Een bezoekje aan de kapper

Afgelopen week was het weer eens zover. Na een wasbeurt van mijn haren kon ik er ineens helemaal niets meer mee en dat is dan voor mij het teken om gauw een afspraak bij de kapper te maken. Ik kon meteen komen en na een kleine 20 minuten gewacht te hebben, was ik aan de beurt en kon mijn model weer in al haar glorie worden hersteld. Mijn grijze tint werd professioneel vervangen door een mooie ‘jongere’ bruine kleur. De verjongingskuur wordt steeds minder mijn streven, ¬†want ik wil zo natuurlijk mogelijk ouder worden. Al jaren ben ik bezig om mijn donker gekleurde haar naar de originele grijze uitvoering te krijgen, ondanks vele waarschuwingen, dat je dan wel heel erg oud wordt..
Nu zit ik bij de kapper met een in verf gestoken hoofd geduldig te wachten en te lezen. Een radio stuurt leuke muziek de ruimte in en ik vermaak me uiterst best. Als er ergens een plekje is, waar wachten ingecalculeerd kan worden, dan is dat wel bij de kapper.
Maar ineens zonder dat ik het in de gaten heb, begint mijn hart sneller te slaan. Knijpt mijn keel zich wat dicht en word ik van binnen geraakt. Ik kijk om me heen en luister en het wordt me duidelijk. … “No matter what” van Boyzone klinkt uit de speakers. In mijn hoofd ontvouwt zich de herinnering van lang geleden. Een meisje dat dit liedje over en over afspeelt. Een meisje dat al zingende haar tekening maakt. Een meisje dat zo graag beroemd wil worden en dit liedje op een bandje in zingt. Dat liedje hoor ik nu in mijn hart en wezen trillen, haar stemmetje voegt zich er zonder moeite bij.

Een bezoekje aan de kapper, met een groetje van mijn kind, overvalt me, maar toont me ook weer zo duidelijk, dat zij van elk moment van haar leven heeft genoten en aan elke mogelijkheid kleur heeft gegeven.

http://www.youtube.com/watch?v=MQyRJy-EV6c

 

 

 

Comments 3

  1. tiny
    19 september 2013

    Lieve Karina

    Ook ik ben ontroerd door jou verhaal.
    Ik denk dat zoiets vaker voorkomt, denk alleen dat wij het niet altijd in de gaten hebben.
    Ik heb dat zelfs nu nog als ik aan mam denk, heb soms het gevoel dat ze over mij waakt.

    1. 19 september 2013

      Dat is ook echt zo hoor! Ze zijn lijfelijk afwezig, maar ze zijn er nog wel degelijk.. als we dat maar eens wilden zien ;).. Ik let op deze tekens en wordt het altijd weer door geraakt en bevestigd!

  2. 28 juni 2013

    Lieve zus,
    Wat een ontroerend verhaal Karin en wat mooi dat je op de meest uiteen lopende momenten telkens weer een tekentje van Annemiek ontvangt, zodat de herinnering aan jouw meisje levend blijft. Hopelijk brengt ze jou nog vaak een groetje.

    Marietje .

Write a comment