatie

Hemelgroet

In onze wereld is alles, wat verklaard en bewezen kan worden, de waarheid. Wij leven naar de natuurkundige wetten en alles wat daarbuiten valt en niet te verklaren is, wordt als onzin afgedaan.
Wanneer er iemand overlijdt, dan is het dus zeker en gewis, dat deze persoon verdwenen is, omdat hij of zij niet meer gezien kan worden. Wanneer iemand sterft is dat het einde van zijn bestaan en de leegte die hij achterlaat, zal nooit meer gevuld kunnen worden. Dood is afscheid nemen. Zo denkt de wetenschap.

Toch voel ik dat, naast het zichtbare leven, zich een ander leven afspeelt. Het is voor ons mensen, over het algemeen niet waar te nemen. Het is stil, liefdevol en troostend. Het is als de wind, die je een duwtje in de rug geeft. Het is als de zon, die jouw gezicht verwarmt. Het is de ‘toevallige’ ontmoeting op een eenzame dag. Het is een vorm van begeleiding die niet te meten of in percentages is uit te drukken. Onze overledenen blijven in energie aanwezig. Vol liefde blijven ze ons terzijde staan. Gene zijde klinkt ver, heel ver bij ons vandaan, maar bevindt zich naast en om ons heen. Door onze wetenschappelijke manier van benaderen, horen en zien we alleen maar wat ons hoofd herkent. We luisteren naar diens verhalen over pijn en verdriet… over tranen en leegte. Zouden wij echter de tijd nemen om eens rustig te gaan zitten en met heel ons hart gaan luisteren, dan zou het kunnen zijn, dat wij een
fluistering zouden horen. Misschien zelfs een gloed zouden voelen, die door de liefde verwarmd wordt.

Het is niet moeilijk om open te gaan staan voor tekens van een onzichtbare wereld. Kijk eens bewuster naar een Hemelgroet. Wat zie je verschijnen. Zijn het woorden, die zomaar tegelijkertijd worden gesproken of gehoord? Zijn het veertjes die ineens voor je voeten liggen. Is het een liedje dat toevallig wordt gespeeld. Komt er een bekend geurtje aan je voorbij. Een regenboog aan de helderblauwe hemel. Knipperende lampen. Niet bewijsbaar door wie het gecreëerd is, maar wel zichtbaar als een groetje van de andere kant. Het hoofd zal hier zeker een wetenschappelijke uitleg aan willen geven, maar diep in je hart, weet je wanneer er een groetje speciaal voor jou bezorgd wordt.


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Het licht neemt in sterkte af

Het uur is weer teruggezet en de lampen moeten weer aan, wanneer we ’s avonds binnen zitten. De warmte die zo lang voelbaar was, is verdwenen en ik merk dat de kou meer grip krijgt. Aan de ene kant is deze tijd een gezellige tijd, waarvan ik geniet door kaarslicht en het koesterende van thuis. Maar aan de andere kant kruipt er ook altijd weer een gevoel van gemis in mijn wezen omhoog. De laatste maanden van het jaar vloeien samen, met vele momenten van gezelligheid en samenzijn. In dit samenkomen van velen, zal er echter altijd een leeg plekje zijn. Sinterklaaslootjes trekken, afspraken maken voor de Kerstdagen, Oud en Nieuwjaar… telkens ligt er een waas van afwezigheid. In stilte gedenk ik dan de mens, die lijfelijk niet meer aanwezig is, maar des te duidelijker in mijn hart. Gedenken is een werkwoord voor mij geworden. Een soort ademhaling, die vanaf de bewuste dag, zijn intrede deed. Ik gedenk, herinner, herdenk, bedenk dikwijls en met liefde de afdruk die in mijn wezen is vastgezet. Door onder te dompelen in een tijd die ooit eens was, zie ik mezelf weer gaan en leven, genieten en geven, zonder weet van een toekomst, die nooit werd verwacht.

Mijn gedenkplekje is daarom een speciaal hoekje in mijn huis. Altijd liggen er kleine voorwerpjes, die ik heb gevonden, gekregen of gekocht. Een kaarsje brandt. Het vult de leegte, het gemis.
Hier maak ik ruimte voor degene die voor altijd in mijn hart aanwezig is.


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Een waardevol gebaar

Elke morgen open ik mijn mailbox en selecteer de berichtjes. Vorige week stond er een email te wachten van een klant die (helaas) dikwijls schrijft. Ze doet tegenwoordig geen bestelling meer, maar mailt me rechtstreeks en vraagt om advies en raad. Het is een prachtig mooi mens en ik weet ondertussen wat bij haar past en waar ze door geraakt wordt. Ze vertelt over haar vriendin, die het op dit moment moeilijk heeft. Haar vriendin zit thuis met een burn-out en voelt dat ze gefaald heeft. Haar zelfvertrouwen is verdwenen en het leven lijkt niets meer te bieden. Mijn klant laat me weten, dat ze graag een oppeppertje zou willen versturen en ze hoopt ook dat ik haar woorden in een gedicht zou kunnen vatten. We overleggen en door de woorden, die ik van haar krijg, maak ik een passend gedicht.  Dezelfde avond nog gaat er een pakketje plus persoonlijk gedicht met de post mee…

Het is niet altijd even eenvoudig de juiste woorden te vinden. Het is niet altijd simpel om medeleven te uiten. In onze snelle maatschappij is er dikwijls geen tijd, om langer stil te staan bij de tegenslag van de ander. Dit zorgt ervoor dat iemand al gauw het gevoel krijgt, niet meer van waarde te zijn.

“Aan de zijlijn stond ik en keek toe hoe de wereld verder draaide. Het vloog aan mij voorbij. Ik stapte vertragend en tergend langzaam vooruit. Ik had geen idee, waar ik naartoe moest en welke kant ik op zou kunnen. Geen idee, welke richting ik zou nemen. Soms keek ik opzij en probeerde weer in de pas mee te kunnen, maar ik kreeg het juiste ritme niet. Ik dreef weg van de automatische piloot en dompelde onder in mist. Het licht werd vager en alles wat ik ondernam, kwam niet verder dan een eerste poging. In die tijd werd het steeds duidelijker dat ik het zelf moest doen. Als ik niet wilde dan zou het nooit lukken. Als ik de stap niet zou maken, dan kwam er zeker geen nieuwe weg. Als ik het liefst in de duisternis zat, dan zou ik daar zeker ook blijven zitten. Ik zou het moeten doen. Niemand anders dan ikzelf.
Toch, kreeg ik door bemoedigende woorden, kracht om de stap te maken. Toch kreeg ik door een kaartje, moed om de richting te gaan bepalen. Toch ontstond er door een paar woorden of een klein gebaar de overtuiging dat ik het inderdaad ook zelf zou kunnen… De medemens is zo enorm waardevol voor steun en ondersteuning”

Vanmorgen zat er een berichtje in mijn mailbox:” Karin, mijn vriendin, heeft het pakketje ontvangen hoor! Ze was enorm ontroerd en ze vertelde, dat het geschenkje een bijzonder plekje had gekregen! Dank je wel”.

Zo waardevol… wanneer er steun wordt gegeven…


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen:

Durf jij altijd te vertellen?…

Durf jij altijd te vertellen, wat er in jouw hoofd en hart gebeurt? Is er altijd tijd en ruimte voor jouw zielenroerselen? Geef jij lucht aan jouw gedachten en jouw bedenkingen? Heel vaak is het antwoord: ”Nee… dat durf ik niet” of “Nee, daar is geen ruimte voor en ik hou mijn woorden liever voor me”.  Door het binnen houden van emoties gaan ze vaak een eigen leven leiden, ze maken zich groter of kleiner. Ze zorgen ervoor dat overtuigingen vast gaan zitten en verwachtingen onuitgesproken blijven. Waardoor een groot gevoel van eenzaamheid en onbegrip ontstaat.

“Het witte blad lag stil te wachten, alsof het me uitnodigde, alsof het wist wat ik op mijn hart had liggen. Het sprak geen woord, het oordeelde niet, het wachtte totdat ik de moed had om te beginnen. Mijn pen lag zwaar in mijn hand, maar toch had ik de behoefte aan het werk te willen gaan. De eerste woorden, kwamen twijfelend en voorzichtig, maar hoe langer ik door bleef schrijven, hoe duidelijker het me werd, dat mijn adem vast had gezeten en mijn spieren verkrampt waren geraakt. Het waren zinnen, die ik nooit naar buiten had laten komen. Terwijl ik schreef stroomden de tranen vanzelf mee, mijn hart spuugde de zwaarte van zich af. Ik was doorgegaan met leven, want de wereld draaide door en ik moest mee. Mijn weg was veranderd en moeilijker begaanbaar, maar ik was sterk en kon het allemaal aan. Ik had echter niet in de gaten, dat mijn lichaam verstarde en stijver werd. De stroming was verdwenen, het ging op wilskracht. Terwijl ik mijn gevoelens beschreef en mijn verwachtingen bijstelde, zakten mijn schouders in ontspanning. De tranen voelden als verlichting van de last… Mijn papier luisterde en bood nog meer ruimte om door te gaan. Mijn handschrift werd steeds losser en er kwamen zelfs kreten en krassen, die mijn machteloosheid en frustratie bloot legden. Nog steeds mocht ik vertellen, nog meer bladzijdes voor mijn innerlijke strijd. Ik zuchtte diep en blies mijn adem uit, snoot mijn neus en voelde een soort van opluchting.
Ik las de woorden na … en nogmaals las ik mijn geschreven tekst… de laatste keer sprak ik ze zelfs hardop uit!
Het voelde bevrijdend.  Dankbaar sloot ik mijn dagboek”.

In de loop van mijn leven heb ik altijd een dagboek bijgehouden. Toen ik 10 jaar oud was, ben ik er al mee begonnen en ben er nooit meer mee gestopt. Het geeft me elke keer weer een nieuwe heldere blik op mijn eigen situatie. Wanneer ik deze woorden weer nalees, kom ik altijd tot de conclusie, dat het beschrijven van emoties en gevoelens, verlichting en opluchting brengt.
En ook het weten….
Dat ik elke periode heb aangekund en elke nieuwe ervaring ook aan zal kunnen…


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Op zomaar een moment

Het was stil in huis, de zon scheen door de ramen en ik keek vanaf mijn plek op de bank, naar het bed dat sinds enige tijd in de kamer stond. Mijn dochter lag daar te slapen. Ze had te veel gedaan vanmorgen en moest weer rust nemen. Ze was op het lumineuze idee gekomen, dat zij blokfluit wilde leren spelen en dat ze noten wilde leren lezen. Haar juf had beloofd dit haar te onderwijzen. Natuurlijk had mijn kind niet het geduld om te wachten, maar wilde meteen oefenen. Dat hebben wij dus gedaan. Steeds maar weer oefenen, oefenen en oefenen. Helaas is het blokfluit spelen niet gelukt. Haar mondje was niet in staat op de fluit te blazen en na vele pogingen was ze te moe om nog wakker te blijven. Wat had ik haar deze teleurstelling graag bespaard.

Terwijl ik zat te overwegen hoe dit op te lossen, hoorde ik de bel. Verbaasd liep ik naar de deur en daar stond de postbode met een brede grijns op zijn gezicht. Hij hield een stapeltje post voor me klaar. “Alsjeblieft, allemaal voor jullie”. Ik bedankte hem en keek naar de kaarten en zelfs een pakketje in mijn hand. Ik bestudeerde ze een voor een en mijn hart maakte een sprongetje. Mijn meisje was wakker geworden van de bel en probeerde te gaan zitten. Haar ogen keken me vragend aan en mijn antwoord kwam al snel: ”Moet je eens kijken, lieverd, deze zijn allemaal voor jou!” Haar gezichtje klaarde op en als sneeuw voor de zon, verdwenen haar vermoeidheid en haar frustratie van de afgelopen morgen. In de ene envelop zat een mooie kaart met kleine hondjes en de andere kaart was een puzzeltje, die zij in elkaar kon zetten. Het doosje bracht een lief klein zonnetje dat ze voor het raam kon hangen. Zonder dat de verzenders het in de gaten hadden gehad, brachten zij op dat moment verlichting in onze situatie.

Zelfs nu nog, keren mijn gedachten nog vaak terug naar die momenten, waarop we werden verrast door een kaartje of pakketje. We voelden ons gesteund en kregen kracht door te blijven gaan. Medeleven is vaak zo waardevol.

In deze tijd van snelheid worden er vaak appjes en mailtjes verzonden om iemand te steunen. Toch is een kaart die in de brievenbus valt, waar eigenhandig geschreven woorden op staan, van grotere betekenis. Zo’n kaart wordt op een speciaal plekje gezet en nog vaak herlezen.

Zelfs vele jaren later, wordt zo’n kaart nog herinnerd. Een kaart die zomaar op een gewone dag uit medeleven was geschreven…

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven (zie foto’s).