Coaching

Dit is een andere nieuwsbrief, dan jullie van ons gewend zijn. Na 18 jaren, elke week, over het rouwproces geschreven te hebben, aangevuld met gedichten en Troostgeschenkjes, wil ik jullie op de hoogte brengen van het feit, dat wij ook Troost Coaching gesprekken aanbieden. Sinds enkele maanden is dat via de site te boeken, maar ik wil jullie graag vertellen, wat dit precies inhoudt.

Wanneer je Troost Coaching aanvraagt, ga ik met jou in gesprek en luister naar jouw verhaal. Jouw levensverhaal en jouw levenssituatie krijgen de ruimte om er te mogen zijn. Iedere mens gaat namelijk op zijn eigen unieke manier om met het pad, dat leven heet. Als Troostcoach ga ik je begeleiden en ondersteunen om verlies in te weven op een manier, die bij jou past. Het weven is een proces, waar je valt en weer opstaat, waar je krachtig bent en soms niet. Het is een weg, die opnieuw gevonden mag worden. Ik hoop dat je na zo’n Troost Coaching gesprek, weer een stukje meer verweven hebt of jij weer houvast zult mogen ervaren.

Ik ben, Karin Anbergen, één van de oprichtsters van Troostgeschenk. In 2002 zijn we gestart met onze webshop, die gevuld is met Troostgeschenken. Troost is van grote waarde, na verlies. Verlies op alle vlak, maar vooral verlies van een dierbare. Troost is de hand op een schouder, het begrip en het luisterende oor. Troostend is het om te ervaren, dat iemand aan je denkt, met een gedenkdag of tijdens de feestdagen of op een doordeweekse dag. We hebben in deze afgelopen jaren, vele berichtjes terug mogen ontvangen, met woorden van dank en blijdschap, dat een Troostgeschenk zoveel gevoel over kon brengen. Met troost geven, heel je de ander.
Mijn verhaal is ondertussen een bekend verhaal. Het verlies van mijn kind, dat me aanzette om, samen met Elles, Troostgeschenk op te zetten. Elke week beschrijf ik de weg, die ik ben gegaan. Elke week voeg ik een nieuwe stap toe, soms kijk ik nog terug en soms ben ik weer een keer gestruikeld om de pijn nogmaals te voelen. Mijn weg werd echter steeds duidelijker en ook werd ik steeds meer naar verdere ontwikkeling getrokken. Ik ging studies volgen en mezelf uitdagen om te zien, wat er allemaal nog meer te ervaren was. Ik kwam op het punt, dat ik ook gesprekken kon voeren over troost. Hele gesprekken, over verlies, over pijn, over terugval, over onbegrip, over verder gaan, kwamen bij mij binnen via mail. Van het één kwam het ander en na enkele jaren, op kleine schaal te hebben gewerkt, ben ik nu klaar om het uit te gaan dragen. Ik ben Troost Coach, eigenlijk altijd al geweest, in de vorm van de Troostgeschenken, de gedichten en blogs. Vanaf nu ook door middel van Troostgesprekken.

Als je vastgelopen bent in jouw weefproces of wanneer je het pad even niet meer helder hebt en je een helpende hand nodig hebt, dan kun je bij Troostgeschenk nu ook ondersteuning vinden door middel van een Troost Coaching gesprek. Woon je niet in de buurt, deze gesprekken kunnen ook heel goed via de telefoon gegeven worden.

Ga eens in andermans schoenen staan

Kunnen wij voelen wat een ander voelt? Kunnen wij weten hoe zwaar of licht de last van een ander is. Hebben wij het recht om daarover te oordelen? Op dit moment worden wij telkens weer in een positie gedrukt waardoor we wel een mening krijgen opgelegd en het lijkt alsof de hele mensheid steeds weer tegenover elkaar komt te staan.
Nogmaals mijn vraag… Kunnen wij weten waarom en waardoor de ander reageert zoals hij reageert?

Probeer eens in de schoenen van een ander te gaan staan.

Zo gaat het ook vaak met het bewandelen van het pad van rouw. Het verwerken en verweven van verlies wordt door de ander vaak vanuit eigen perspectief bekeken en zonder dat we het in de gaten hebben, hebben wij daarover een mening. Waarom is het hebben van een mening zo belangrijk. Waarom hebben wij telkens een gedachte hoe de ander zich moet gedragen?
Worden wij misschien onbewust beïnvloed door patronen of wetten en regels, die bepalen hoe we ons moeten gedragen en wat wij moeten denken?

Ik heb ontdekt, dat ik in mijn rouwperiode vaak in discussie was, met de gedragsregels hoe om te gaan met mijn verlies. Soms mocht ik zelfs niet eens even lachen, want dat deed je niet als je iemand verloren was en al helemaal niet in het eerste jaar. Alsof ik niet langer mijzelf meer was, maar iemand die zich hoorde te gedragen, zoals dat bekend was.

Tegenwoordig stuur ik liefde naar de ander en hoop dat de weg, die bewandeld moet worden, lichter mag worden. Lichter op alle vlak.

Ik hoop dat hierdoor de wereld een beetje mooier mag worden.
Doe je mee?

Herinnering aan mijn vader

Zo vanzelfsprekend was het. De gewoonste zaak van de wereld. Zijn aanwezigheid in mijn leven. Een man, die mijn grootvader had kunnen zijn, maar mijn vader was. Hij was al met pensioen toen ik nog heel klein was en altijd thuis.
Hij was van de oude stempel en bemoeide zich niet zoveel met mij, maar nu ik terugkijk naar mijn jeugd, gaf zijn aanwezigheid een warm en vertrouwd gevoel. Mijn vader zat op zijn stoel en vervulde zijn vaderlijke plicht.

Vaderdag is weer aanstaande en ik duik onder naar die tijd, waarin mijn vader nog leefde. Als kind kreeg ik van mijn vader de regels uitgelegd. Hoe je je als mens moest gedragen en wat er van mij, als meisje werd verwacht. Hij vertelde mij over vroeger, hij onderwees mij over de natuur. Hij liet mij naar de vogels luisteren, waarvan ik de namen en hun liedjes zou kunnen kennen. Hij gaf mij de liefde voor muziek en van hem heb ik mijn creativiteit. Hij probeerde mij ervan bewust te maken, dat sparen een deugd was. Mijn vader speelde een andere rol, dan mijn moeder, maar wat hij me heeft bijgebracht had ik nooit kunnen missen.

Toch besef ik me nu pas, vele jaren later, wat mijn vader voor me betekend heeft. Zijn stille aanwezigheid op de achtergrond, heeft me bodem gegeven om te groeien naar de mens die ik nu ben.
Zijn leeftijd vormde zo vaak een barrière, waardoor we niet altijd goed met elkaar overweg konden. Toch zie ik nu in, dat het me gediend heeft en dat ik dankbaar ben voor de vader, die ik heb gehad.
In mijn herinnering, hoor ik hem even grinniken en zie zijn twinkeling in de ogen. Ik ben even weer dat kleine meisje, dat haar handje in zijn hand legt en samen met hem op het stoepje bij de voordeur zit, wetende dat alles goed is.

Wanneer niets meer troosten kan…

Wanneer woorden tekort schieten en de last bijna te zwaar wordt, wens ik je, dat er ruimte komt voor hoop, die niet gestoeld is op wetenschappelijk bewijs.
Nood leert bidden, wordt er dan gezegd. Ergens wordt er houvast gegeven, door wie, door wat? Er zijn geen antwoorden op, maar één ding is duidelijk. Het is een helpende hand,  om niet helemaal in de duisternis te verdwalen. Op dit moment is er chaos in de wereld en de zware restricties die opgelegd worden, komen soms overeen met de eenzaamheid van rouw. Alleen moeten gaan. Niet meer aan kunnen raken. Geen contact meer.
De afstand is niet te overbruggen en in dit alles is er verdriet en komen vele emoties los.
Hoe zou het dan zijn, dat je hoop kunt vestigen op een hogere macht. Een liefdevolle macht die steun en troost biedt. Je hoeft je niet af te vragen, waarom deze macht deze situatie niet voorkomt, daar zullen wij geen antwoord op krijgen. Wel kunnen we ons best doen om in vertrouwen, de tocht alleen verder te gaan. Ondanks de tranen, toch de kracht vinden om de nieuwe dag te aanvaarden.
Een hogere macht van licht en liefde, die lasten verlicht en verdriet verzacht en houvast geeft, voor de toekomst.
Ik geloof in God en engelen, die me niet in de chaos ten onder laten gaan, maar die me meevoeren naar nieuwe oorden en mogelijkheden. Wat er ook moge gebeuren, dat er ergens een oplossing aangeboden wordt. Ik geloof in de kracht van de liefde en in de verbinding, die tussen hier en daar altijd voelbaar is. Ik ontdek de stappen die ik verder mag maken.
De wereld van vandaag is als een orkaan, die soms even gaat liggen, maar dan weer begint te razen. Als een storm, die bijna niet te temperen is. Het voelt onveilig. Het voelt machteloos. Maar we hebben elkaar en met elkaar kunnen wij het zien te klaren. Via een blik, een gebaar, een lach is het mogelijk om in balans te komen.
Vraag hierbij steun van een ongeziene wereld, die klaar staat om met alle liefde te helpen. Engelen zijn er altijd en zijn er ook altijd al geweest. Je mag ze in je leven welkom heten. 

Wat had ik je graag gekend

Wanneer een dierbare gemist wordt en er verschijnt een persoon in je leven, die deze bijzondere mens niet persoonlijk heeft gekend, dan kan het niet anders, dan dat jouw dierbare ook daar een plek in mag gaan nemen.

“Ik ken je alleen maar uit verhalen, toch lijkt het alsof ik je echt heb gekend. Je bent, zelfs nu nog, vaak onderwerp van gesprek. Met liefde worden herinneringen herbeleefd en in alles voel ik jouw afdruk. Het hart onthoudt de dagen van vreugde, de momenten waarop er gelachen en gedanst werd. Voorop in de polonaise en voor iedereen een vriendelijk woord. De lege plek was er al, toen ik in het leven van jouw dochter kwam. Het gemis was al een deel van haar bestaan en ze had het verlies getracht te verweven. Ik was er niet mee verbonden, maar kreeg toch een stukje van de lijn in handen. De lijn die terugvoerde naar vroeger en waar de verhalen als vanzelf weer naar boven kwamen. Stukje bij beetje, ontstond er een beeld van een vrouw, die de moeder van mijn lief is en altijd blijven zal. Ik ken je alleen maar uit verhalen, maar wat had ik je graag echt gekend.
Je leeft met ons mee. In vele gesprekken verwoorden wij, hoe jij het zou hebben gedaan en daar putten we kracht uit. Een voorbeeld voor het verdere leven en met de afdruk van alles wat je hebt gegeven, verweven wij de dag en de toekomst. De lege plek wordt minder pijnlijk. Het gemis wordt gedeeld en verhalen mogen blijven en herinneringen krijgen kleur”.

Hoe zou het zijn geweest…

Terwijl ik weef en mijn herinneringen verbind aan mijn dagelijkse leven, komen er zo nu en dan toch diepe intense wensen, waardoor ik de rode draad voor even uit het oog verlies. Het zijn de dagen, waarop een speciale gelegenheid plaatsvindt. Het zijn de dagen waarop een feest gevierd wordt. Het kan een familiedag zijn, maar ook een bruiloft of geboorte van een kind.
Op zo’n moment, merk ik de leegte weer op. Dan drijft de gedachte naar boven, dat ik zo graag had gewild, dat degene die er niet meer is, dit ook zou hebben meegemaakt. Mijn zoontje groeide op tot volwassene en hij heeft stappen gemaakt om zijn eigen leven vorm te geven. Hoe fijn zou het zijn geweest, dat hij de steun van zijn grote zus hierin had gemerkt. Wanneer hij ooit in het huwelijksbootje zal stappen, dan weer zal die lege plek aanwezig zijn en had ik het zo graag gewild dat het anders zou zijn.

Het weven en verweven van rouw is een dagelijkse bezigheid en tijd geeft hier de mogelijkheid je eigen manier daarvoor te ontwikkelen. Maar wanneer de dag een andere invulling brengt, waarin mensen bij elkaar komen, het samenzijn vieren, dan is leegte extra voelbaar. Die leegte kan gevuld worden met aandacht, een ritueel, een arm of een warme omhelzing. Begrip voor het gemis, zal dan zeker troost bieden. Het benoemen van de afwezigheid en het plaats geven aan de emotie, zal zeker helend zijn.  Op deze manier zal de rode draad weer worden opgepakt en verder worden meegedragen.

Het gemis van een huisdier

Ik had het al aan zien komen. We waren de laatste maanden al een paar keer met Witje, onze poes, naar de dierenarts geweest. We probeerden haar weer op te lappen, maar het gezwel in haar buik kwam telkens terug. Hoe ik haar ook vertroetelde met lekkere poezensnoepjes en speciale poezenmelk, het mocht niet meer baten. Ze lag als een prinses op de bank (waar ze nooit had mogen liggen) en liet het zich welgevallen. Ze snorde nog en ze liep nog wel een beetje. Maar ik zag, dat ze het niet langer kon volhouden.
Met een zwaar gemoed belde ik de dierenarts nog eens en vertelde dat ik vreesde dat Witje op het laatst van haar krachten was. Hij was meelevend en stelde voor dat hij langs zou komen om ons prachtige huisdier uit haar lijden te verlossen. Ik slikte een paar keer en gaf toen toch toestemming.
De laatste dag van haar leven brak aan en ik kon mijn draai niet vinden. Ik wist wat er zou gaan gebeuren en voelde me nu al vreselijk schuldig. Witje was niet zomaar een poes. Het was dé poes van Annemiek. Het vriendinnetje van mijn kind, dat altijd op bed had gelegen en troost aan Annemiek had gegeven. Nu kwam de tijd, dat ook Witje niet langer in ons midden zou zijn. Afscheid van ons poezenbeest. De dierenarts kwam en terwijl ik Witje op schoot vast mocht houden, werd er een spuitje gegeven. Witje keek me nog eens aan, maar was zo verzwakt dat ze eigenlijk meteen weg sliep. De dierenarts vertrok en ik bleef achter en bleef nog een hele tijd roerloos zitten, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Onze eigenwijze viervoeter, ons poezenvriendinnetje, was over de regenboogbrug gewandeld om daar door Annemiek opgevangen te worden. Nu waren ze weer samen en konden samen verder spelen.

Een huisdier is met het gezinsleven verbonden. Het bezit een hele bijzondere plek en heeft voor elk gezinslid een andere waarde. Eén ding is echter zeker. Wanneer ze wegvallen, is er verdriet. De mand is leeg en er is minder leven in huis. Het gemis van een huisdier moet ook in het dagelijkse leven worden verweven. Soms is er al snel weer plaats voor een nieuwe viervoeter, maar soms blijft het verdriet langer aanwezig.

Een fase van mijn leven afgesloten

Nooit meer de moeder van een dochter, die ik met zoveel liefde heb proberen te begeleiden. De jaren met haar ziekte hadden een diepe wond achtergelaten in mijn wezen, het moment van haar overlijden, verdiepte de pijn en daarmee moest ik leren omgaan.
Ik had jarenlang aan de afgrond gestaan, terwijl ik wist, dat ik er ooit vanaf zou vallen en toen dat gebeurde was nergens houvast en moest ik het wiel van het leven, opnieuw uitvinden. Mijn grootste drijfveer, was mijn kind, dat met mij in deze duisternis ronddwaalde. Ik had nog een prachtige zoon, die net als ik, niet meer op de automatische piloot mee kon. Hij moest echter naar school, naar de voetbalclub, naar kinderfeestjes en alles wat er van hem verwacht werd. Hij had geen keuze en moest door, alsof er niets gebeurd was. Hoe heftig is het, voor een kind om met verlies van een dierbare om te moeten gaan. Zoals ik er voor mijn dochter was geweest, zo probeerde ik er ook mijn zoon te zijn, om zijn leven weer zo ‘gewoon’ mogelijk te laten stromen. Hem bij te staan in alle fasen. Er waren geen rouwdeskundigen, geen therapie voor kinderen en verlies, geen handleiding voor gemis… Wij moesten het zelf uitzoeken… met vallen en opstaan, ploeterden we verder.
Elke dag was er weer één, elk jaar werd er weer één, maar om het gemis in te weven, was geen eenvoudige opgave. Het gemis van zijn zus, veranderde zijn toekomst in hevige mate. Hij werd ineens de oudste en de jongste. Hij moest nu ineens overal alleen naartoe en de wereld voelde zo anders. Ik kon als moeder, deze stappen helaas niet van hem overnemen. Ik merkte, dat hij het perfecte kind wilde zijn en dat het soms voor zijn schouders te zwaar was. Hij werd serieus en was te volwassen voor zijn leeftijd.
Het leven na de dood is voor achterblijvers een ingewikkelde weg. Rouw laat je niet zomaar een weg bewandelen, het is een groots proces van onderzoek, verdriet toestaan, jezelf wegcijferen voor de ander, jezelf weer tegenkomen, struikelen, luisteren en begrip tonen. Maar het allerbelangrijkste is de liefde voor elkaar blijven voelen. Liefde die alles verbindt. Liefde voor degene die er niet meer is, maar evenveel en misschien nog wel meer liefde voor degene die er nog zijn.
Verweven van rouw, is ook hier weer een uitdaging om in balans en harmonie de dag te aanvaarden. De stukjes van de puzzel bij elkaar proberen te houden en aan elkaar proberen te leggen.
Ik heb wel ontdekt, dat het verlies van een kind, niet alleen grote impact op mij heeft gehad, maar ook op iedereen om mij heen. Niet alleen mijn wereld en leven veranderde…

Brief aan mijn moeder

In deze bijzondere tijd, komen bijzondere gevoelens naar boven. Gevoelens die sluimerend in mij aanwezig zijn en niet altijd helder en in zicht. Terwijl ik stil sta en genoodzaakt ben in een klein kringetje te blijven, komen herinneringen heel gemakkelijk naar boven en in die herinneringen sta jij in het middelpunt. Moederdag is aanstaande en ik wil je graag vertellen, hoe ik nu als volwassen vrouw terugkijk naar jou.
“Mam, de mens, die altijd aanwezig was, drukdoende om de huishouding draaiende te houden. Alles was vanzelfsprekend en nooit was er iets teveel. Mijn thuissituatie was veilig en stabiel, ondanks het feit dat we het niet breed hadden, had ik alles wat mijn hartje begeerde. Met bed was opgemaakt, het eten was overheerlijk en jij zorgde ervoor dat ik gezond en gelukkig op kon groeien. Die vanzelfsprekendheid, heb ik als kind niet opgemerkt. Als puber wilde ik toch wel meer van de wereld zien en het oude vertrouwde was vreselijk saai. Jij gaf me de ruimte om alles te gaan verkennen. Ik heb geen idee, wat jij er diep in jouw hart van hebt gevonden, maar jij liet me gaan. Ik groeide op tot volwassen vrouw en ook hier gaf jij me steun om een ‘goede huisvrouw’ te zijn. Jij was nieuwsgierig en we bespraken vele moderne zaken. Telkens weer de vanzelfsprekendheid waarmee je mij begeleidde. Ik bouwde mijn eigen nestje en kreeg kinderen, maar altijd stond je op afstand toe te kijken of het lukte. Geen commentaar of kritiek, je liet me mijn eigen ervaringen opdoen. Deze ervaringen hebben ook jouw hart gebroken en je had moeite om ermee om te gaan. Lieve mam, mag ik je echter vertellen, dat ik je nu nog enorm dankbaar ben, voor de persoon die jij in mijn leven bent. Ook al ben je niet meer lijfelijk aanwezig, toch ben je in elke hartslag om me heen, omdat jij zo’n prachtig voorbeeld voor me bent geweest. Je gaf me vertrouwen om te doen, wat ik wilde doen. Je gaf me de ruimte om te ontdekken en daarbij altijd weer de veiligheid van thuis.
Mam, had ik maar meer besef gehad, van alles wat ik nu weet, dan had ik je vaker gezegd, hoeveel ik van je houd, want jouw liefde heb ik ontvangen als een vanzelfsprekendheid… Daarom geef ik het mee op de wind om je vanaf hier het nog na te fluisteren. “Mam, ik houd van je”.

Ik had alle tijd om te doen wat ik wilde

Geen verplichtingen, geen afspraken en ik was over het algemeen alleen. Mijn wereld stond stil en ik moest het opnieuw vormgeven. De dagen waren de dagen. De zon scheen. De lucht was blauw. De vogels vloten. De bloemen bloeiden… en toch was het leven niet zoals het had moeten zijn.
Ik zat urenlang aan tafel en las de krant van voor naar achter en andersom. Ik hoefde helemaal niets en mocht doen, waar ik zo lang niet aan toegekomen was. Hoe fijn was zoveel ruimte en vrijheid. Niemand die iets van mij verwachtte of waar ik voor moest zorgen…

Toch gilde heel mijn hart naar een kleine verplichting. Toch wilden mijn oren een opdracht horen of een vraag of een mededeling, waarmee ik aan de slag kon. De enorme stilte, knalde door mijn systeem, als oorverdovend lawaai. Vertraagd nam ik de tijd tot me en ik gleed weg in duisternis en soms zelfs wanhoop. Nergens houvast en ik kon niet vertrouwen op mijn automatische piloot. Ik had echter steun aan de contacten die er waren.

Ik herinner mij deze fase van het rouwproces en stel me voor, dat je in deze Corona tijd een geliefde bent verloren.
Niemand die even een bezoekje kan komen brengen. De afstand is lijfelijk voelbaar. Afscheid moeten nemen van een dierbare en het donker aan moeten gaan, zonder de omarming van een medemens. Dan wordt het rouwproces een nog eenzamere weg. Het pad van rouw is een pad, dat je alleen moet gaan. Niemand kan het van je overnemen, maar als de ander dan ook letterlijk op afstand moet blijven, dan kan ik me voorstellen, dat dit een nog heftigere route wordt.
Deze tijd is een bijzondere tijd en ik hoop dat we ondanks de afstand, er voor elkaar kunnen blijven. Dat we zelfs soms een beetje grensoverschrijdend contact maken, door de menselijke warmte toch over te brengen.