Afscheid nemen bestaat wel

Natuurlijk begrijp ik de tekst van het liedje van Marco Borsato “Afscheid nemen bestaat niet”… natuurlijk weet ik wat hij vertelt. Hij omschrijft het gevoel, dat een dierbaar persoon die overleden is, in elk zuchtje wind en elke veer, in elke vlinder en elke gedachte bij mij zal blijven. Ik ben het compleet met hem eens.
Maar om te weten, dat het afscheid niet echt bestaat, moest ik eerst ervaren, dat ik afscheid heb genomen van het lijfelijke bestaan van mijn kind. Thuis was de leegte bijna tastbaar. In mijn leven droop het gemis, door mijn ademhaling heel. In mijn lichaam sloeg mijn hart vertraagd en de zon kon de kou en de duisternis niet laten verdwijnen. De trein van mijn leven, was op een ander spoor komen te staan en met die trein moest ik mijn route verder gaan, terwijl er één wagonnetje minder aanhaakte. Geen vrolijk geratel, geen stoeltje dat bezet werd, geen halte waar voor gestopt mocht worden. Leegte.
Het afscheid moest wel degelijk genomen worden. Een deel van mijzelf liet ik daarbij achter. De laatste groet, het laatste kusje, de laatste streling… nooit meer.

Het nieuwe leven, dat te wachten lag na dat bewuste afscheid moest helemaal opnieuw vorm worden gegeven. Gaandeweg, met vallen en opstaan werd deze route steeds duidelijker zichtbaar. Ik kon niet terug naar het oude spoor. Met geen mogelijkheid zou mijn trein ooit weer op dat station aankomen. Met dit weten, werd mijn verlangen groter om het aan te kunnen. Met deze overtuiging tufte ik eerst voorzichtig en langzaam, maar geleidelijk aan in een constant tempo mijn toekomst tegemoet. Hoe wonderbaarlijk was het, dat ik bij elke nieuwe halte, het aan mijn kind mededeelde. Haar naam bleef ik telkens weer noemen en zo kreeg ik het voor elkaar, dat ze altijd weer aanwezig bleek te zijn. Ik nam haar mee op mijn reis en daar zal ze altijd een deel van mij blijven.

Lijfelijk is ze niet meer aanwezig, maar in alles zing ik haar naam…

Het geluid van heimwee

Soms word ik wakker met een gevoel dat zich, voordat ik mijn ogen opendoe, kenbaar maakt. Het zorgt ervoor dat ik van tevoren reeds weet, dat deze dag niet vanzelf zal gaan. Het staat met me op en loopt met me mee. Het vertelt me over een tijd, waarin alles goed was en onbezorgd. Het laat me herinneren aan een leven, waarin er geen leegte was en geen gemis. Tijdens de uren die verstrijken, blijven gedachten en gevoelens strijden om voorrang. Het hoofd benoemt de pijn en vertelt over de tranen. Mijn gevoel benoemt de liefde, het licht en de verbinding die nooit zullen verdwijnen.
In dit alles zeurt een brok in mijn keel en een zwaarte in mijn buik en is het stil… Diepe intense stilte, die wanneer ik luister, het geluid van heimwee laat horen.
Heimwee naar een verleden tijd, waar de zon altijd scheen en een lach zorgeloos was. Waar ik danste op de muziek van vreugde en vertrouwen.

Vanuit de duisternis die ontstaan is, na het overlijden van mijn kind, was vertrouwen niet meer aanwezig. Waarop zou ik nog kunnen vertrouwen? Waarom zou ik nog vertrouwen? Hoe kon ik nog vertrouwen?
Toch vond ik dat vertrouwen stukje bij beetje terug. Vertrouwen niet door hetgeen het leven met me deed, maar vertrouwen op de kracht in mijzelf. Ik ontdekte dat ik mezelf kon vertrouwen en dat ik alles aan zou kunnen wat er zich ook zou voor kunnen doen.
Vertrouwen zit niet in het leven of de ander, maar vertrouwen zit in mezelf en die bron heb ik aan kunnen boren om weer onbezorgd te lachen en verder te kunnen dansen op de muziek waarin het geluid van heimwee zo nu en dan doorklinkt.

© Karin Anbergen ~ Troostgeschenk

Achter de maskers

Terwijl het zonnetje vrolijk schijnt en ik alweer lekker buiten heb gezeten, merk ik dat Carnaval weer voor de deur staat. Ik verneem drukte om me heen en mensen die afspraken maken om de optocht te bekijken. Men gaat verkleed en met een masker op, het grote verkleedfeest vieren. Bijzonder is het, dat je pas echt los kunt gaan, wanneer je niet herkend zult worden. Eigenlijk wel een beetje jammer. 1 Keer in het jaar, kun je dan leven zoals je zou willen leven. Wild, los en vrij! Carnaval is een feest, dat gevierd wordt voordat je terug moet in een vast patroon, waar je het met minder moet doen.

Ik vraag me dan af, wanneer zetten we eigenlijk  nog meer een masker op, omdat we niet willen dat er iemand is, die iets van ons vindt of over ons zegt. We passen ons aan om vooral niet op te vallen. Misschien wel om het oordeel te ontduiken. De mening van de ander is dikwijls een leidraad voor ons eigen gedrag.

Het pad van rouw wordt ook omringd door veel meningen. Hoe vaak hoor je: ”Als ik haar/ hem was, dan zou ik het wel weten” of “Zij blijft er wel in hangen hè?” of “Hij gaat nu alweer naar een feestje!”. Allemaal meningen van anderen, die vanuit hun gezichtspunt reageren. Onze maatschappij is daarvan doorspekt en we proberen ons daar steeds weer aan, aan te passen. We blijven onder het maaiveld en doen wat er van ons wordt verwacht. Zetten wij dan niet continue een masker op? Wie ben je dan achter dat masker. Wat zit er verborgen?
Mag je zwak zijn? Mag je verdrietig zijn? Mag je krachtig zijn? Mag je opgelucht zijn? Mag je boos zijn? Heb je een schuldgevoel? Mag je je voelen zoals jij je voelt of ga je daaraan voorbij en zet jij je masker op, omdat de omgeving dat van je eist?

Kijk eens naar de manier waarop je leeft. Luister eens, naar de gedachten die in jouw hoofd hoorbaar zijn. Voel eens in jouw wezen. Wat ontdek je dan? Ben jij diegene die de dag aanvaardt zoals deze komt of is jouw gedrag de algemeen aanvaarde verwachting. Als dat zo is, dan hoop ik, dat je zoveel vertrouwen in jezelf hebt om het masker af te leggen en jouw leven te gaan leven, zoals het voor jou bestemd is. Wild, los en vrij! Elke dag en elk moment.

Moed om door te gaan

Hoe ga je verder, nadat alle drukte van het afscheid wegvalt? Hoe pak je het leven weer op, met een wond in je wezen, met leegte in je huis, met de stilte om je heen? Hoe neem je de stappen, terwijl je eigenlijk helemaal geen stappen wilt maken? Hoe is het überhaupt mogelijk om de dag aan te gaan, terwijl je niet bekend bent met het nieuwe leven?

Op deze vragen, komen geen antwoorden, het is telkens opnieuw het moment aangaan. Het stuur in handen nemen en opnieuw leren rijden, op een weg die jij nog nooit bereden hebt.
Daar heb je MOED voor nodig. Moed om in te stappen. Daadkracht om gas te durven geven. Standvastigheid om ergens weer een doel te verwachten. Vastberadenheid om het verdriet en de leegte niet de leiding te laten nemen, maar liefde, vreugde en dankbaarheid. Wanneer het leven met tegenslagen komt, helpt het niet om na deze slag te blijven liggen. Het dient je niet om de koude grond te blijven voelen en in mist te blijven hangen. De liefde toont je moed, om van de nieuwe route te gaan genieten.

Ik zeg niet, dat je nooit weer terug mag vallen, omdat de pijn weer te veel opspeelt. Ik verklaar ook niet, dat de mist ontweken moet worden, maar ik zou je graag willen vertellen over de macht die je als mens bezit. Je kunt verlies omzetten in het vinden van levenszin. Ik zou je graag willen begeleiden, naar de zachtheid van de liefde, die jou steeds weer bij de hand neemt en je meevoert naar een horizon van licht en lichte herinneringen.
Macht om de moed aan te spreken, die luistert naar de wijsheid van je hart. Het hart dat liefde vertaalt en over de verbinding vertelt, die nooit zal verdwijnen en die troostend de nieuwe weg aanwijst… die jij mag gaan.

Klik op de foto’s om naar de desbetreffende producten te gaan.

Troost is helend

Daar zat ik, de klok tikte en liet me zien, dat de tijd verstreek en de wereld doordraaide. Ik keek om me heen en staarde naar de ruimte die ik letterlijk en figuurlijk binnen mijn bereik had. Er stond geen bed meer in de kamer…
Er werd geen aanspraak meer op mij gedaan. Ik kon uren aan tafel blijven zitten en de krant van voor naar achter en van achter naar voor doorlezen. Ik was alleen met mijn emoties, gedachten en stilte…
Ik vroeg me af, hoe ik in hemelsnaam mijn leven weer op de rit kreeg. Terwijl ik de rit niet kon vinden. Ik voelde me alleen en dikwijls machteloos, moe en uitgeput. Iedereen ging weer verder met zijn eigen leven en ik wist, dat dat goed was. Toch verloor ik me dikwijls in tranen van heimwee, naar een tijd, die nog niet het bestaan van gemis kende. Ik moest en zou verder, maar eenvoudig was dat niet.

Tegenwoordig vraag ik me af, hoe ik toen troost en steun had willen ontvangen. Er was geen regelmaat in mijn verdriet. Soms kon ik zelfs gewoon lachen en wanneer iemand aan me vroeg, hoe het met me ging, dan kon ik zelfs overtuigd zeggen: ‘Goed’! Om na een paar uur in tranen uit te barsten. De rit, was even weer het spoor kwijt!
Troost geven is enorm moeilijk. Voor de rouwende mens is de weg niet duidelijk en hij of zij wordt van de ene emotie naar de andere geslingerd. Het is onmogelijk om precies het juiste te zeggen of te doen. Het is onmogelijk om precies dan aanwezig te zijn, wanneer het nodig is. Het is onmogelijk om de pijn te herkennen en de zwaarte te weten, omdat deze voor iedere mens anders is.

Toch is één ding mogelijk, je kunt altijd laten weten, dat je aan de ander denkt. Een gebaar dat deze gedachte verwoordt, is ons Tranenzakje. Het is een geschenkje, dat het klaarstaan voor de ander symbolisch overbrengt. Je laat weten, dat er tranen mogen worden gedeeld. Dat je, wanneer nodig, zult komen, ook al is dat midden in de nacht. Het buideltje blijft achter, wanneer je weggaat en hierdoor blijven de steun en de troost tastbaar aanwezig. 

Troost is het verwoorden van medeleven. Een troostend gebaar, een woord van ondersteuning, een teken van begrip, voor de ander die het moeilijk heeft. Vanuit het hart wordt er gegeven, vanuit de liefde aandacht overgebracht. Hierdoor wordt rouw en gemis draaglijker en zal de wond heel voorzichtig genezen.   

Liefde voorbij de grenzen

De dagen worden weer een beetje langer. Ik merk dat ik, ’s avonds, de lamp al iets later aandoe en dat ik daar blij van word. In deze vreugde kriebelt mijn hart en maakt het soms een sprongetje.
Ik merk ook dat het binnenkort weer Valentijnsdag is. Waar je ook kijkt, je wordt overspoeld door berichten over de liefde. Nieuwsgierig ben ik op zoek gegaan, waardoor deze Valentijnsdag ooit ontstaan is en vond het antwoord bij de Heilige Valentinus. Hij voerde de dag van de geliefden in…

Ik voeg deze dag toe aan een lijstje van ‘Moeilijke dagen’. Dagen waar ooit een feestje gevierd werd, maar waar door gemis, heimwee voelbaar is. Een verlangen naar een tijd, toen alles nog goed was en het leven omringd werd door vreugde en samenzijn.

Door het sterven van een geliefde, lijkt het alsof de liefde niet meer beantwoord wordt. Er is leegte, die bijna tastbaar is en het lichaam hunkert naar een aanraking en aandacht, die er voorheen altijd waren.
Valentijnsdag, verergert het gevoel van afgesneden zijn en elke keer als de liefde benoemd wordt scheurt de wond weer open.
Toch is liefde niet aan tijd en ruimte gebonden. De liefde die ooit gevoeld is, zal nooit verdwijnen. De liefde die gedeeld, ontvangen en gegeven is, blijft altijd stromen, voorbij de grenzen van het leven. De verbinding die tussen geliefden bestaat, verdwijnt niet na de dood. De zilveren lijn, geeft kleur aan herinneringen, geeft warmte aan een gedachte, geeft licht aan een moment en weer vreugde aan het hart.

Het hart dat geraakt wordt op Valentijnsdag, weet wat liefde is en zal deze liefde voor eeuwig bewaren, koesteren en herinneren.

Alles heeft zijn reden

Zou het kunnen zijn, dat het leven niet zomaar een aaneenschakeling van dagen is? Zou het kunnen zijn, dat er een groot plan bestaat, waar wij als mens een rol in vervullen? Een hele belangrijke rol, weliswaar. Zou het kunnen zijn, dat er een afspraak gemaakt is en dat je deze afspraak in het aardse leven met liefde nakomt?
Als dat zo is, langzaam maar zeker dringt dit tot mij door, dan heeft de dood dus een reden. Dan heeft ziekte een reden. Dan is een ongeluk geen toeval of pech. Dan is elk leven van tevoren, op een bijzondere manier al bepaald en helaas dus ook het niet verder leven van zoveel mensen.
Ik weet dat ik me hier op zeer glad ijs begeef en weet ook, dat ik nu reacties zal krijgen… Het is behoorlijk lastig en heftig om deze gedachten toe te laten. We willen namelijk een verklaring voor alles en dan het liefst om uitgelegd te krijgen, dat er ergens een andere afloop mogelijk zou zijn geweest. Dat we invloed hadden kunnen hebben en dat daardoor iemand niet ziek zou zijn geworden of dat het ongeluk niet plaats zou hebben gevonden.

Elke grote gebeurtenis, die ons overkomt is een leermoment. De grote vraag is telkens weer: ”Hoe ga ik hier mee om?”. Er zijn altijd keuzes te maken. Je kunt het noodlot op je schouders dragen en meeslepen. In elke nieuwe stap voel je het gewicht en benoem je het gewicht en verliest energie en vreugde voor de nieuwe dag.
Je kunt ook de keuze maken om het noodlot te bezien en proberen het in te weven, het als een deel van jezelf te laten worden. In dit proces ontvang je kracht en vertrouwen om het aan te kunnen. Welke keuze je ook maakt, besef dat er altijd steun en hulp aanwezig is. Ondersteuning om te ontdekken dat je krachtiger bent dan je ooit had kunnen vermoeden. We zijn echter vergeten dat we deze begeleiding kunnen aanvragen van een niet geziene wereld. Deze wereld is, al vanaf het begin, op de hoogte van jouw plan en van de door jou gemaakte afspraken. Jij wilde in het leven op aarde ervaringen opdoen en voelen hoe het is om mens te zijn en daar word je bij geholpen.

Niets is zonder reden, dus de dood is nooit voor niets geweest of toevallig aan komen waaien. De dood is het einde van het leven op aarde. De dood is het einde van de tijd die beschikbaar en afgesproken was.
Aan ons het inzicht om met liefde ons aandeel van de afspraak te accepteren. Ik zeg hiermee niet, dat het eenvoudig is of simpel. Het is geen ervaring, die binnen een bepaalde tijd afgewerkt zal zijn…
Het is een levensplan, dat ook een leven lang duren kan.

Weet jij welke les, jij op je genomen hebt?

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen:

De puzzel van mijn leven

Het leven zou je kunnen zien als een puzzel, die aan het begin ervan nog bestaat uit losse stukjes en in de loop van de jaren, aan elkaar kunnen worden gelegd. Ik begon vol enthousiasme met de rand van de puzzel. Het grote geheel kon ik vormgeven. Daarna zocht ik op kleur, op afbeelding, op voorwerp en op persoon. Ik had geen voorbeeld en het was een zoektocht om de juiste stukjes bij elkaar te vinden. Hoe ouder ik werd, hoe meer stukjes ik op de juiste plaats kon leggen. Tijdens mooie momenten, vlogen de stukjes bijna vanzelf op hun plekje, maar in tijden van verlies en tegenslag, was er geen overzicht meer te ontdekken. Het leek dan alsof de puzzel niet meer in elkaar paste.

Overhoop lag mijn leven, overhoop lag mijn puzzel. De rand die zo vertrouwd was, was verdwenen. Er lagen overal stukjes, die nergens meer bij pasten en mijn overzicht was ik kwijt. Ik staarde naar een chaos, waar ik verdrietig het ene stukje, na het andere bekeek. Soms verscheen er een voorzichtige lach, die door een traan weer werd overgenomen. Elk moment, vond ik in mijn puzzel terug. Zou het me lukken om weer opnieuw te beginnen en de rand weer bij elkaar te vinden? Kon ik het grote geheel nog met dezelfde vreugde weer aaneenleggen? Zou de puzzel me met blijdschap vervullen?

Natuurlijk begon ik uiteindelijk de stukjes van de rand te zoeken. Niet meer hetzelfde, van kleur veranderd en zelfs van vorm, maar de rand vond ik terug. Stukje voor stukje paste ik. Dagen, weken, jaren heeft het geduurd voordat ik er weer een geheel in zag komen. De symbolische puzzel van mijn leven, is echter niet meer compleet. Er ontbreken enkele stukjes en die zullen nooit meer ingevuld kunnen worden.

Maar mijn puzzel geeft me duidelijk weer een overzicht, wat mijn leven me heeft gebracht en gegeven. Elke dag kan ik gebruiken om weer een stukje toe te voegen en ik ben van plan om daar met vertrouwen en kracht mijn best voor te doen.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

De kracht van een fijne herinnering

Mijn leven ging verder.  Ik stap weer mee in een wereld, die domweg bleef draaien en ik heb mijn weg teruggevonden. De wond, blijft voelbaar; zoals littekenweefsel… een soort fantoompijn. Niet meer aanwezig, maar soms toch pijnlijk.

De dag van vandaag, omarm ik, koester ik en ik wil weer van elk moment genieten. Waar ooit een schuldgevoel zijn ruimte innam, leeft nu een warm gevoel van verbinding. De leegte heeft zich gevuld met nieuwe belevenissen en ervaringen. Ik lach en dans, zing en straal… en misschien wel meer dan ik ooit heb gedaan. Leven met gemis, wil niet zeggen, dat ik nooit meer blij en vrolijk mag zijn. Leven met gemis is juist kracht ontwikkelen, jezelf leren kennen, vallen en weer opstaan, doorgaan, de duisternis verkennen en toch het licht weer aanvaarden. 
Mijn leven heeft zich verdiept, ik ben meer over mezelf te weten gekomen, dan ik ooit had vermoed.

Het is geen eenvoudige weg geweest, maar ik heb mijn doel bereikt. Mijn doel was om de levenskracht van mijn kind verder te leven. Zij wilde van elke minuut die ze had, een feestje maken. Ze wilde van ziekte niets weten. Ze zou beroemd worden, een zangeres, een danseres, een verhalenverteller! Ik heb haar voorbeeld op mijn harde schijf gezet en met haar vastberadenheid ben ik verder gestapt. Ik miste haar in elke vezel van mijn lijf. De leegte was oneindig diep. De mist was koud om mijn hart. Toch brachten de herinneringen elke keer weer vernieuwde kracht. Doorgaan mama, doorgaan, want het leven is zo mooi!

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Leven met de dag

Kon ik me zomaar overgeven aan de leegte, die er elke dag plotseling was? Hoe moest ik dat in hemelsnaam doen? Waar moest ik beginnen? Waar vond ik houvast? Ik had jarenlang voor mijn kind gezorgd en de ruimte die zij in had genomen, had mijn totale bestaan gevuld. Voor, achter en naast haar had ik gestaan en mijn leven totaal aan haar gewijd. Toen ze overleed kreeg ik plotseling zeeën van tijd, die ik niet wilde gebruiken. Ik strompelde door de dag, in de hoop haar ergens terug te vinden. Elke dag opnieuw werd het me duidelijk, dat ik geen zorgplichten meer had. Ik mocht weer een normale moeder zijn, die zich gemakkelijk kon bewegen met de stroom van het leven mee.

Het gemis kwam op vele momenten met hunkering naar een tijd, die nooit meer terug zou komen en ik probeerde daar een nieuwe weg in te vinden. Ik merkte dat het niet hielp om me tegen deze gevoelens te verzetten. Ik liet de tranen toe. Ik accepteerde de emoties, die er tevoorschijn kwamen. De ene keer was het de machteloosheid, de andere keer was ik boos en dan kon ik weer lachen om daarna weer in huilen uit te barsten. Ik kwam alles tegen en het mocht er zijn. Ik kon er geen verandering in aanbrengen, enkel in berusten, dat dit mijn leven was. Er kwamen ook dagen, waarin ik merkte dat ik met mijn gedachten op de loop ging en dat ik schuldgevoelens toeliet, daar heb ik verandering in aangebracht. Ik wist dat ik mijn best had gedaan. Ik kon mijn hersenspinsels tot zwijgen brengen. Het was een ware zoektocht om op dit pad van rouw, mezelf weer terug te vinden.

Ik heb gebeden, ik heb vaak gevraagd om steun en kracht en dat ik de kalmte zou kunnen vinden, om het leven te accepteren, wanneer ik het niet zou kunnen veranderen. Dat ik zou proberen te veranderen wat er in mijn macht lag en dat ik hierin ook het verschil zou weten…

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).