Ook al staat het leven stil, toch komen er weer toetsen, examens of andere testen

Heel veel succes met jouw examen

Wanneer in het leven van een kind, een lege plek ontstaan is, dan is één ding zeker. Dit kind zal opgroeien met weinig vertrouwen. Het heeft ervaren dat geluk zomaar voorbij kan zijn. Het weet al, dat niets vanzelf meer gaat en dat afscheid heel veel tranen meebrengt. In deze tranen vloeit angst vanzelfsprekend mee. Angst voor elke nieuwe morgen, want een nieuwe dag kan weer gemis brengen. Het is op z’n hoede. Toch probeert het met de kracht die het bezit zijn toekomst weer op te bouwen. Langzaam maar zeker vormt het zijn leven opnieuw en krijgt weer grip op de tijd. Toch rinkelt er altijd een belletje bij alles wat het ondernemen zal…

De wereld draaide door en we pakten ons leven weer op. Ons gezin bestond niet meer uit 4 personen, de lege plek zou hopelijk ooit worden geaccepteerd. Werk, school en andere verplichtingen eisten hun aandacht en we stroomden weer mee. Zo goed en zo kwaad als het ging. Mijn zoon werd weer op school verwacht en hij probeerde de draad weer op te pakken, zoals je kinderen dat ziet doen. Ik ondersteunde hem. Ik was er voor hem, als hij uit school thuis kwam. Ik praatte met hem. Toch kon ik zijn plaats niet overnemen. Ik was niet bij machte om voor hem de stappen te maken, hoe graag ik dat ook had gewild. Ik zag zijn strijd. Ik zag zijn machteloosheid. Ik zag hem verdwaald zijn en kon alleen maar een hand reiken, die hij dikwijls niet wilde. Zijn vertrouwen was totaal verdwenen. Zorgeloosheid bestond niet meer en hij bevond zich in zijn wereld zonder evenwicht of balans.
De jaren verstreken en de basisschool werd verruild voor het vervolg onderwijs. Ook hier kwam hij zijn wankele evenwicht weer tegen. Telkens twijfelde hij aan zijn kunnen en of hij wel goed genoeg geleerd had. Telkens moest hij bevestigd worden in zijn vertrouwen of er wel een goede afloop te vinden zou zijn.
Het examen was een heel thema. Hij zou toch niet slagen…

Kon je maar een flinke dosis vertrouwen aan iemand geven. Kon je maar een kilo positiviteit inplanteren. Kon je maar een hart van moed en overtuiging vervullen. Helaas het kan niet, maar met een gebaar van begrip, kan wel ondersteuning gegeven worden.
Een geschenk, van een supporter aan het kind, dat hopelijk weer nieuwe succeservaringen op mag doen, waardoor zijn vertrouwen stapje voor stapje mag herstellen.

Een groetje van de regenboog

“Wanneer de zon schijnt, dan vangt het kristal de stralen en zendt ze door als prachtige regenbogen. Wanneer je deze regenbogen ontdekt, herinner dan de mooie momenten, waar je ooit gelukkig door was”, fluisterde ze met stralende ogen. Ik zat aan haar bed en hield haar hand vast. Jarenlang heb ik haar bewonderd voor haar kracht en optimisme.

Nadat bij mijn vriendin borstkanker was geconstateerd, kwam ze op een weg, die zij haar ontdekkingsreis noemde. Ze kwam dieper in haar geloof terecht en ze leerde zichzelf steeds beter kennen. Ze trof beslissingen die ze anders wellicht niet gemaakt zou hebben.

Ze werd na haar eerste behandelingen weer ‘schoon’ verklaard, maar helaas was de kanker na 5 jaar toch terug. Geen enkel moment zat ze bij de pakken neer. Elk bezoek werd met gezelligheid en liefde omringd. Ondanks de aftakeling van haar lichaam, was haar geest vol dankbaarheid en liefde. Ik voelde me rijk met een vriendin zoals zij. Toen bleek dat ze niet meer lang te leven had, vulde zij haar beperkte tijd nog steeds in, met vrolijkheid en aandacht. Ze vroeg me een gedicht te schrijven, dat ze wilde toevoegen aan een kristal, als afscheidsgebaar en ik schreef mijn woorden over haar, ‘mijn prachtige vriendin’, maar dit gedicht werd resoluut afgekeurd.

“Schrijf niet over mij, maar over de zon en de regenbogen. Ik wil graag dat de mensen aan hun eigen fijne herinneringen denken”… Typisch mijn vriendin.

Afgelopen weekend scheen de zon met warme kracht en prachtig licht, waardoor mijn hele woonkamer overspoeld werd door regenbogen, die door het kristal werden doorgegeven.

Ik dacht met een glimlach terug aan mijn mooie herinneringen die ik samen heb gedeeld met mijn bijzondere vriendin en ik fluisterde met dankbaarheid haar naam en groette haar terug.

Kristal Engeltje Troostgeschenk  Regenboog Buidel Regenboogzakje Troostgeschenk

Mijn hart slaat met liefde ondanks groot gemis

Terwijl de zon scheen, taste ik in duisternis. Terwijl de winter afgelost werd door de lente, kon ik de warmte niet voelen. Terwijl de wereld door ging, bleef ik stil staan.
Er was geen weg, die nog duidelijk voor me uitgestippeld lag. Er was geen automatische piloot meer. Ik kon niet verder zoals ik tot dan toe geleefd had.

Van het ene op het andere moment werd een diagnose gesteld en kwamen we terecht in de wereld van onderzoeken, behandelingen, medische termen, pijn, angst, hoop en vrees. Ingekapseld door een wereld die we niet verwacht hadden en waar we geen enkele ervaring hadden. We lieten ons leiden en probeerden er houvast te vinden. De jaren verstreken en we kregen vat op deze weg. Ook al zou het nooit wennen en zou de angst nooit verdwijnen. We gingen weer door. Totdat het moment kwam dat de duisternis nog veel donkerder werd, het dal nog dieper en het verdriet pijnlijker dan ooit. Verdwenen was alle hoop, de werkelijkheid bitter en ik trok me terug in een koepel waar ik in de overlevingsstand kwam…

Bewegingsloos kwam ik bij mezelf terecht. Deze pijn was niet te overwinnen. Ik werd radeloos van het gemis en voelde me reddeloos verloren. “Tijd heelt de wonde”, hoorde ik dikwijls, maar eigenlijk wilde ik dat helemaal niet. De wond zou nooit helen… nooit…
Toch liet de tijd me zien, dat ik mocht huilen. Een dag gaf me de gelegenheid het leven weer te leven… ook al lukte het niet meteen. Een moment toonde me kracht om een stap te kunnen maken. Langzaam maar zeker kwamen er kleine lichtstraaltjes terug in mijn donkere bestaan. Ik kroop verder… Ik stond … Ik zag … en ik ging weer.
Het was niet eenvoudig het licht weer tot me te nemen. Het was niet simpel om de leegte weer in te vullen, maar mijn hart bleek sterker dan de wond en slaat nu wonderlijk met liefde, ondanks groot gemis…

Ik mis je Vlinder Sleutelhanger met gedicht Troostgeschenk  Vlindermuntje Geloof in Wonderen Troostgeschenk

Niets leek meer hetzelfde en toch was alles nog gewoon

Toen kwam het moment dat ik mijn veilige haven moest verlaten. De weken waren voorbij geslopen en ik had het gevoel dat alles stil was blijven staan. De stilte was oorverdovend, de tijd vertraagd, het licht gematigd en de buitenwereld kon me niet bereiken. Toch kwam de dag dat ik mijn koesterende muren en de veiligheid van mijn eigen gedachten moest verlaten. Het leven vroeg van mij weer daden en bezigheden die buitenshuis gedaan moesten worden.
De eerste keer naar de winkel. Ik had het idee dat iedereen op me zou gaan letten. Ik had het gevoel dat niets meer op de vertrouwde plek zou staan. Ik dacht dat ik vast en zeker door iedereen aangesproken zou worden.
Niets bleek echter minder waar. De wereld draaide gewoon zoals altijd. Er was niemand die op me lette of aansprak. Iedereen was druk met zichzelf.
De winkel was niet veranderd en alles ging zoals altijd. Alles en iedereen was hetzelfde, behalve ikzelf.
Mijn wereld vertoonde een groot gapend gat en mijn stappen moest ik met een gebroken hart maken. Ook al zag ik er aan de buitenkant nog precies hetzelfde uit, vanbinnen was ik mezelf totaal kwijtgeraakt.

Op dat moment begon mijn zoektocht naar een nieuwe weg, waar ik hoopte, ooit mezelf weer terug te vinden.

Hoe kun je aan de ander laten zien, dat je rouwt, want ‘rouwkleding’ bestaat niet meer, die hebben we afgeschaft. Rouwbanden zie je vooral nog op het voetbalveld, dus die mogelijkheid is ook verdwenen.
In de loop van de tijd, kwam ik de ‘Verliesspeld’ tegen. Het is een speld die ik draag wanneer ik een gesprek wil openen om over mijn verlies te kunnen vertellen. Het is een speld die uitnodigt tot een gesprek.
“Wat vind je van mijn speld?”, vroeg ik dan en wanneer men oprecht geïnteresseerd was, dan legde ik de symboliek van de speld uit. Je kunt zien, dat de cirkel doorbroken is en dat er een vlijmscherp puntje aan het hoekje zit.
De ‘V’ van Verlies is duidelijk zichtbaar, bijna voelbaar en ondanks het hakje dat ontbreekt, zie je toch ook een beweging vanuit de pijn ontstaan om weer te helen. Ook al zal de wond ooit genezen, het litteken dat overblijft, zal altijd zichtbaar zijn, want de persoon die gemist wordt, zal in mijn leven nooit worden vergeten.

Verliesspeld Troostgeschenk  Medaillon Sleutelhanger Troostgeschenk

Mijn luisterend oor

Ik open mijn hart en laat mijn woorden gaan. Terwijl ik ze uit, geef je mij de ruimte om mijn twijfels naar buiten te laten stromen, mijn tranen, mijn gekwetstheden, mijn eenzaamheid en mijn verdriet. Zonder oordeel zwijg je en laat me gaan. Je nodigt me elke keer weer uit om mijn emoties neer te zetten op jouw witte papier.

Vanaf mijn 10e verjaardag ben ik in het bezit van een dagboek. In eerste instantie beschreef ik wat ik zoal op een dag deed, maar hoe ouder ik werd hoe meer ik mijn gevoelens beschreef. Ik voelde me veilig en vertrouwd en ik wist dat alles wat ik uitte goed was. Mijn eerste liefdesverdriet, mijn pogingen om het leven te begrijpen, maar ook mijn prachtige momenten. Alles kwam vanuit mijn hart naar buiten gestroomd en het luchtte op, het bevrijdde me en gaf me steeds weer een handreiking naar dankbaarheid.

Mijn leven nam vele wendingen en deze gingen niet altijd over rozen. Wanneer je kind ziek wordt, staat je leven niet langer in het teken van leven, maar van overleven. Wanneer je kind sterft is geen dag meer zoals je het kende… nooit meer hoe het leven ooit is geweest. Ik was niet meer dezelfde, maar door mijn weg te beschrijven, kwam ik dichterbij mezelf. Ik hoefde nergens aan te voldoen, ik mocht ieder moment voelen wat ik voelde, mijn luisterend oor, was er voor mij. In de duisternis van mijn gebroken hart, kwam het beschrijven van mijn tranen als lichtpuntjes, die me de weg weer wezen naar een veranderde toekomst. Het leven bood me elke dag een nieuwe mogelijkheid en ik mocht dat proberen te accepteren. Rouw is en blijft niet te controleren. Rouw is ook niet met een pen te beschrijven, maar wat ik met deze reisgezel beleven moest, heeft me krachtiger gemaakt en heeft me laten zien dat alles op zijn eigen tijd ontstaat.

In mijn dagboek herlees ik nog regelmatig mijn vallen en opstaan en ontdek dat ik ben doorgegaan. Ik mocht van de tijd gebruik maken om het gemis in mijn leven te verweven. Ik heb vele herinneringen niet alleen in beeld en gedachte bewaard, maar ook met woorden een plaatsje gegeven…

Karin

Rouwdagboek Troostgeschenk   Boekenlegger Vlinder Troostgeschenk

Muziek

Elke zondagmorgen heb ik een ‘bewegingsuurtje’. Ik hijs me in mijn sportkleding en stap dapper de trap op, om onder begeleiding van muziek mijn conditie wat te verbeteren. Ik geniet ervan om een half uur met mijn blik op oneindig, op mijn hometrainer hele afstanden af te leggen. Daarna wat buikspier- en yogaoefeningen te doen en af te sluiten met een meditatie. Ik voel me dan fit en kan de komende week weer aan.

Gisteren was mijn afsluitend muziekje niet gepland. Ik tikte een afbeelding aan, die me aansprak en voorzichtig stroomde de melodie de kamer in. Ik zat en ontving de klanken van het lied. Hoe bijzonder werd het, toen deze muziek me meenam, naar een leven dat ik ooit geleefd heb. Ik stapte uit mijn rust en kalmte naar een ruimte waar ik weer moeder was, die haar zieke kind verzorgde. Ik keek naar een meisje dat in haar bed lag en probeerde te slapen. Ze was moe en kon haar ogen niet meer goed openen. Ze wilde nog van alles, maar het lukte niet zoals zij het graag wilde. Toch vulde zij haar dag met kracht en overtuiging. Ik stond erbij en probeerde haar zo goed mogelijk te ondersteunen. Zo draaide ik muziek, waardoor ze heerlijk kon ontspannen en slapen. Een rustige melodie met mooie zachte klanken. Ze sliep daar goed op…

Deze muziek klonk nu en omringde mij met alle gevoelens van dien. Ik voelde de warmte van die momenten weer door mijn aderen stromen. De stilte die dan in huis hing komt nu weer terug in mijn lijf. Ik zucht diep en laat de muziek mijn hart weer raken.

Muziek kan een herinnering vasthouden en mij terugbrengen, naar een tijd, die ooit eens was. Naar momenten die mij hebben gevormd. Ze hebben mij gemaakt tot de vrouw die ik nu ben. Vele emoties en ervaringen komen helder terug in mijn hedendaagse zijn.
Ik zoek tegenwoordig naar muziek, die mij weer begeleiden. Soms zijn het liedjes die me kracht geven, dan weer melodieën die me steunen en tot rust brengen. Het is begeleiding voor de toekomst en als ik dan ooit weer terugkijk, dan weet ik weer waar ik toen stond en mee bezig was.

‘Niets kan een herinnering zo vasthouden als een mooie melodie.’

Troostmuziek is muziek, die mij heeft getroost. Troostmuziek is muziek, die mij heeft geraakt, waardoor ik mijn tranen kon laten gaan. Troostmuziek gaf me kracht om na de gehuilde tranen weer verder te gaan.

Karin

Muzieksleutel Vergeet mij niet  Muziek Troostgeschenk

De kracht van de gedachte

Ooit, lang geleden, viel ik tijdens een gymwedstrijd van de evenwichtsbalk en kneusde mijn enkel. Wat had ik een pijn! Ik kon geen kant op en moest rust houden. Toch kwam ik soms per ongeluk op mijn voet terecht en dan jammerde ik en de tranen stroomden over mijn wangen. Als ik aan die tijd terugdenk, dan weet ik nog heel goed, dat mijn enkel waanzinnig pijn deed. Maar hoe ik mijn best ook doe… diezelfde pijn kan ik nu niet weer oproepen. Ik kan met geen mogelijkheid in tranen uitbarsten doordat ik mij die pijn weer herinner.

Hoe zit het dan met de pijn die door het gemis van een geliefd persoon gevoeld wordt? Ik hoef hier helemaal geen moeite voor te doen om in tranen uit te barsten. Eén herinnering is genoeg om overspoeld te worden door tranen en verdriet. Waarom blijft de leegte altijd de leegte en waarom geneest de wond niet die ontstaan is door een afscheid?
Spelen daar misschien andere factoren? Heb je daar als mens invloed op? Is het dan mogelijk dat ikzelf een helende rol kan hebben. Hoef ik niet per se aan de medicatie om de pijn te verzachten?

Gedachten kunnen mij alle kanten op laten schieten. Als ik met mijn gedachten mee zou rennen, dan zou ik aan het einde van de dag bekaf zijn. Zo gaan de gedachten met mij op de loop wanneer ik het overlijden van mijn kind weer omhoog voel komen. Het is mijn eigen invulling van deze gedachten, die vooral het gemis benoemen, met daarna vanzelfsprekend pijn, verdriet, schuldgevoel, oneerlijkheid, boosheid, onbegrip en ga zo maar door. Hier word ik niet krachtiger van. Het helpt me geen stap vooruit. Het geeft me geen handvatten om de toekomst tegemoet te treden. Het houdt me alleen maar vast en terneergeslagen.

Gedachten willen aan de ene kant heel graag terug in de tijd. Ze willen terug naar het verleden en dan vooral naar de dagen, die er nu niet meer kunnen zijn. Waardoor je nog ongelukkiger wordt. Aan de andere kant willen ze een toekomst bedenken, waarin je nooit meer gelukkig zult zijn omdat jouw geliefde mens er niet meer bij kan zijn. Steeds blijven de gedachten situaties bedenken, waardoor je niet doet wat je eigenlijk zou moeten doen: Leven.

Het houdt je bij jouw leven vandaan. Het leven met zoveel mooie momenten, met zoveel geluk, met zoveel liefde en prachtige belevenissen in het groot, maar zeker ook in het klein. De dood van een geliefd persoon geeft je de ervaring om te zien of je het leven kunt blijven leven. Het is geen straf en niemand heeft schuld. Het leven is zoals het leven is. Wat doe ik ermee? Luister ik naar mijn springende gedachten of voel ik wat er nu is en laat ik het toe, zodat de kou van het gemis ooit mag worden vervangen door de warmte van fijne herinneringen.

© Karin ~ Troostgeschenk

Gedenkpakketje Ik denk aan je op deze gedenkdag Troostgeschenk    Gedenkhart Troostgeschenk

Voor altijd en eeuwig – Aftellen

Ooit schreef ik deze blog en eigenlijk is er niets veranderd:

“Het jaar is in volle gang, toch ben ik nog steeds niet echt begonnen. De eerste twee maanden van het jaar worden, steeds weer met aftellen gevuld. De laatste week van februari verloopt met flashbacks, gevuld met beelden die opgeslagen zijn op mijn harde schijf. Een kind dat haar oogjes niet meer open kan krijgen, van alles nog wil, maar niet meer kan. Doodvermoeid zijn en doorgaan, niet slapen en doorgaan, bang zijn en toch doorgaan… Vechtend naar een punt waar je niet wezen wilt, waar je het liefst keihard voor wegrent, maar waar geen vluchten meer mogelijk is. De dood voor ogen, de duisternis stond klaar, de leegte diende zich al aan, de pijn die omhoog kroop… 

Maar in deze laatste week… hadden wij haar nog bij ons, was ze nog in ons midden, konden we haar nog vertroetelen en konden wij nog aan haar wensen en eisen voldoen. Wat was het zwaar, maar wat was die tijd waardevol. Ik wist dat het de laatste week was. Mijn kind had de regie in handen. Ze wilde nog een kinderzegen, de pastoor moest komen! Ze wilde nog uit eten met alle lieverds die belangrijk waren voor haar en dat waren er velen. Ondanks haar ellendige situatie, bedacht ze nog van alles. Ze liet zich niet van haar pad afbrengen.

Het leven ging door en we moesten van elk moment genieten! Op haar sterfdag, kwamen deze mensen niet eten, maar ze kwamen allemaal even langs, streelden haar haren, gaven een knuffel of een kusje en vertelden aan ons kind, hoe fijn het was geweest haar te hebben gekend… Het was een warme, mooie, prachtige lentedag. De zon scheen en in bed lag ons zonnetje te stralen. Wij dachten dat ze er niet meer echt bij was, maar zo nu en dan kwam haar vingertje omhoog, ten teken dat ze alles, maar dan ook echt alles wel meekreeg!

Deze laatste week, de allerlaatste dagen van haar aardse leven blijven door mijn hoofd golven. Soms ontstaat er een liefdevolle glimlach… soms ontstaat er een stortvloed van tranen… omdat ik haar heb moeten laten gaan…”

De tijd verstrijkt en na jaren van gemis kon ik deze leegte verweven in mijn dagelijkse bestaan. Het is geen eenvoudig weven, want je blijft telkens met de losse draad in handen zitten. Het verband is verdwenen en het motief soms onherkenbaar. Toch is het hele werkje totaal doordrongen van al mijn herinneringen. De blijde en de sombere, die ik terugzie in de kleuren van het geheel.

Nooit zal ik vergeten, nooit zal zij verdwijnen… de draad blijft de verbinding tussen haar en mij, voor nu, morgen en voor altijd.

Troossteen Voor Altijd met bijpassend gedicht Troostgeschenk  Puzzelstukje Zonder jou

 

Wanneer ziekte toeslaat

We hadden al bijna een jaar achter de rug met onderzoeken en vragen. Doktoren wisten geen antwoord te geven op de verschillende klachten die ons kind had. De een schoof het af als een behoorlijke griep, de ander dacht aan een onbekend virus en de volgende arts vermoedde ergens een auto-immuunziekte. Toch bleek er nergens uit onderzoek een oplossing te komen. Ondertussen krabbelde ons meisje weer op en speelde weer verder, om na enkele maanden weer een koortsaanval te krijgen en moeilijkheden te hebben met het lopen. Weer zochten we contact met het ziekenhuis, waar eindelijk het juiste onderzoek werd gedaan en er een tumor in haar kleine hersenen werd ontdekt.
Je wereld stort in en daarbij word je in een mallemolen gezogen waar geen gordel aanwezig is en ook geen rem of stuur. Geen tijd om te denken en al helemaal niet te voelen. Als een struisvogel stopte ik mijn hoofd in de grond en liet me meevoeren naar een weg, waar ik nooit had willen zijn.

In deze tijd, was iedereen die om ons heen stond, machteloos en door de intensiteit van het traject uit het veld geslagen. Wat zouden ze moeten zeggen, wat konden ze voor ons en ons kind betekenen.
We hebben gemerkt dat het van groot belang was om te weten, dat ze er voor ons waren. We merkten dat door kaartjes, geschenkjes, een bezoekje of een helpende hand. Het zijn vaak geen grootse dingen, maar juist de aandacht die je op de meest onverwachtse momenten ontvangt. Ik begrijp heel goed dat het moeilijk was om de eerste stap te maken… want wat zal je zeggen, bij zo’n ernstige ziekte en bij zoveel verdriet. Toch raad ik je aan, om te gaan.

Het gevoel dat je er niet alleen voor staat, is zo waardevol. De behandeling zal hierdoor beter aangegaan kunnen worden…

Zorgensteen Heling Troostgeschenk  Beterschap Klavertje Gezondheid Ik ben er voor je Troostgeschenk

Laat je tranen maar gaan

Ik weet niet hoe het komt, maar als ik me verdrietig voel kan ik maar moeilijk mijn tranen laten gaan. Maar wanneer ik geraakt word door een film of een liedje, geen probleem!  Alsof ik dan ‘gerechtigd’ ben om een traantje weg te pinken, want het is een zielige film of een emotionele melodie.

Huilen is voor slappelingen en dat doe je niet… In ieder geval niet in het openbaar.
Waar komen die uitdrukkingen toch vandaan: Wees sterk en kop ervoor. Recht je schouders. Hoofd omhoog. Kracht naar kruis en zo kan ik nog wel een poosje doorgaan.

Een mooi voorbeeld wil ik graag met jullie delen:
Een gedicht op Facebook kreeg veel bijval. Mijn woorden waren geschreven om aan te geven, dat rouw en verlies soms zo moeilijk te plaatsen zijn. Het kan zwaar zijn om de draad van het leven weer op te pakken. Er waren vele reacties die bevestigden, dat het pad van rouw inderdaad niet altijd eenvoudig was. Toch stond er ineens een opmerking: “Wat een geklaag, geniet van het leven het is zo voorbij!”

Daarom is het zo moeilijk om verdriet te uiten en worden tranen zo dikwijls weggeslikt…

Het is echter van belang, dat tranen mogen stromen. Het is geen klagen of jammeren. Waar gehuild mag worden, waar begrip is voor het verdriet, zal de wond sneller helen.
Wanneer je iemand in je naaste omgeving hebt, waarvan je weet, dat de tranen binnen worden gehouden, laat hem of haar dan weten dat het geen slapte is… Laat weten, dat het juist de kracht is, die tranen laat vloeien om ruimte te scheppen voor hernieuwde vreugde en blijdschap.
Oprechte troost kun je dan geven en steun bieden, door er te zijn.

Symbolisch kun je dan een traantje meenemen met de woorden:” Je mag altijd je tranen met me delen”
We hebben 4 voorbeelden uitgezocht.

 Tranenzakje Troostgeschenk  Tranen van de Regenboog Kristal Troostgeschenk  Hangertje Traan Vergeet mij niet  Tranen zullen drogen Troostgeschenk
Tranenzakje Tranen van de Regenboog
Kristal
Hangertje Traan
Vergeet mij niet
Tranen zullen drogen
Kristal