24 Jaar geleden 20 januari

24 Jaar geleden was het weer slechter dan vandaag. Het was guur en regenachtig… eigenlijk zou je niet op de fiets naar je werk hebben moeten gaan. Maar jij was sportief en liet je niet door een minder goed weertje inpakken. Zoals elke morgen maakte jij je klaar en ging op pad. Misschien in gedachten over de komende werkdag. Misschien was je al bezig met een nieuwe training voor de volleybal. Misschien floot je wel een deuntje…

Allemaal vragen waar nooit een antwoord meer op gekomen is. Op deze donkere morgen in januari, alweer zoveel jaren geleden, werd je door een auto gegrepen en verdween je lijfelijk uit mijn leven. Maar Hennie, ook na zovele jaren, denk ik nog vaak aan jou. Wat jij mij geleerd hebt. Wat jij mij voorgedaan hebt, want ik was nog maar zo’n piepklein meisje, dat haar grote zus en haar vriendje wel heel vaak lastig viel ;). Ook toen ik groter werd konden wij het goed vinden en één van mijn helderste beelden met jou is, dat we samen gingen joggen in het Bargerveen. Sportkleding aan, een vuilniszak erover en dan nog een jasje. Duim in je hand en gaan!! Jij rende als een haas voor mij uit, maar ik kon je uiteindelijk toch weer inhalen ( Jij wachtte gewoon op mij).

Heerlijk zijn deze herinneringen. Heerlijk is het om jou te hebben gekend.
Daarom hef ik vanavond mijn glas op jouw leven en breng een toast uit op wie jij voor mij bent geweest!

zonder jou

Licht

De donkere dagen voor Kerstmis. Het wordt kouder en de duisternis is bijna de gehele dag aanwezig. Het liefst blijf ik binnen en ook zit ik wat vaker voor me uit te staren om het afgelopen jaar te overdenken. Sinds 1993, het jaar waarin ik drie dierbare personen verloor en wat ook het moment was, dat Annemiek ziek werd, proost ik op het oude jaar.. omdat deze tijd me bekend is. Het nieuwe jaar staat als een lege bladzijde op me te wachten en daar heb ik het vertrouwen in verloren. Toch weet ik ook, dat het licht de duisternis overwint. De geboorte van Jezus geeft ook deze wedergeboorte aan. Elk jaar overnieuw mogen we ons vertrouwen weer gaan versterken. Tijdens deze duisternis, trek ik me terug in de stilte en ervaar dat het licht nooit verdwijnt. Ook al denk ik dat het eeuwig nacht zal blijven… ooit breekt de dag weer aan .. en ik vertrouw er weer op!!

Het donker strekt zich langzaam uit

 

De Kerstboom

De kleine ster hing vrolijk in de boom en genoot met volle teugen van de prachtige plaats die hij innam. Maar zoals altijd wilde Kleine Ster weer leren en wilde hij begrijpen wat alles om hem heen betekende. Dus keek hij eens links en een keertje rechts. Daar ontdekte hij een geweldig mooie kerstbal, glanzend en glimmend en als hij goed keek, dan kon hij zijn eigen spiegelbeeld erin herkennen. Hij begroette de kerstbal en het duurde maar even, dat hij de moed verzameld had om de kerstbal zijn brandende vraag te stellen. “ Zeg kerstbal, waarom hang jij in de boom?” De kerstbal keek verbaasd, maar gaf toch na enige aarzeling antwoord: “Ik hang hier omdat ik een rode appel voor moet stellen, een appel rood en gezond, staat voor troost en heling en vooral voor moederlijke liefde. Ik hang hier om de mensen er aan te herinneren dat elke mens liefde nodig heeft. Door liefde te geven en te delen, zorgen we voor troost en genezing in onze omgeving”. Met dit antwoord was Kleine Ster heel tevreden. Hij voelde zich trots, dat hij dichtbij deze belangrijke kerstbal mocht hangen.

Maar het duurde niet lang of de kleine ster ontdekte een lange zilverkleurige slinger. Het begon ergens onder aan de stam en het einde kon Kleine ster niet eens ontdekken. Wel wist hij dat het een enorme lengte had. Met enige moeite kwam hij in contact met de slinger en ook aan hem vroeg hij: “ Hé, mooie zilveren slinger waarom hang jij hier in deze boom?” De slinger antwoordde met treurige stem: “Ik hang hier, omdat ik de pijn van het verlies van de mensen symboliseer. De mensen kunnen op deze manier hun verdriet zichtbaar maken en kunnen het hopelijk zo een plaatsje geven.”  Dat vond Kleine Ster heel speciaal. Hij werd wel steeds nieuwsgieriger, want alles had z’n betekenis en dat wilde hij graag achterhalen. En inderdaad was er nog iets waar de kleine ster nog niet van op de hoogte was… De honderden kleine lampjes, die hem zo aangenaam gezelschap hielden. De lichtjes hadden al vernomen, dat Kleine Ster met iedereen kwebbelde en vragen stelde, dus ze waren al een beetje voorbereid toen de kleine ster ook aan hen de vraag stelde; “En waarom hangen er zoveel lichtjes in deze boom?”  De lichtjes begonnen allemaal tegelijk te antwoorden, dus moest er eerst eentje aangewezen worden om het antwoord te geven. Het was het allerkleinste lichtje van allemaal: “ Wij hangen met zijn allen in deze mooie groene kerstboom om de terugkeer van het licht te vieren en dat de natuur zijn kleur weer zal laten ontwaken en het donker zal laten verdwijnen. En zo hopen we dat de mensen met ontwaakte lichtgevende harten het nieuwe jaar zullen beginnen”. Kleine Ster was helemaal overdonderd door alle informatie die hij gekregen had en na een tijdje in stilte te hebben nagedacht, wist hij nu wel heel zeker dat hij de mooiste plaats had gevonden, die hij maar had kunnen bedenken! Hij was de Ster die de boodschap mocht uitdragen en in prachtige lichtstralen verder mocht schijnen.

ster

Mythe en Kleine Ster

kerstMythe en Kleine Ster versieren de Kerstboom

Er stond een grote groene kerstboom in de kamer en tientallen dozen stonden er naast. Mythe was druk bezig om deze dozen één voor één te openen om te kijken wat er in zat. Ze was op zoek naar de rode en glanzende ballen, die ze elk jaar weer als eerst ophing.

“Jaaa, daar heb ik ze, Kleine Ster, met deze bal begin ik, die vind ik de allermooiste”, en toen alle ballen er in hingen, ging Mythe verder met de andere prachtige hangers. Het waren boompjes, klokjes, engeltjes en sneeuwmannen. Het was een prachtig geheel. De lampjes had mama er al voor haar in gehangen en samen versierden ze de boom nog met een slinger. Het zag er allemaal heel kleurrijk uit en Mythe keek zeer voldaan naar haar  creatie. Kleine Ster had zo nu en dan advies gegeven en ook had hij geluisterd naar wat Mythe ondertussen allemaal te vertellen had. De ene keer sprak ze tegen de sneeuwman die natuurlijk weer bij het raam moest hangen, want dan kon hij zo nu en dan naar buiten kijken. Het belletje mocht van Mythe zelf weten waar het wilde hangen en de engel met zilveren vleugels was helemaal boven in de boom geëindigd. Onder de boom vond Mythe het te donker dus ging ze op zoek naar een kaarsje of een lampje dat daar de ruimte kon verlichten. Het werd het kleine leeslampje van mama dat volgens Mythe daar wel heel goed zijn best kon doen. Het had een verstelbaar armpje waardoor het achter het stalletje en toch ook nog wel een beetje in de boom kon schijnen. Kleine Ster ontdekte echter een lege plaats. Halverwege de boom, bevond zich een plekje waar niets was komen te hangen. De ballen waren op, de belletjes rijkelijk verdeeld, de glittergroene boompjes en de sneeuwpopjes hadden allemaal hun posities ingenomen.  Wat nu? “Mythe, ik zie een plekje waar het nog wel heel groen is….” sprak Kleine Ster uiteindelijk. Met een geheimzinnig lachje draaide Mythe zich om en vroeg met een heel beleefde stem: “Waar dan, Kleine Ster?” Kleine Ster wees naar dat stukje groen, maar wist niet goed waarom Mythe zo sprak, totdat zij lachend op hem afkwam en hem heel voorzichtig oppakte. “Dit allermooiste plekje is voor jou, Kleine Ster! Want jij geeft het licht van de lampjes zo mooi door, ik zie jou in het rood en dan geef je weer blauwe kleuren en daar word ik zo blij en vrolijk van.” Kleine Ster was aangenaam verrast en sprong vol blijdschap op het takje. “Het is een fijne plek hoor, Kleine Ster, want nu kan ik het lampje ook op jou laten schijnen en weet je wat er dan gebeurt? Je straalt dan jouw licht verder omhoog, wel tot aan de hemel, waar alle andere sterretjes staan, waardoor deze natuurlijk weer een groetje terugsturen, naar iedereen hier op aarde.
Stel je eens voor Kleine Ster, onze lichtstraal, die eerst nog maar heel klein is, wordt door alle sterren gezien en dan teruggekaatst als één grote bundel, voor alle mensen die dan, net als ik, blij en vrolijk worden gemaakt. En stel je eens voor Kleine Ster, als al die mensen dan ook weer een lichtstraaltje door gaan geven, dan zal er op een ogenblik alleen maar licht zijn. Stel je voor ….Stel je toch eens voor…..

 

Gevallen bladeren

Mistroostig zat hij voor het raam. Een zucht ontsnapte en hij kon niet voorkomen dat er een traan over z’n wang rolde. “De bladeren vallen”, zei hij bij zichzelf. De herfst is in aantocht. Hij had zo enorm gehoopt dat hij dit jaar geen herfst meer mee zou maken. Niet weer een keer, elk jaar hetzelfde. De gele en bruine verschrompelde bladeren die bij hem om het huis neervielen lieten hem de pijn weer voelen van het ontvallen van zijn geliefde vrouw. Elke dag miste hij haar meer dan de dag ervoor en de bladeren lieten hem weten dat er weer een jaar voorbij was gegaan. Zonder zijn geliefde Emily kon hij nooit meer gelukkig zijn en had het leven zijn kleur verloren. Ineens werd z’n blik getrokken door iemand die stiekem zijn tuin was in gelopen. Boos stond hij op en liep naar buiten om eens duidelijk te laten weten dat hij daar niet van gediend was. Hij opende de deur en zou net iets gaan roepen, toen het hem opviel dat het een kind was. Overdonderd door z’n eigen reactie bleef hij een poosje op de drempel staan en ontdekte dat het meisje niet in de gaten had, dat hij naar haar stond te kijken. Karel zag, dat het meisje elk blaadje grondig inspecteerde, het praatte ondertussen honderduit. Elk blad kreeg een naam: bruintje, geel randje, roodstipje, huisje van een spin en elke kastanje en eikel werd ter hand genomen en gekeurd of het goed genoeg was om in haar mandje te belanden. Voorzichtig liep ze over het gras en vond zelfs nog een paddenstoel die ze met een kreet van verrukking heel voorzichtig plukte. “ Jij bent het aller mooiste van allemaal, mooie rodewitte!”

Een vogel vloog weg met veel lawaai waardoor het meisje schrok en opkeek en zag dat Karel daar in de deuropening stond. Ze verstarde een klein moment, maar toch was ze niet bang om naar Karel toe te lopen. Met onschuldige blik vroeg ze: “ Meneer, mag ik deze mooie bladeren en eikels en kastanjes en deze speciale paddenstoel wel mee nemen?! Ziet u, ik ga straks met mijn mama een mooi herfsttafeltje maken voor mijn vader”.  Karel zei niets en wachtte af, wat ze nog meer te vertellen had. “ Want mijn papa heeft 2 jaar geleden  een ongeluk gehad en is nu een engel”. Met een brok in de keel, keek Karel, naar haar mandje. Ineens hadden de bladeren een andere boodschap, ineens zag hij de kleuren van elk blad, de glans van de kastanje, het eigenwijze van de eikel en de schittering van de paddenstoel.  Maar het allerbelangrijkste wat hij zag was de liefde van dat meisje, voor haar vader die zij al twee herfst seizoenen lang miste.  Het enige wat hij fluisterend kon antwoorden was:” Natuurlijk mag jij alles wat jij nodig hebt meenemen en ik hoop dat het een heel mooi herfsttafeltje zal worden. Tot ziens, kind..”  Het meisje zwaaide en rende weg. Karel bleef achter en keek om zich heen. Hij ging naar binnen, op zoek en vond een doosje. Hij keek met een nieuwe blik naar de gevallen en verkleurde bladeren en een uurtje later had hij ook een prachtige verzameling gevonden, waarmee hij een plekje creëerde, gemaakt met liefde voor zijn Emily…..

 

Waarom delen wij?

Een tijdje geleden schreef ik een blog, waarin ik me afvroeg wat ik in het dagelijkse leven allemaal slik. Onverteerbaar waren sommige stukken. Moeilijk door te slikken ook en ik heb besloten om dit niet meer te doen. Ik ben gaan proeven en ik heb daarin kunnen ontdekken wat bij mijn salade past en wat niet. Ik neem de ingrediënten die me misselijk maken niet meer in mijn voeding op. Dit geldt ook voor geweld, negatief nieuws, discussies of bepaalde programma’s op tv.

Is het dan een logisch gevolg, dat ik me afvraag, wat ik de wereld inbreng? Is mijn gedrag voor de ander wel verteerbaar? Deel ik met liefde of deel ik omdat het moet, deel ik om een statement te maken, deel ik om de ander te beïnvloeden etc.  Deel ik om reactie te krijgen of deel ik omdat ik delen wil?

Ooit was ik in Lourdes en daar zitten massa’s zwervers op straat. Het zijn zigeuners en volgens de kenners, waren het bedriegers, dus je moest ze geen gift geven. Ze zouden ’s avonds in een grote Mercedes vertrekken.
Ik liep op een gegeven moment een vrouw voorbij met een kindje op haar schoot. Het was schrijnend en mijn hart brak. Ik pakte mijn beurs en gaf hen een paar euro. Tot mijn grote verbazing kwam er een Nederlandse fanatiekeling naar me toe, die me even liet weten, dat het bedriegers waren en ik niets moest geven.
Hoe zit dit in elkaar. Je geeft toch niet met de mededeling dat de ander het op een bepaalde manier moet gaan gebruiken … je geeft toch omdat jezelf graag geven wilt zonder voorwaarden?

Waarom doneren wij?
Waarom delen wij?
Waarom geven wij?

Wat vind jij hiervan?

Goudhaantje

Er was eens een gezellig stel, dat tevreden en gelukkig leefde in een huisje in de stad. Op een dag gebeurde het volgende: Terwijl ze hun zoon uitzwaaiden vonden ze een piepklein Goudhaantje op de grond. Het vogeltje zat er rustig en keek verwachtingsvol in het rond. Eén van het stel had al gauw het idee, dat het diertje vast en zeker tegen het raam gevlogen was en niet lang meer zou leven. Maar de ander van het stel was vol vertrouwen en pakte het piepkleine beestje op haar hand en nam het mee naar binnen. Ondertussen was er bezoek gekomen en samen gingen ze aan de thee. Het Goudhaantje voelde zich enorm op zijn gemak en luisterde aandachtig naar de verhalen. Zo nu en dan eiste het zijn aandacht op, maar bleef toch ontspannen op de hand zitten. Het kreeg water aangeboden uit de kraan en het smikkelde er lustig op los. Ze schudde met haar kopje en zo werd ze ook nog eventjes lekker schoon gespoeld. Het stel vond het toch wel zeer wonderbaarlijk, dat het vogeltje dus domweg bleef leven en zich eigenlijk kiplekker voelde. Na anderhalf uur, kwam het idee om eens te kijken wat een Goudhaantje als boodschap bij zich draagt. Het grote boek van Christiane Beerlandt werd erbij gehaald en daar stond het volgende:

“Het Goudhaantje spreidt zijn vleugels uit en geeft een gevoel van innerlijke vrijheid en ruimte:  “Er is wel degelijk plaats voor mij, hier op aarde!” Een gevoel van kracht en weidsheid, van bezitten of in beslag nemen van de ruimte die door het leven aan hem is toebedeeld. En hij luistert naar dit gevoel, hij verbreedt zich en plant zich op de aarde zoals dit hoort.  Leven van binnenuit, vanuit je inhoud, vanuit je hart, vanuit je werkelijke schoonheidskern. Krimp je niet in, maar open je naar alle kanten. Tracht niet te voldoen aan, maar open al je kanalen en leef. Jouw levensruimte!!
Goudhaantje verfrist zich aan het koele water en laat het zuivere bronwater stromen. Het staat voor reiniging in zijn puurste vorm. Het zuivert je, brengt je verder; Je hoeft alleen maar toe te staan dat het leven in jou zulk een zuivering toepast. Jouw lichaam, jouw innerlijke toestand wordt als vanzelf doorwerveld met levensenergieën die zuiverend werken, wanneer je je innerlijk maar openstelt en bereid bent grondige zuivering en dus ook transformatie toe te staan”.

Toen deze boodschap tot het drietal doordrong was het stil. Ze keken elkaar aan en voelden zich vollopen met verbazing. Dat was precies waar ze het onder de thee over hadden gehad. Hoe ze op zoek waren om zichzelf te vinden en te ontdekken. Hoe het soms zo moeilijk was de juiste beslissingen te maken en dat het leven ook behoorlijk ingewikkeld kon zijn. Door de boodschap van het lieflijke Goudhaantje was daar een antwoord opgegeven. Het kleine vogeltje vond het nu wel genoeg geweest en spreidde zijn prachtige vleugeltjes en vloog door de kamer. Het werd tijd om weer te vertrekken. Eenmaal buiten gezet, ging het naarstig op zoek, naar kleine vliegjes en keek niet meer naar zijn gastvrouwen om, die nog wel een poosje ongelovig met elkaar bleven napraten.

Goudhaantje

Goudhaantje

Geslaagd

Eindelijk was het zover. Het had mijn zoon heel wat moeite gekost om de laatste maanden van zijn studie door te komen. Te veel hooi op de vork genomen. Te veel verantwoordelijkheidsgevoel en misschien wel te serieus voor zijn leeftijd. Op zulke momenten weet je, dat hij te veel heeft moeten meemaken. Zijn leeftijdsgenoten zien het leven vol optimisme en vreugde, waar hij al weet heeft van verlies, verdriet en lege plekken.
Met grote trots echter zag ik hem gisteren op me aflopen. Zijn gezicht droeg een stralende lach en ik hoorde de woorden, waarop ik gehoopt had. “Mam, ik ben geslaagd!”. Ik sprong tot aan het plafond en feliciteerde hem zoals trotse moeders dat doen ;)!

We gingen op weg om een heerlijke lunch te nuttigen en om deze heugelijke dag te vieren. We kwamen bij een lunchcafé en bespraken zijn laatste presentatie. Het was goed. We hadden het gezellig. Op zulke momenten speelt het gemis even op… Een fractie van een seconde flitste het door me heen, dat hier nog een extra persoon aan tafel had moeten zitten. Op dat moment kwam er een jong gezin op het terras, bij ons, zitten. Vader, moeder met twee prachtige meisjes. Eén van die meisjes kon niet lang wachten op het drinken dat zij hadden besteld en liep parmantig in de rondte. Ze zong en ze lachte en ze kwam zo nu en dan langs ons tafeltje lopen. Twee grote ogen keken me aan en ze lachte vrolijk.
Ze draaide al zingende rond de standaard van de parasol. Terwijl wij enthousiast met elkaar spraken, kon ik ineens het gesprek niet meer volgen. Het meisje zong met een schitterend klein stemmetje: “Berend Botje”. Zo zacht en mooi, zo helder en overtuigend. Dit liedje heeft Annemiek ook een hele poos gezongen. Zij zong dat op dezelfde manier. Dit liedje verbond me gisteren even aan dat onbekende meisje, dat me linea recta naar het verleden meenam. Een traantje vond zijn weg, maar wat was ik blij! Ik voelde me zo tevreden… Annemiek was niet afwezig… Zeker weten, dat zij er ook bij was.
Toen er een half uurtje later ook nog een wit veertje op de schouder van Twan landde, was het helemaal duidelijk.

Ik hoef niet te denken, dat er een lege plaats is… Ook al is ze lijfelijk niet meer aanwezig, ze is zeker niet bij ons vandaan!

Je blijft bij mij

Je blijft bij mij

Een nieuwe week met engelen

Het is een hele normale maandagmorgen. Het regent, maar het zal deze week een prachtige zonnige week worden en daar verheug ik me nu al op. Mijn gedachten zijn reeds bezig met de werkzaamheden, die op me liggen te wachten en ik heb er zin in om aan de slag te gaan. Ik ben dankbaar voor het feit, dat ik mijn leven op mijn manier heb kunnen inrichten.
Achter de computer contacten leggen; geschenkjes aanbieden, gedichten schrijven, antwoorden op de vele mails en via AstroTV bereikbaar zijn en daarnaast de vrijheid om te doen wat nodig is.
Ik voel me steeds duidelijker mijzelf. Achterom kijkend heeft het menig zweetdruppeltje gekost. Ik zat vast in automatisch gedrag, angsten, vastgeroeste patronen en overtuigingen. Ik ontdekte dat ik mijzelf achter een masker verstopt had, aangepast en dat ik niet meer wist wie ik was.

Hoe vaak is mij op mijn zoektocht verteld: “Maar je moet wel geld verdienen! Je kunt niet zomaar wat doen en verder niet aan de toekomst denken!” Ik heb dat dus wel gedaan. Ik ben eruit gebroken. Ik ben op zoek gegaan naar de ware reden van het aardse bestaan. Ik heb het daarbij soms uitgeschreeuwd, dat het niet om werken kan gaan. Dat we als mens geen economisch product zijn. Ik wil niet als een pijl op een doel afgeschoten worden. Ik wil ervaren, voelen, lief hebben, helpen, lachen en vooral veel rusten, dansen en zingen. Het leven is zoveel meer dan het invullen met dwangmatigheden. Zitten wij niet allemaal vreselijk vast in een schijnbare gouden kooi…

De engelen staan aan onze zijde om ons te helpen, het proces van verandering aan te gaan. Zij hebben me ondersteunt met inzichten en hulp. Ze hebben mij mijn ware innerlijke licht terug laten vinden en daarbij het intense vertrouwen om elke stap te maken in liefde. Liefde is namelijk het enige wat werkelijk telt.

Op dit moment geeft de Engel van Alomvattende Liefde steun.
Zijn affirmatie is:  “Ik ontwikkel me van onvoorwaardelijke naar alomvattende liefde”.
Hij leert ons alles lief te hebben, wat het leven voor ons in petto heeft. Niet alleen het aangename en positieve, maar ook onze struikelblokken en moeilijkheden. Ieder mens wordt bemind en geaccepteerd zoals hij is. Er wordt niet meer geoordeeld en getwijfeld, maar er wordt volledig vanuit liefde gereageerd.  We houden van alle mensen en van elke situatie. ( Ook al maken ze ons het leven moeilijk ).
Met alomvattende liefde is alles goed en kan alles overwonnen worden. Liefde voor jezelf. Liefde voor de ander. Samen op weg naar een samenleving waar je vrij mag zijn en waar jij jouw specifieke talenten voor jezelf en de ander in mag zetten.

www.lichtgidsen.nl