Een nieuwe week met engelen

Het is een hele normale maandagmorgen. Het regent, maar het zal deze week een prachtige zonnige week worden en daar verheug ik me nu al op. Mijn gedachten zijn reeds bezig met de werkzaamheden, die op me liggen te wachten en ik heb er zin in om aan de slag te gaan. Ik ben dankbaar voor het feit, dat ik mijn leven op mijn manier heb kunnen inrichten.
Achter de computer contacten leggen; geschenkjes aanbieden, gedichten schrijven, antwoorden op de vele mails en via AstroTV bereikbaar zijn en daarnaast de vrijheid om te doen wat nodig is.
Ik voel me steeds duidelijker mijzelf. Achterom kijkend heeft het menig zweetdruppeltje gekost. Ik zat vast in automatisch gedrag, angsten, vastgeroeste patronen en overtuigingen. Ik ontdekte dat ik mijzelf achter een masker verstopt had, aangepast en dat ik niet meer wist wie ik was.

Hoe vaak is mij op mijn zoektocht verteld: “Maar je moet wel geld verdienen! Je kunt niet zomaar wat doen en verder niet aan de toekomst denken!” Ik heb dat dus wel gedaan. Ik ben eruit gebroken. Ik ben op zoek gegaan naar de ware reden van het aardse bestaan. Ik heb het daarbij soms uitgeschreeuwd, dat het niet om werken kan gaan. Dat we als mens geen economisch product zijn. Ik wil niet als een pijl op een doel afgeschoten worden. Ik wil ervaren, voelen, lief hebben, helpen, lachen en vooral veel rusten, dansen en zingen. Het leven is zoveel meer dan het invullen met dwangmatigheden. Zitten wij niet allemaal vreselijk vast in een schijnbare gouden kooi…

De engelen staan aan onze zijde om ons te helpen, het proces van verandering aan te gaan. Zij hebben me ondersteunt met inzichten en hulp. Ze hebben mij mijn ware innerlijke licht terug laten vinden en daarbij het intense vertrouwen om elke stap te maken in liefde. Liefde is namelijk het enige wat werkelijk telt.

Op dit moment geeft de Engel van Alomvattende Liefde steun.
Zijn affirmatie is:  “Ik ontwikkel me van onvoorwaardelijke naar alomvattende liefde”.
Hij leert ons alles lief te hebben, wat het leven voor ons in petto heeft. Niet alleen het aangename en positieve, maar ook onze struikelblokken en moeilijkheden. Ieder mens wordt bemind en geaccepteerd zoals hij is. Er wordt niet meer geoordeeld en getwijfeld, maar er wordt volledig vanuit liefde gereageerd.  We houden van alle mensen en van elke situatie. ( Ook al maken ze ons het leven moeilijk ).
Met alomvattende liefde is alles goed en kan alles overwonnen worden. Liefde voor jezelf. Liefde voor de ander. Samen op weg naar een samenleving waar je vrij mag zijn en waar jij jouw specifieke talenten voor jezelf en de ander in mag zetten.

www.lichtgidsen.nl

Hoe lang is het geleden?

Soms krijg ik een telefoontje en krijg ik het levensverhaal van iemand te horen. Soms wordt er dan ook aan mij gevraagd, wat ik heb meegemaakt .. soms wil diegene dan ook weten, hoe lang dat dan geleden is.  ”16 Jaar” is daarop mijn antwoord.  Ik merk vaak dat deze vraag gesteld wordt. Hoelang is het geleden?  Is dat van belang? Is een week erger, dan een jaar? Is een jaar weer erger, dan een decennium? Wat denken we te weten, wanneer de tijd verstreken is. Is er dan een conclusie te trekken, dat een gemis of verdriet voorbij moet zijn? Wat geeft het verstrijken van tijd aan?

In onze maatschappij wordt alles in tijd gemeten. Hoe snel mag je op de snelweg… dat gaat te langzaam, dus wordt deze opgevoerd naar 130 kilometerperuur! Hoe snel wordt een studie afgerond.. Dat duurt te lang, dus komen er straffen voor eventuele vertraging die opgelopen is. Hoe snel wordt het rouwproces doorlopen.. 1 Jaar? 2 Jaar? .. Dat gaat niet vlug genoeg.. dus..diegene wordt depressief genoemd.

Ik heb het gevoel dat de buitenwereld al heel snel van mening is, dat het rouwproces in dagen te tellen is. Dat een jaar gauw voorbij moet zijn en dat je dan het leven gewoon weer vieren kunt. Verjaardagen worden weer feestdagen. Visite is gezellig en vooral niet meer navragen hoe het voelt om iemand te missen. De tijd wordt als excuus gebruikt om weer normaal te kunnen of moeten doen.. en dat terwijl diegene die rouwt nooit meer ‘normaal’ zal zijn…

Voor altijd verbonden met jou

SS122

Het gebed

Ik ben opgevoed als een goed Katholiek. Mijn ouders waren mensen van de oude stempel en wij als kinderen volgden hun voorbeeld. Elke week zaten we in de kerk. Elke dag werden er vele gebeden opgezegd. Vooral na het avondeten, dan was het tientje van de Rozenkrans aan de beurt. Ik had het gevoel dat hier geen eind aan kwam en kon ik alle motieven van het tapijt ontdekken, terwijl ik gedachteloos “Bid voor ons” op dreunde. In de loop van de tijd, begon ik me toch af te vragen hoe het kon, dat een gebed eeuwenlang opgezegd werd. Enkele woorden die de tijd hadden doorstaan. Het Onze Vader is misschien wat gemoderniseerd of met enkele woorden veranderd, maar de kracht van dit gebed, spreekt tot de verbeelding.

Ik ging anders naar het gebed kijken, het opdreunen werd een zachte fluistering. Het motief van het tapijt vond ik niet meer interessant en ik verdiepte me in de woorden. Ergens in mij verscholen begon er een gevoel te ontwaken. Verbaasd ontving ik deze stroming, deze golf. Het spoelde door me heen en gaf me kracht. Het bood me inzichten en toonde me in z’n totale glorie. Het Onze Vader is een leidraad voor het aardse bestaan!! Voor elke mens van toepassing. Toon liefde in elke stap, wees vergevingsgezind.. en hoe je God ook mag noemen, voor iedereen is Hij aanwezig ( of Zij, het Universum, Allah, Gaia, Almachtige, Moeder Aarde etc ).
Hoe vaak heb ik me afgevraagd, waar het leven op aarde voor diende. Hoe vaak heb ik hardop geroepen:” Wat is er nog meer!”…  En hier vond ik het antwoord.

Elke avond bid ik het Onze Vader, uit dankbaarheid en voor kracht, zodat ik de dag kan afsluiten en de nacht en de volgende dag weer in z’n grootsheid mag beleven.

Wanneer de dag te moeilijk wordt

 

Missen

Ineens besprong me het gevoel van leegte, zomaar uit het niets kwam het tevoorschijn. Missen. Wat is missen… Je kunt het zien of eigenlijk niet. Er is een leegte, waar iemand ontbreekt. Dat “ontbreekt”.. vind ik hierin ook een prachtig woord. Het is vaak van het geheel afgebroken. Het hart is daarbij ook nog gebroken. Hoe vreselijk dat missen echter ook is, niemand die het ziet. Iedereen begrijpt het, wanneer we zeggen, dat je hem of haar zo mist, maar we kunnen het niet zien, horen of voelen. Pas wanneer iemand zelf het missen aan den lijve ervaart, dan pas kan diegene het voelen en horen schreeuwen en duidelijk zien…

Missen is niet meer samen delen..

Er ontbreekt iets aan het geheel…

Missen is geen ziekte

Op weg

Heel voorzichtig ging ik op de bank zitten. Ik wachtte een poosje en trok toen de stoute schoenen aan. Ik schraapte mijn keel en de stelde mijn brandende vraag: “God, euh… * zucht*  God, mag ik nog wel een keertje naar de aarde?”  Ik keek verlegen opzij en zag dat God me met een stralende blik opnam. Even fronste hij zijn voorhoofd en vroeg:” Maar Karin… weet je dan niet meer, dat je nooit meer naar de aarde terug wilde? Kind, herinner jij je nog, dat jij vond dat jouw vorige leven wel het laatste leven ooit was geweest? Jij was er toen helemaal klaar mee en wilde vanaf dat moment alleen nog maar bij mij in de hemel zijn en in het licht en de eeuwige liefde vertoeven.”

Ja, ja, dat wist ik nog wel. Ik herinnerde mij nog heel goed, dat ik bij thuiskomst mokkend bij God was gaan zitten en dat ik mijn hart eens even grondig had uitgestort. Ik was er inderdaad wel enorm klaar mee geweest, daar op die aarde. Die blauwe planeet met al die andere zielen, die ook ooit zo enthousiast waren geweest. Ik had plechtig verklaard, dat ik mijn lessen wel had geleerd. Maar nu.. nu was het anders. Ik wilde nog één keer terug en ik zou het leven nemen zoals het zou komen en ik zou altijd onthouden, dat God bij me was en dat ik een Kind van hem zou zijn en blijven. Mijn wolkje begon me te vervelen en ik had ontdekt dat er op aarde nog zoveel te beleven viel. Dus keek ik vol verwachting nog een keertje naar God. Hij keek me met een grijns aan en fluisterde terwijl hij me een stevige knuffel gaf: “Hoe kan ik jou nou iets weigeren, Karin! Jij mag gaan. Heb je al een idee, wat je er nu wilt beleven? Ik kan me namelijk niet voorstellen, dat jij deze keer zonder voorbereiding uitvliegt.” Ik wist niet hoe snel ik aan God uit moest leggen wat ik allemaal van plan was. Ik wilde natuurlijk vooral gelukkig worden en ik wilde zelfvertrouwen leren en ik wilde ook graag van alle mensen houden. God knikte aandachtig met een speelse glimlach om z’n mond. “Je hebt mooie plannen, lieverd! Ik zal je een paar mede enthousiastelingen meesturen, zodat jij deze lessen goed zult kunnen uitvoeren.” Ik sprong op van de bank en danste in het rond. Ik had de moed gehad om nog een keertje te vragen en warempel het mocht van God en Hij hielp me ook nog mee om goed beslagen ten ijs te komen. Ik had er zin in. Ik was er klaar voor.

Ik nam mijn koffertje, pakte het vol, blies nog een handkusje naar God en was op weg.
Ik ben op weg. Al jarenlang oefen ik mijn lessen. Het is niet simpel om zelfvertrouwen te krijgen. Het is niet eenvoudig om van alle mensen te houden. Het kost moeite en vastberadenheid om het geluk in elk moment te ontdekken. Maar het is heerlijk om te weten dat ik dat kind van God ben. Ik ben nog steeds de golf, als onderdeel van de grote oceaan. Ik ben het licht en de liefde en als ik straks ooit terug kom dan omhels ik God en dank hem voor deze kans die ik mocht ontvangen en ik dank al mijn mede enthousiastelingen voor hun steun, hulp en aanwezigheid tijdens dit aardse leven.
p.s. God waakt en kijkt naar me om, terwijl ik mijn pad ga.. Hij stuurt me engelen in diverse vormen wanneer ik hem vraag.

Als schitterende ziel

Als schitterende ziel

Beslissing

Even niet werken, gewoon nadenken en me afvragen wat ik zou hebben gedaan. Moeilijk vind ik het om alle kanten te bekijken, maar zeker weet ik wel, dat ik de beslissing respecteer. Wanneer je op leeftijd bent gekomen, het leven wel afgesloten hebt en dat je dan te horen krijgt, dat een kankergezwel zich door je lijf vreet, dat je dan voor rust kiest. Geen behandeling, geen gedoe, geen onderzoeken meer, geen chemo, geen bestraling, geen operaties… Het is goed.

Ik denk dat ik voor hetzelfde zou kiezen. Toch komen er wel allerlei “behalves”… wanneer ik nog vol energie zou zijn, wanneer ik al mijn dromen en wensen nog niet zou hebben uitgevoerd, wanneer ik niet alleen zou zijn.. Daarom voel ik denk ik een groot respect voor deze lieve vrouw die in al haar tevredenheid het goed vindt. Ze hoeft niets meer, heeft van het leven vele slagen ontvangen, maar ondanks dat altijd vriendelijk en tevreden is gebleven. Nu ik hierbij stil sta, merk ik dat ze voor mij als een groot voorbeeld zal blijven bestaan. Ondanks ellende, genieten van een heerlijk kopje koffie en met veel aandacht de tuin doen, altijd klaar staan voor de ander en altijd in voor een gezellig gesprekje.. En als je dan in de winter van je leven door een nare ziekte getroffen wordt.. dan is het goed, dan is het leven geleefd…

Zo zou ik ook willen zijn, wanneer het einde nadert… dat ik dan niet hoef te bedenken, dat ik nog niet klaar ben en dat ik in mijn verleden de belangrijke zaken te vaak voor me heb uitgeschoven… Voor later!

 

De vrede begint in mij

De vrede begint in mij

Moederdag

”Vier jij nog wel Moederdag?”, werd mij ooit eens gevraagd. In eerste instantie heb ik volmondig ‘Ja’ gezegd, want ik voel me moeder en ik ben ook nog steeds een moeder van twee kinderen. Ik heb het leven geschonken aan een prachtig meisje, dat helaas maar 9 jaar oud mocht worden en ook aan een schitterende zoon, die nog altijd onder mijn vleugels verkeerd…Ook al is het ondertussen een grote verstandige vent!
Maar in de loop van de jaren, voel ik hier steeds meer verwarring over. Wat is eigenlijk Moederdag. Wie heeft het bedacht, dat een moeder in het zonnetje gezet moet worden. Hoe is het mogelijk dat we massaal achter dit gebeuren aansjokken.
Vind je het niet vreemd, dat Moederdag ingesteld is? Eén dag per jaar, overstelpen wij deze belangrijke vrouw met cadeautjes, parfum, een bos rozen of misschien een mooie hanger en dan is het voor de rest van het jaar weer klaar. Dit geldt natuurlijk ook voor Vaderdag en al die andere ‘super’dagen.
Dit is toch pure commercie. Er staat hier maar 1 ding in de picture en dat is de verkoop, goed voor de economie. Kinderen maken hun eigen knutselwerkje, dat is leuk en spannend, maar de rest? Ik raak het spoor een beetje bijster.
Ik vier nog Moederdag… zeker weten, maar ik hoef geen cadeautjes. Ik wil een warme knuffel en een dikke zoen op beide wangen.

Ik weet dat dit schrijven niet al te ‘slim’ is voor iemand die een webwinkel runt en ook nog “Moederdag geschenkjes” aanbiedt, maar toch is dat wel hoe ik erover denk. Als ik dan toch een verrassinkje zou willen ontvangen, dan een piepklein geschenkje, waar vooral uit blijkt… dat er een warme band bestaat tussen meerdere mensen… en die kun je misschien toch vinden op onze site…

http://www.troostgeschenk.nl/nieuw-speciaal/moederdag

 

PT118

Mom I love you

 

 

Wat slikken wij allemaal?

Mijn weg van het leven, gaat niet over rozen, gaat niet van zelf en ik heb oneindig veel moeite moeten doen om mezelf daarop neer te zetten en te accepteren.
Als kind was ik anders dan de andere kinderen. Ik was gevoelig en liep vaak te huilen, om redenen die ik helemaal niet begreep. Op een gegeven moment, na de zoveelste huilbui, heb ik voor mezelf besloten om nooit meer te huilen. Het had toch geen effect. De wereld bleef voor mij een onbegrijpelijke plaats. Ik voelde zoveel en vroeg me af, waarom er zo weinig liefde was. Met een gesloten hart wandelde ik verder. Hoe eenvoudig was dat. Hoe rustig was het. Met een blik vanachter een betonnen muur, was de wereld een stuk veiliger en hield ik alles onder controle. Ik keek naar de ander en volgde braaf. Ik nam het pad dat de ander al voor mij had bepaald. Ondertussen had ik wel mijn twijfels en wantrouwen. Ik deed, maar niet echt. Ik volgde, maar ergens knaagde het. Ik zat in een vastgeroest patroon. Huisje, boompje, beestje! Alles was goed.
Totdat ik volledig wakker schrok, omdat mijn kind overleed… Waar waren mijn tranen. Waar was mijn gevoel. Dit had niemand mij voorgedaan en daar stond ik in een wereld waar ik geen gebaande routes kon volgen.
Ik kwam terug bij mezelf en moest opnieuw beginnen. Het leven is een uitdaging, waar ik steeds mag kiezen welk pad voor mij het beste begaanbaar is. Ik hoef niet te twijfelen, elke keuze is goed en er is altijd overvloed en overvloedige hulp aanwezig.
Ik vroeg me af, waarom er in ons aardse leven geen informatie gegeven wordt over energieën, aura en chakra’s. Waarom we niet meer leven met begeleiding van de engelen. Waarom slikken wij alles, wat ons maar aangeboden wordt zoals het nieuws, ons voedsel, leerprogramma’s, medicatie etc. Is de complete mensheid net als ik, het pad opgelopen, dat al eeuwen lang voor ons gebaand is. Zijn we zo lui en goedgelovig geworden, dat we niets meer in twijfel trekken. Nemen we zonder navraag het aan ons gevoerde in?
Toen ik daar eenmaal mee begon, was er geen weg terug. Ik nam mijn gehele wereld onder de loep en viel van de ene verbazing in de ander.
We eten, wat ons wordt aangeboden, maar meer dan de helft is geen voeding.. het is leeg. Het is vulling.
We accepteren, het nieuws wat ons wordt aangereikt, maar meer dan de helft is manipulatie… het is geen waarheid.
We leren, wat ons wordt aangereikt, maar meer dan de helft van deze informatie, willen onze kinderen niet meer aannemen. Ze voelen met het hart en willen niet meer verstandelijk aan eisen en toetsen voldoen.
We geloven, wat ons al eeuwen wordt voorgekauwd, maar meer dan de helft is niet wat de Liefde zou doen, we volgen ook hier de weg van de macht.
Wat zou de liefde doen! Wat zou jij doen, als je puur uit je hart mocht leven. Wat zou je doen als je overvloedig en rijk door het leven kon gaan. Wat zou jij doen, als je wist dat jij een belangrijke boodschap bij je draagt?
Wat zou jij doen, wanneer je weet, dat alles één is. Dat wat je buiten jezelf waarneemt, een deel van jezelf is? Zou je dan doorgaan op deze weg? ( Als je de vluchtelingen ziet, waar vlucht je dan voor? )

Zou je eens een moment stil willen gaan zitten en je eens af willen vragen of jij het leven werkelijk de moeite waard vindt of zou je anders willen. Word je blij wakker? Word je gelukkig van een moment van herkenning?
Voel jij de verbinding met al wat is en alles en iedereen?

Laten we ons hart weer openen en proberen in liefde elkaar weer te zien.

Een zondagmorgen in maart

Deze zondagmorgen was bijzonder ( Echt wel!) . We stonden om 9.uur  ’s morgens in het bos. De zon was nog niet echt krachtig, maar de vogels begroetten ons wel met een warm gezang. Elles en ik keken elkaar aan en we waren enthousiast. Vroeg uit de veren en dan slenterend door het bos. Geen kilometers maken, maar juist het ontwaken tot ons nemen. Onze voeten maakten verbinding met de aarde. Van de harde paden stapten we af om de zachtaardige mosgrond te ervaren. De jassen hadden we goed dicht gedaan, want de vorst was nog aanwezig, maar al lopende werd dat steeds minder nodig. Het was heerlijk om in het bos te zijn.  We hielden stil om een afgebroken boom te bekijken, wat een veerkracht toonde zich hier. Vanuit de stam schoten mooie takken de lucht weer in. De boom was dan misschien wel geknakt, maar hij had het vertrouwen om het opnieuw te proberen. We keken vol bewondering naar zoveel doorzettingsvermogen. We legden onze handen op de barst en gaven hem energie vanuit ons hart.
We volgden de rode route en van een kronkelig paadje kwamen we op een breed zandspoor. Oude bomen omringden ons en vertelden verhalen van vele vele jaren. De zonnestralen schenen in heiige stralen en het leek alsof we in een sprookjes bos wandelden. Ik keek rond op zoek naar een elfje, engeltje of piepkleine kabouter.
Het was een wandeling om tot rust te komen en we liepen voort in stilte om dit geheel tot ons te nemen ( We kunnen dat! ).
Groen in vele varianten. Een zachte bries met een vleugje koude winter, maar ook al het eerste contact met de naderende lente. Blubber modder, maar ook weer de vering van veengrond. Takken op het pad lijkend op barricades, maar ook onbewandeld gebied. De zon kreeg grip op de ochtend en toen we op een bankje gingen zitten, kregen wij de mooiste beelden van de natuur te zien.
Al met al duurde deze wandeling nog geen anderhalf uur, maar wat voelt het fijn om op deze manier de zondag te beginnen. Dit gaan we vast en zeker vaker doen.

2016-03-06 09.02.21 2016-03-06 09.17.59 2016-03-06 09.59.48

 

De dood van mijn kind

En dan kom je op het punt, dat je echt andere keuzes moet gaan maken. Je staat op een splitsing,waar je altijd rechts afsloeg, maar je ontdekt dat deze beslissing niet meer bij je past.

Ik werd na het overlijden van Annemiek met overtuiging van de snelweg afgesmeten en reed zonder het te beseffen op een landweggetje. Er waren hier geen aangepaste snelheden, geen automatische handelingen, geen pijlen, rotondes of verkeerslichten. Ik moest terug naar mijn eigen gevoel, kracht en vertrouwen. Niemand kon me vertellen hoe ik met verdriet om moest gaan. Er waren geen mensen die de pijn van mij over konden nemen. Er waren geen woorden die de immense leegte konden vullen. Ik moest helemaal alleen op pad.

Ik stapte voort en maakte hernieuwd contact met mijn kind. “Mam, ik ben niet zonder reden gestorven!” vernam ik van haar. “Ieder mens heeft z’n tijd op aarde. Ieder mens heeft zijn les hier te leren en soms ben je op aarde om elkaar van een les te voorzien”.  In eerste instantie strompelde ik over deze uitleg. Dit kan niet zijn. Het kan niet de bedoeling zijn, dat een mens voor een leven kiest, waar zoveel lijden moet worden ondergaan. Maar hoe meer ik van deze wijsheid mocht profiteren, hoe meer ik het begon te begrijpen. Als ziel kom je naar de aarde, om hier te leren. Alsof je naar school gaat. Je mag van de aarde genieten en het leven ervaren, met alle mogelijkheden. Er zijn zielen die voor een les kiezen, die voor ons mensen als zwaar bestempeld worden, maar waar de ziel juist naar verlangt en andere zielen vinden het prima om alleen het geluk tot zich te nemen. Vroeger zou ik hebben gezegd, dat het leven vaak ONEERLIJK is, maar nu weet ik beter. De ziel kiest en probeert de les te leren. Als omstanders krijgen wij deze les dan ook te verwerken op onze eigen unieke manier. Annemiek koos voor lijden en ziekte en ik…, ik koos er dus voor om haar te mogen begeleiden. Maar de allergrootste les was om haar los te kunnen laten en terug te laten gaan naar het licht, zonder daar zelf bij verslagen te worden.

Op mijn landweggetje krijg ik uitdagingen voor mijn voeten geworpen. Mijn stappen blijven echter vastberaden. Natuurlijk moet ik soms rust nemen en ook mag ik tranen laten stromen omdat ik verdrietig ben, maar ik ben op weg en ik volg mijn route, die mij leidt naar mijn zelfgekozen opdracht.

 

Onderstaand gedicht schreef ik ooit… nu weet ik dat het allemaal z’n reden heeft.

De dood van mijn kind

De dood van mijn kind