Rouw is een eenzaam pad

Glazen traan met hart Kaarshouder TroostgeschenkRouw is een eenzaam pad, dat ik alleen moest gaan. Ook al was er een liefdevolle omgeving en veel medeleven. Mijn stappen maakte ik zelf, zoals ik ook de stappen terugzette, wanneer ik niet kon of wilde.
Ik had dan tijd nodig om op mijn manier weer contact te krijgen met waardevolle emoties en gevoelens. Ik ging op zoek in mijn binnenwereld, waar ik nog tranen verborgen had, waar nog boosheid of een schuldgevoel zat.

Wat mij dan hielp om daar te komen, was een meditatie of ‘dagdroom’. Ik daalde dan af, naar een wereld waar ik ‘thuis’ kwam.

“Wanneer het leven koud is en de duisternis oneindig. Wanneer de leegte, leeg blijft en de zon geen licht meer geeft. Wanneer de kracht ontbreekt en je even niet zo sterk wilt zijn, dan is er een plek waar de stilte je verwelkomt en uitnodigt om stil te staan. Je mag zijn wie je bent, er is geen oordeel. Voel je thuis en laat je verdriet er zijn. Jouw tranen mag je laten gaan, jouw woede en machteloosheid mogen eruit. Jouw schouders mogen zakken. Geef je maar over aan de ruimte die jou geboden wordt.

Klim op de vogel met z’n krachtige vleugels. Vlieg voorbij alle treurnis, het komt en het gaat.
Voel je bevrijd, verlicht en verlost, van de oneindige last die jou zo dikwijls bezwaard.
Spreid dan je armen en laat de lucht langs je stromen. Schreeuw luidkeels de woede vanuit ingehouden pijn.
Kijk vanaf de hoogte naar de wereld beneden, voel je gereinigd en eindelijk vrij.
Op vleugels gedragen TroostgeschenkHier is de plaats waar jij thuis hoort te komen, waar jij mag rusten in de zachtheid van de wind
Je wordt er gedragen en liefdevol herkend met zaligmakende koestering.
De vogel zweeft en daalt neer vanuit de hoogte, je landt en wandelt naar een fontein van kleur.
Je wordt omringd door betoverende struiken en bloemen en vlinders. Het is een indrukwekkende oase van geur.
Laat je geleiden door de vrolijke bijen. Het zoemen verstilt het verdriet dat je draagt.
Ze vliegen met wijsheid en geven vol liefde, het antwoord op elke voorzichtige vraag.
Je mag blijven kijken en ruiken en dromen. De tuin is prachtig, een wonder op zich.
In deze omgeving wordt langzaam herboren, de kracht van de warmte, de waarde van licht.

Dompel onder, laat je drijven, omringen en vullen. Ontvang wat jij op dit moment nodig hebt.
Ik breng je terug met hervonden vertrouwen, voor de toekomst die voor jou is weggelegd.”

Ik hoop dat jij hier ook kracht uit zult putten.

 

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven. (zie foto’s)

            

Een kleine afdruk met eeuwige verbondenheid

Baby beeldjes Kleine afdruk eeuwige verbondenheid TroostgeschenkHet verlies van een baby is een verlies dat gedurende lange tijd, geen plek in onze samenleving had. Nog niet zo lang geleden werd zo’n kindje niet op gewijde plaats begraven, als het nog niet gedoopt was. Nog niet zo lang geleden, kregen moeders (waarvan de baby overleed bij de geboorte) het kindje niet meer te zien en werd het weggenomen. We hebben verhalen gehoord van vrouwen die dit hebben meegemaakt en elke keer weer liepen de koude rillingen over mijn rug. Het verlies van een baby is een verlies, dat bijna niet te plaatsen is. Het kindje had moeten leven. Het had toch een prachtige toekomst voor de boeg. Er waren zoveel dromen en verwachtingen, zoveel liefde omringd met een roze wolk.
Daarbij komt, dat de kleine afdruk die zo’n mensenkind achterlaat voor de buitenwereld bijna niet zichtbaar is. Niemand heeft het echt gekend en de naam is bijna niet genoemd. Hoe heftig moet het voor de ouders (en grootouders) zijn, dat langzaam maar zeker de enorme lege plek onzichtbaar wordt. Hun gemis is een pijn, die ze alleen dragen. De leegte is vooral voelbaar in hun hart, waar het afdrukje juist groter wordt, na verloop van tijd.

In alle liefde zou ik graag willen, dat de ouders, die hun baby weer moeten afstaan, omringd mogen worden door begrip en medeleven. Dat ze op de geboorte- en sterfdag van hun kindje de ruimte in mogen nemen om hem of haar te gedenken. Elk jaar weer wordt de afdruk groter, in hun hart voelt het verleden pijnlijker, zoveel vragen die nooit beantwoord zullen worden. Ook na vele jaren is het loslaten van dit leven een tijd van stilstaan met een fluisterend verlangen: “Hoe zou het zijn, als… “.

Hanger afdruk babyhandjeEen kind dat maar even op aarde aanwezig was, heeft grote impact. Het geeft het leven een andere wending. Waar eerst een roze wolk was, toont zich dan een grijze storm en als mens kun je alleen maar toekijken en verdrietig ontdekken, dat je niet voor dit kindje zult kunnen zorgen en zien opgroeien. De weg die ontstaat zal leiden, naar kracht ontwikkelen, verdriet toelaten en leegte vullen. Er zal moeten worden gezocht naar een manier van omgaan met het gemis, die onvermoede sterkte naar boven zal brengen. Het kindje zal altijd in grote verbondenheid met het verdere leven staan en begeleidend zijn in elke stap die er verder gemaakt zal worden.

Hoe kortstondig ook de afdruk, de verbinding blijft eeuwig bestaan.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn de geschenkjes op de foto’s wellicht een idee om te schenken.

Het zal nooit meer gewoon zijn

Hartje voor Troost en Kracht TroostgeschenkDe hitte van de zomer is langzaam verdwenen. De natuur heeft zich redelijk hersteld en kleurt het gras alweer groen. De regen mag weer vallen en de nieuwe dag toont zich. De vakanties zijn bijna voorbij en we keren terug in de gewoonte van de dag met z’n eigen ritme en invulling.

“De morgen brak aan, nog een beetje schemerig, maar wel met zijn plichten. Opstaan, ontbijten en de werkzaamheden verrichten. Op de automatische piloot deed ik ze, zonder enig besef van tijd of ruimte. Het leven ging gewoon verder en ik moest en zou ook gewoon mijn dingen doen. De leegte knalde echter door mijn wezen. De stilte was oorverdovend luid. Waar was mijn normale leven. Hoe had ik ooit geleefd, voordat dit verlies mijn bestaan binnentrad. Ik kon het niet terugvinden. Normaal bestond niet langer. Gewoon was uit mijn woordenboek verdwenen. Ik draaide in cirkeltjes en hierbij kwam ik steeds bij dezelfde pijn. “Heimwee”

Ik wilde terug naar de tijd, waarin alles zorgeloos was. Ik wilde niet vooruitkijken, want daar was niet te vinden, wat ik was verloren. Ik draaide me om, kijkend naar waar we samen waren geweest en treurde. Ik hield me vast aan de jaren van vreugde en blijdschap. Ik wilde niet voelen wat er nu te voelen was, ik kende de weg niet en wilde hem niet gaan”.

Glazen traan met hart RaamhangerHet zijn die gewone dagen, waarop je terug geplaatst wordt in het verleden. Iedereen is druk bezig met zijn eigen leven en het verlies dat ooit geleden is, is vergeten. Na een bepaalde tijd, moet je het rouwproces toch alleen zien te klaren.

Hoe mooi zou het zijn om op onverwachtse momenten even een berichtje te ontvangen van iemand, die je dan een hart onder de riem steekt. Die beseft dat gewone dagen nooit meer normaal zullen zijn.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn de geschenkjes op de foto’s iets wat je wellicht kunt geven.

                 

We blijven hun namen noemen

Medaillon Sleutelhanger voor 2 foto s TroostgeschenkHet zijn die gewone dagen, in een eenvoudig gesprek, die de leegte ineens omhoog laten schieten.
Het kan zijn door een krantenartikel, een foto of een liedje, waardoor de pijn weer extra voelbaar wordt. Een snaar wordt geraakt, die regelrecht verbonden is met de wond die nooit helemaal genezen zal.

De lege plek die mijn kind achterliet, is een litteken geworden en zoals dat met littekenweefsel gaat speelt het op de meest onverwachtse momenten op. Je wandelt over straat en treft de moeder van een vriendinnetje van vroeger. Je luistert naar de radio en er klinkt een lievelingsliedje van Annemiek. Je opent een boek en er valt een oud tekeningetje voor je voeten. Je kijkt naar de klok en weet hoeveel tijd er verstreken is. Je opent ’s morgens vroeg je ogen en je beseft weer eens een keer, dat ze nooit meer terug zal komen. Je valt ’s avonds in slaap en je zendt een vlinderkusje naar de onzichtbare kant van je bestaan.

Het zijn momenten, die ik met niemand deelde, omdat ze in mijn gedachten beleefd werden. Het was de nieuwe invulling van mijn leven met gemis. Ik dacht ook, dat het niet interessant was en ik wilde geen ‘klager’ zijn.
Toch voelde het niet goed, want dan zou de naam van mijn kind door mij niet meer uitgesproken worden en dan zou ze worden vergeten.

Puzzelstukje Zonder jou TroostgeschenkIn de leegte van de dag, liet ik daarom haar aanwezigheid weer terugkomen. Ik benoemde haar in de stappen die ik maakte. Ik vertelde wanneer ik een zonsondergang zag, hoe mooi Annemiek die zou hebben gevonden. Ik bracht een toost uit op haar leven. Ik lachte, nadat ik vertelde over haar grapjes en haar enthousiasme. Het werd me steeds meer duidelijk, dat het benoemen van haar naam, mijn pijn deed verminderen.
Ze bleef namelijk op deze manier in elke hartslag aanwezig. Mijn kind leeft voort en haar naam is Annemiek…

 

Wees lief voor jezelf

Boekenlegger Hart en VlinderHoe vaak laat ik me leiden door verwachtingen en verplichtingen. Hoe dikwijls hou ik mijn ‘kop’ ervoor, stroop mijn mouwen op, snuit mijn neus en weeg mijn tranen weer weg. De tijd is voorbijgegaan en ik ben al vele jaren verder. Er wordt van mij verwacht, dat ik het leven weer toejuich en er weer van geniet.
Dapper zet ik mijn stappen en glimlach naar de nieuwe dag. Uitdagingen ga ik aan en merk dat ik sterk genoeg ben om met tegenslagen om te gaan. Wat is het leven toch geweldig mooi!

Maar soms zijn er van die dagen, waarop het totaal niet gaat. Alsof er stroop door mijn aderen vloeit en er een brok in mijn keel zit. Mijn schouders hangen zwaar en mijn tranen lijken vanzelf te stromen. Ik heb geen idee hoe het komt en mijn ‘kop’ krijg ik er niet voor, mijn mouwen hangen krachteloos om mijn armen en hoe ik mezelf ook toespreek… het lukt niet. Dan weet ik, dat ik naar mezelf mag luisteren. Wanneer het niet gaat, dan gaat het domweg niet. Ik ben lief voor mezelf en doe een stapje terug. Ik hoef voor dat moment niet sterk te zijn. Mijn hoofd mag ontspannen en ik mag het laten hangen. Mijn neus mag snuffen en mijn tranen krijgen de vrije loop. Ik laat los… en laat het gebeuren.
De verwachtingen en verplichtingen berg ik op, want ik mag ruimte nemen om mijn emoties te laten gaan.

KrachtsieradenIn mijn rouwproces kwam ik er namelijk achter, dat acceptatie van de dood zoveel extra pijn bracht. Herinneringen die met een nieuwe boodschap kwamen. Schuldgevoelens, spijt, machteloosheid, het onomkeerbare. Een weg met stapjes voor- en stapjes achteruit. “De tijd heelt de wonde”, zegt men dan, maar voor mij gold dat, de tijd mij liet voelen dat deze extra boodschappen mij niet dienden en dat ik deze los mocht laten.

Wees lief voor jezelf en vorm uit herinneringen geen nieuwe pijn. Laat jezelf gaan wanneer het te heftig wordt en geef jezelf de ruimte om het gemis te bekijken en te doorvoelen. Het is geen weg, dat zomaar bewandeld is en voorbij gaat. Het is een pad, waar je elke keer weer nieuwe ervaringen opdoet en soms ook even weer terug stapt.
Gun jezelf deze stappen en wees niet te hard voor jezelf.

 

Je kunt meer dan je denkt

Bokshandschoen om iemand kracht te wensenIk zit op de bank en staar voor me uit. Soms komen die momenten weer tot me, flitsen van een tijd, waar de dag niet altijd even helder en licht leek. Waar de nacht oneindig lang duurde. Waar ik het gevoel had in een donkere put te zitten, waar ik nooit meer uit zou komen. Met een gebroken hart en totaal machteloos geen uitweg meer wetend. Ik weet dat ik jaren in deze omgeving heb gedoold en ik slaak een diepe zucht: “Ik heb het overleefd”.

Ik vond namelijk in de diepste duisternis een stille aanwezigheid, die me bij de hand nam en me kracht gaf. Het was een kracht, die ikzelf bleek te bezitten. Ik kwam in contact met moed om de pijn tot me te laten komen, om tranen te laten gaan. Ik mocht mijn eigen proces volgen, zonder verwachtingen van buitenaf. Tegenslagen, verdriet en rouw lijken soms alleen maar vreselijk te zijn, maar ik kwam erachter, dat ze me sterker hebben gemaakt en zoveel liefdevoller. Er groeide een geloof en ik ontdekte een vertrouwen, dat ik alles aan zal kunnen.
Hanger Levensboom Met liefdevolle tekstHet verlies van mijn kind, zal ik nooit in kunnen vullen, de lege plek blijft, maar ik kan er wel liefde en waarde aan geven. Met een positieve blik kan ik zien, wat zo’n klein meiske mij in dit leven heeft gegeven. Zonder haar zou ik nu niet zijn, wie ik heden ten dage ben en had ik nooit geweten, hoe sterk en krachtig ik ben.

Ik ga verder op deze weg, ik geloof in mezelf en weet dat de dag weer stralend is. Ik mag het leven ontvangen, zoals het komt. Het is niet gemakkelijk, niet simpel, niet eenvoudig, maar weet dat het mogelijk is om uit een dal weer tevoorschijn te komen. Laat jouw diepste kracht tot je komen, open je hart, maak de keuze om te gaan.

Ik wens je alle sterkte en Geloof in jezelf!

Vrouwenkracht Een krachtvrouw en een krachttekst    Wensbuidel Geloof in jezelf

Kracht naar kruis

Hoe vaak heb ik deze woorden gehoord. Hoe vaak werd er vooral door de oudere mens geopperd: “Ieder huisje heeft z’n kruisje”. Men draaide zich om en ging weer verder met het leven. Deze woorden denderden dan ook regelmatig door mijn hoofd. Wat wordt daar nu eigenlijk mee gezegd?

“Jij moet het net als alle anderen maar redden? Bij iedereen is er wel wat? Niet zeuren en doorgaan?”

Omdat ik er vaak over heb nagedacht, kon ik ook zien, dat er vroeger inderdaad veel meer leed voorkwam dan tegenwoordig. Kinderen kregen niet de zorg, die ze heden ten dage kregen en de medische wereld was nog niet op het peil waar het nu op staat. Ik kreeg steeds meer begrip voor de oudere mensen, die met deze uitspraak verder hebben moeten leven. Zand erover, niet zeuren en doorgaan. Ze hadden geen keuze en overal was wel wat. Maar wat moet dat zwaar zijn geweest, waar hebben zij hun tranen kunnen huilen, met wie hebben zij over het verlies van kind, man of familielid kunnen praten.

Ik was vorige week op het kerkhof en het viel me op, dat er op bepaalde grafplaatsen een klein steentje bijgeplaatst is. Gelukkig mag er eindelijk aandacht zijn voor de baby, die men heeft verloren, maar waar vroeger niet meer over gesproken werd. In deze tijd mag de mens rouwen. Er mag tijd worden genomen om het verlies van een dierbare een plekje te geven. Ook al lijkt die tijd nooit lang genoeg, maar in vergelijking met vroeger is er zoveel meer begrip voor de mens die rouwt. Ik ben ook blij, dat er steeds meer rouwtherapeuten zijn, die een klein eindje meelopen om het verlies een plekje te geven, zodat er geen trauma of blokkade ontstaat, waar op latere leeftijd last van wordt ervaren.

En dat ik mijn gedichten mag plaatsen om ruimte te geven aan mijn gevoelens, gedachten en emoties.

Herinneringskast

Vanmorgen werd ik wakker door het geluid van de wekker en na een poosje na gedommeld te hebben, sprong ik enthousiast uit mijn bed. Heerlijk, de dag kan beginnen. Ik ben Troostgeschenk en leef als Troostgeschenk. Mijn telefoon ligt onder handbereik en men kan altijd contact met mij opnemen, voor eventuele vragen of advies. Het ontbijtje bestond uit een kopje thee met zeer verantwoord bakje muesli. Mijn ochtendroutine wordt met een rustige glimlach gedaan. Ik ben er dan helemaal klaar voor om Troostgeschenk vanachter de computer weer uit te dragen.

Enkele bestellingen staan te wachten. Ik open ze en zie dat er een gedicht wordt gevraagd. “Zou je een gedicht willen schrijven voor een jongen van 20 jaar, die getroffen is door kanker?”. Eigenlijk is het maar een klein zinnetje met woorden. Eigenlijk staat er alleen maar een opdracht, van een klant die deze jongen kracht, moed en sterkte toe wil wensen. Toch raakt het een gevoelige snaar. Er trilt iets vanbinnen. “Getroffen door kanker” en ik ben terug in de tijd…

Ik zie een 3-jarig meisje voor me, dat mij vol angst en beven aankijkt. Ze verwacht, dat ik haar bescherm tegen die vreemde mensen aan haar bed. Ze wil dat ik ze weg stuur en dat ze weer met mij naar huis mag. Ik zie dagen van lijden voor mij, van operaties, van bestralingen, van pijn en tranen. Ik dacht dat ik ze mooi opgeborgen had in mijn herinneringskast. Het deurtje had ik toch dichtgedaan? Ik had de sleutel toch omgedraaid?

 

Die herinneringskast heeft laatjes en deurtjes die altijd weer openschieten. Je denkt dat het leven zijn gang weer gaat en dat je weer compleet meedraait in de wereld van vandaag, maar door een paar woorden, een liedje, een geurtje, een speciale datum of een naam, openen zich deze laatjes als vanzelf. Ik krijg daar geen vat op, ook al sluit ik ze met dubbeldikke sloten en dompel ik ze in vergetelheid. Het verleden blijft altijd aanwezig en draagt een bepaalde lading. Vooral omdat het verleden zoveel pijn veroorzaakt heeft, is het een soort herinnerings’flipper’kast. Het balletje van herinneringen stuitert alle kanten op en raakt de blauwe plekken en haalt littekens weer open.

Ik zucht en denk terug aan een tijd die ooit eens was. Ik doorvoel nogmaals welke behandelingen ze heeft moeten ondergaan. Ik zit stil en laat ze zijn.

En zomaar ineens zie ik een 6-jarig meisje voor me, dat ondanks haar ziekte zingt, danst, springt en de wereld omarmt. Ineens opent zich het kastdeurtje van haar moed en haar levenskracht. “Mam, ik heb dan misschien kanker, maar kijk toch eens, wat ik allemaal nog kan! Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen!”

En zo is het… welke herinneringen geef ik de meeste aandacht?

Rouwtaken

Ik keek op het papier waar ze één voor één genoemd werden… De rouwtaken. Ik kan ze nu niet eens meer noemen, maar ik weet nog heel goed, dat ik er een beetje ‘wiebelig’ van werd. Er was iemand geweest, die de rouwende mens had bestudeerd en hij was tot de conclusie gekomen, dat elke mens die een dierbare verloor rouwtaken te doen had. Hoezo, taken…? Hoezo voor elke rouwende mens?
Voor mijn gevoel is niet elke mens gelijk. Elke mens is juist uniek en zal zijn rouw dan ook op eigen manier beleven en invullen.

Ik heb ervaren, dat rouwen een levenlang duurt. De rouw die je voelt is rauw. Er is een stuk of stukje van je hart gesneden en deze wond is schrijnend. De weg die volgt na het verlies, is een weg met vallen en opstaan. Rouwen wordt een werkwoord en ik heb hierin geen taken kunnen ontdekken.
Stel je eens voor: ” Zo, deze 1e taak heb ik volbracht. Ik heb het met een gunstig resultaat afgesloten. Nu komt de volgende taak. Wat zal die van mij verwachten?!” Dan lijkt het net alsof je een pad aflegt, dat voor je klaarligt en niet anders is dan dat. Wanneer je de eerste afslag hebt genomen, dan komt vanzelf de tweede en als je goed je best doet, dan neem je niet veel later de derde afslag.

Helaas heb ik ontdekt, dat ik niet eens wist, welke kant ik überhaupt op moest, laat staan dat er een route uitgestippeld lag. Totaal uit mijn evenwicht probeerde ik te blijven staan. Tastend maakte ik kleine stapjes, om hunkerend weer terug te willen naar het verleden. Ik viel zo vaak. Ik krabbelde weer op. Ik zocht en ontdekte kleine trappetjes. Langzaam maar zeker zag ik weer lichtpuntjes, die niet altijd even sterk schenen. Het is een ontdekkingstocht, die nooit zal eindigen. Want door een geurtje, liedje, geboortedag of feest… kun je alles wat je tot dan toe hebt bereikt weer kwijtraken. Dan kan het zomaar zijn, dat het gemis in volle glorie terug is en je weer opnieuw mag beginnen.
Rouwen duurt een leven lang. Rouwen is een nieuwe weg, die je moet ontdekken en zelf moet gaan bewandelen. Taken heb ik niet gezien, noch vernomen.

Wel ben ik de liefde tegengekomen. Een liefde zo diep, die alle gemis te boven ging. Liefde die mij leidde naar een weten, dat de verbinding altijd zal blijven bestaan.

Langzaam trekken de dagen voorbij
De nachten duren ontzettend lang
De slaap kan ik niet te pakken krijgen
Ik word er zo moedeloos en verdrietig van

Ik was zo krachtig en zo sterk
Ik pakte mijn leven weer moedig op
Het lijkt alsof nu pas… vele jaren later
De energie en wilskracht stopt

Rouwen duurt een leven lang
Tranen blijven altijd komen
Soms is er een tijd van rust
Maar dan voel je ze weer stromen

Door een fijne herinnering
Of op een onbewaakt moment
Sta je weer terug bij AF
Omdat je zo enorm kwetsbaar bent


Dit is mijn leven, dat weet ik nu
Leegte blijft een deel van mij
Maar de liefde die wij voelden
Zit diep van binnen voor altijd

Karin

www.troostgeschenk.nl

Kom veilig thuis

Heilige Christoffels TroostgeschenkVakantietijd, vrijheid, niets moeten en even geen verplichtingen. We reizen overal naar toe en merken dat deze reis zoveel ontspanning geeft. Vreugde, vermaak, rust en bijtanken om straks de drukte weer aan te kunnen.

Al maandenlang is ze aan het voorbereiden. De route staat gepland, hoogtepunten gemarkeerd, de tijd is ruimschoots ingevuld en ze heeft er zin in. Vanaf haar tienerjaren heeft ze iedereen verteld, dat zij ooit een wereldreis zou gaan maken en nu is het dan zover. Haar ogen stralen wanneer ik met haar praat en ze laat me meegenieten van de oorden, die ze in ieder geval bezoeken zal. Enthousiast toont ze mij haar rugzak. Het was nogal moeilijk om de meest essentiële zaken mee te krijgen, maar het is haar gelukt. “Prioriteiten stellen”, sprak ze schouderophalend. Vol respect kijk ik naar deze jonge vrouw, die de wereld met andere ogen wil gaan zien. Ze draagt een behoorlijk emotionele bagage op haar schouders en ik hoop dat ze deze langzaam maar zeker kwijt zal raken, tijdens haar trip. Het verlies van haar moeder (mijn vriendin), de leegte die voor haar zo tastbaar is, heeft haar grote droom extra snel tot uitvoering gebracht. “Het leven kan zo snel veranderen en ik wil daarom nu mijn reis gaan ondernemen”.
Wanneer ik vertrek hou ik haar even stevig vast en vertel haar dat haar moeder zeker met haar meereist en de vreugde zeker voelen zal, wanneer zij gelukkig is. Ik fluister met tranen in mijn ogen: “Geniet van elk moment, laat je verrassen en hopelijk kom je lichter terug. Vier het leven en kom weer veilig thuis”.

Beschermengel Kom goed thuis Troostgeschenk

Heilige Christoffel Het leven is ook een reis Beschermheilige Troostgeschenk    Voorbij tijd en grens naar het hiernamaals Heilige Christoffel