Goede voornemens voor 2018

Het is 2018 en de eerste week ben ik met enthousiasme aangegaan. De tijd blijft voor mij van grote waarde en het bezorgt me weer heel wat hoofdbrekens. Want ik wil niet dat de tijd zo snel voorbij gaat, ik probeer niet op de tijd te letten, maar dat helpt niet echt. Het is duidelijk, dat ik van elk moment bewust moet zijn en dat ik geen dag zomaar voorbij mag laten gaan.
Voornemens voor dit jaar heb ik niet.. Ik ben misschien enkele kilo’s te zwaar, maar dat vind ik prima. Ik zou misschien weer wat meer moeten sporten, maar ik wil domweg lui kunnen zijn. Misschien zou het niet verkeerd zijn om eens wat later naar bed te gaan, maar ik vind het heerlijk om warm onder de dekens te liggen en nog wat te dromen terwijl ik waak. Want volgens mij, zijn voornemens .. eisen die de buitenwereld ons oplegt. Diëten, stoppen met roken, meer sporten, slanker, jonger, gezonder leven etc etc.. We laten ons dat door anderen opspelden.  Natuurlijk weten we drommels goed, dat roken slecht is en overgewicht idem dito.. maar wanneer we er zelf niet achter staan, dan lukt het niet. Daarom worden die voornemens ook nooit een echt succes…. Pas wanneer je overtuigd JA zegt, tegen een verandering ( want dat is een voornemen echt wel).. dan pas zul je erin slagen om je dagelijkse leven aan te passen. Dan laat je de sigaret liggen en de chocolade komt niet meer in huis.
En als we dan ook nog eens tijd hadden om daar heel bewust mee aan de slag te gaan, dan bestonden er geen goede voornemens.. Het woord zou dan uit het Groene Boekje geschrapt kunnen worden

Maar ach dan word het begin van een nieuw jaar ook wel een beetje saai hè?

( De engel van schijn en werkelijkheid zal je hierbij ook kunnen ondersteunen. Zijn affirmatie: “Ik laat mijn illusies vallen en zie de de werkelijkheid onder ogen”. De engel helpt je mee om de maskers af te leggen en ook door de maskers van je omgeving te kijken. Je laat je niet meer imponeren door de begoocheling van menige schijnwereld en loopt niet meer achter dingen aan, die hun zin alleen aan het uiterlijke verlenen )

De engel die je helpt om maskers te doorzien

 

Kleine Ster en de Kerstboom

De kleine ster hing vrolijk in de boom en genoot met volle teugen van de prachtige plaats die hij innam. Maar zoals altijd wilde Kleine Ster weer leren en wilde hij begrijpen wat alles om hem heen betekende. Dus keek hij eens links en een keertje rechts. Daar ontdekte hij een geweldig mooie kerstbal, glanzend en glimmend en als hij goed keek, dan kon hij zijn eigen spiegelbeeld erin herkennen. Hij begroette de kerstbal en het duurde maar even, dat hij de moed verzameld had om de kerstbal zijn brandende vraag te stellen. “ Zeg kerstbal, waarom hang jij in de boom?” De kerstbal keek verbaasd, maar gaf toch na enige aarzeling antwoord: “Ik hang hier omdat ik een rode appel voor moet stellen, een appel rood en gezond, staat voor troost en heling en vooral voor moederlijke liefde. Ik hang hier om de mensen er aan te herinneren dat elke mens liefde nodig heeft. Door liefde te geven en te delen, zorgen we voor troost en genezing in onze omgeving”. Met dit antwoord was Kleine Ster heel tevreden. Hij voelde zich trots, dat hij dichtbij deze belangrijke kerstbal mocht hangen.

Maar het duurde niet lang of de kleine ster ontdekte een lange zilverkleurige slinger. Het begon ergens onder aan de stam en het einde kon Kleine ster niet eens ontdekken. Wel wist hij dat het een enorme lengte had. Met enige moeite kwam hij in contact met de slinger en ook aan hem vroeg hij: “ Hé, mooie zilveren slinger waarom hang jij hier in deze boom?” De slinger antwoordde met treurige stem: “Ik hang hier, omdat ik de pijn van het verlies van de mensen symboliseer. De mensen kunnen op deze manier hun verdriet zichtbaar maken en kunnen het hopelijk zo een plaatsje geven.”  Dat vond Kleine Ster heel speciaal. Hij werd wel steeds nieuwsgieriger, want alles had z’n betekenis en dat wilde hij graag achterhalen. En inderdaad was er nog iets waar de kleine ster nog niet van op de hoogte was… De honderden kleine lampjes, die hem zo aangenaam gezelschap hielden. De lichtjes hadden al vernomen, dat Kleine Ster met iedereen kwebbelde en vragen stelde, dus ze waren al een beetje voorbereid toen de kleine ster ook aan hen de vraag stelde; “En waarom hangen er zoveel lichtjes in deze boom?”  De lichtjes begonnen allemaal tegelijk te antwoorden, dus moest er eerst eentje aangewezen worden om het antwoord te geven. Het was het allerkleinste lichtje van allemaal: “ Wij hangen met zijn allen in deze mooie groene kerstboom om de terugkeer van het licht te vieren en dat de natuur zijn kleur weer zal laten ontwaken en het donker zal laten verdwijnen. En zo hopen we dat de mensen met ontwaakte lichtgevende harten het nieuwe jaar zullen beginnen”. Kleine Ster was helemaal overdonderd door alle informatie die hij gekregen had en na een tijdje in stilte te hebben nagedacht, wist hij nu wel heel zeker dat hij de mooiste plaats had gevonden, die hij maar had kunnen bedenken! Hij was de Ster die de boodschap mocht uitdragen en in prachtige lichtstralen verder mocht schijnen.

ster

Kleine Ster en Mythe

Kleine Ster zat stilletjes voor het raam en keek bedroefd naar buiten. Weer slaakte hij een diepe zucht en traag rolde er een traan over zijn wang. Mythe legde haar handje op de hand van Kleine Ster en keek meelevend naar haar anders zo vrolijke vriendje. “Het is niet gemakkelijk hè?” fluisterde Mythe. “Kan ik iets voor je doen, Kleine Ster?”. Het bleef stil en weer ontsnapte er een diepe zucht. “Weet je, Mythe, ik mis de sterren zo. Ik weet niet meer hoe hun stemmen klinken en ik weet helemaal niet meer hoe het was om met hen te spelen. Ik voel me zo alleen en moet steeds aan mijn verdriet denken”. Mythe was naast Kleine Ster gaan zitten en staarde naar buiten. De wind waaide hard door de bomen en de bladeren vlogen door de lucht. De takken werden steeds kaler. Ineens kreeg ze een idee. “Kleine Ster, heb je zin om met mij naar buiten te gaan? Zullen we even in de bladeren gaan spelen?”. Kleine Ster zuchtte nog een keertje en met een betrokken gezichtje knikte hij uiteindelijk. “Ja, laten we maar eventjes naar buiten gaan.”  Mythe stapte door de bladeren en schopte ze omhoog. Ze liet zich languit op een soort van bedje vallen. “Kleine Ster, kom je bij me liggen?” Kleine Ster deed wat Mythe van hem vroeg, maar zijn lach was nog steeds niet terug. Samen lagen ze op het bladerenbed en staarden naar de lucht. Ze zagen donkere wolken, met stukjes blauw, soms een zonnestraaltje. Mythe pakte enkele bladeren die onder haar hand lagen en gooide ze omhoog. Meteen vlogen ze weg, met de wind mee. “Weet je Kleine Ster, elk blaadje is een traan, elk blaadje is verdriet, elk blaadje is gemis, elk blaadje is het alleen-zijn. Ik gooi een heleboel blaadjes in de lucht en laat ik mijn verdriet omhoog vliegen, weg van mij! Kan jij dat ook?” Kleine Ster gooide één blaadje in de lucht. Hij zei niets, hij keek alleen maar. “Was dat jouw gemis?” wilde Mythe weten. Voorzichtig knikte Kleine Ster. “Hoe voelde dat?” vroeg Mythe nieuwsgierig. “Dat voelde wel fijn, zal ik nog een blaadje in de lucht gooien?” Mythe was al gauw gaan staan en nodigde Kleine Ster uit om dat zeker te doen. Kleine Ster greep twee handen vol bladeren en smeet ze met een ruk de lucht in. De wind ving ze op en blies ze hoger dan hoog. “Dag, traantjes, dag verdriet!” riep Kleine Ster. Mythe herhaalde de woorden van Kleine Ster en samen bleven ze bladeren rapen en gooien. Langzaam maar zeker verscheen er een heel voorzichtige lach op het gezicht van Kleine Ster. “Hé Kleine Ster”, sprak Mythe ineens, “Volgens mij heb ik alle verdriet en traantjes van me af gegooid, want ik weet helemaal niets meer te bedenken. Weet je wat ik nu allemaal bedenk? Ik ben blij, dat ik een vriendje heb!” Kleine Ster stond stil, in z’n handen hield hij nog steeds enkele bladeren, maar hij liet ze los. Hij gooide ze niet in de lucht. De blaadjes vielen gewoon op de grond. “Dat klopt”, sprak hij verbaasd. “Ik bedacht ook net welk verdriet ik nog had en toen werd ik blij, omdat ik een vriendje heb zoals jij!” Vlug liepen ze naar elkaar toe en hielden elkaar vast. Ze keken naar de bladeren die weg waren gewaaid en naar de open plekken die hierdoor waren ontstaan. “Het lijkt net alsof mijn tranen verdwenen zijn en dat daar vooral vreugde voor terug is gekomen. Dat is leuk hè?” fluisterde Mythe. Kleine Ster knikte. Hand in hand wandelden de twee vriendjes weer naar binnen. “Ik word ook blij van de harde wind” sprak Kleine Ster. “En ik word vrolijk van de regenboog”, antwoordde Mythe. “Ik vind warme chocolademelk lekker!” bedacht Kleine Ster “Ja, ik ook, met een heleboel slagroom!” 

En eenmaal binnen bedachten ze nog heel veel meer!

 

Laat los wat niet meer past

Voor altijd

Ik word wakker met de gedachte dat nooit wetenschappelijk een antwoord is gegeven op de vraag: “Hoe lang duurt een mensenleven”. Men heeft enkel ontdekt, dat de dood het einde van het lichaam is. Daar zijn we mee opgevoed en daar hebben wij ons leven naar ingericht. Wanneer de dood dan toeslaat ( want zo voelen we dat echt ), voelen we ons achtergelaten, alleen, verdrietig en overdonderd door pijn. We sluiten ons hart en dompelen onder in vergetelheid.
Toch krijg ik steeds meer de neiging om dit ‘wetenschappelijk’ weten aan mijn laars te lappen. Ik voel namelijk iets anders. Ik voel diep van binnen, dat er gesprekken gaande zijn, tintelingen kriebelen, veertjes dwarrelen, liedjes te horen zijn en dat is nog maar een kleine greep uit het hele assortiment. Dan is de dood dus niet het definitieve afscheid, dan is de dood een overgang maar geen einde. Daardoor hoef ik me niet meer onder te dompelen in verdriet, maar kan ik weer meedrijven op de golven van de levenszee. Het vergt enige moeite om dit in mijn leven toe te passen, maar wat maakt deze gedachte.. dit persoonlijk weten de dood een stuk draaglijker..

Wat vind jij?

Weet je, ik blijf je ontzettend missen

De bladeren vallen, regen en wind

De bladeren vallen. Het licht trekt zich terug. De kou grijpt naar de macht en wij mogen mee doen. Gaan we vol gas door, zonder aandacht voor de natuur of vertragen wij onze pas en nemen de tijd om ook een vorm van winterslaap te houden? In deze slaap mogen we aftasten wat er belangrijk voor ons is. Wat zullen wij als mens achter ons laten en wat nemen we mee naar een nieuwe periode die vast en zeker weer aan zal breken? Zijn er gedachten, die niet meer bij ons passen? Zijn er gevoelens die doorleeft en getransformeerd zijn? Is er pijn, die meegenomen mag worden om misschien volgend jaar te helen? Elke fase van het jaar leidt ons en de natuur geeft ons het voorbeeld hoe wij dat ook kunnen doen.

Ik waai met de wind mee en laat met heel veel liefde mijn overtollige ballast los. Ik heb mijn zorgen en angsten bekeken en gemerkt dat er een gebrek aan vertrouwen en liefde was. Mijn aandacht wil ik voortaan op deze twee richten. De liefde heeft bodem gevonden om in de toekomst te mogen groeien en bloeien. De mist toont me, dat ik nog niet altijd even helder beeld heb en dat ik me ervan bewust mag worden, dat er zeker nog diverse gedachten in mij aanwezig zijn, die mij ook het liefst in de nevel laten verdwalen. Daar mag ook vertrouwen en liefde aan kracht winnen. De duisternis en het gebrek aan licht voeren mij naar eigenschappen, die ik liever niet wil zien, maar die duidelijk wel een deel van mij zijn. Weer mag de liefde zich hier tonen en met liefde omhels ik mezelf met alle licht- en schaduwzijdes.
In dit grote geheel blijft rouw nog steeds een werkwoord. Rauw voelt het gemis. Pijnlijk is de leegte. Eenzaamheid vult de dag en de duisternis is bijna tastbaar.
Toch toont de natuur een intens en diep vertrouwen. Wanneer je om je heen kijkt, zie je dat alles afsterft. Kaal, verstild en kil wordt de omgeving. De vogels trekken weg en de zon is niet meer krachtig. Regen en wind mogen op het toneel verschijnen. Rouw is rauwer dan ooit.
Zijn tranen een vorm van regen? Is woede een soort storm? Is het niet meer weten, de mist? Is leegte hetzelfde als de kou? Is pijn gelijk aan loslaten?
We mogen vertrouwen dat geen enkel blad zomaar verloren gaat. Uit liefde blijft de boom geworteld en zal verder groeien met de wetenschap dat elk zaadje, elk blad en elke tak zijn grote waarde had.

Rouw is het werkwoord, dat toont dat je stappen mag maken ondanks gemis. Rouw geeft je diepte die je anders nooit gevoeld zou hebben. Rouw voert je naar een weg, die je nooit vrijwillig had genomen, maar waar je de liefde en het vertrouwen zult vinden om het leven aan te gaan, zoals de natuur het ons telkens weer voordoet. Steeds is er de mogelijkheid om opnieuw tot groei en bloei te komen.

Ik voel een koude kille wind

De kracht van FOUT

De kracht van FOUT

1 + 1 = 2

2 + 3 = 5

8 – 2 = 6

4 – 3 = 2

3 + 6 = 9

Wat valt je op?

Er is 1 antwoord niet juist. Oftewel fout. Ons verstand is zo ingesteld, dat het meteen de fouten registreert en op de harde schijf vastlegt.
In het leven werkt dat steeds maar door. Wanneer je ergens komt waar het gezellig is en je maakt een bepaalde opmerking, die niet wordt begrepen, dan zal je dat later altijd herinneren. Wanneer je een optreden hebt en je weet de tekst niet meer, dan zal je dat voorval nooit vergeten. En het vervelendste van is, dat ons verstand ons,  altijd zal blijven wijzen op de mankementen die het ziet. Het zal je met fluweelzachte stem vertellen, dat je haar niet goed zit of dat je best een kilootje minder zou mogen wegen. Het verstand overheerst het gevoel. Het verstand komt namelijk altijd met keihard bewijs en onomstootbare feiten, waar het gevoel niet tegenop kan. Fout is het eerste wat genoteerd staat. Fout is eigenlijk behoorlijk negatief en hierdoor wordt de mens helaas vaak negatief beïnvloed in z’n mening.

Mocht je ontdekken, dat je de negativiteit kwijt wilt, dan moet je daar heel veel moeite voor doen. De automatische piloot spreekt namelijk voor z’n beurt en oordeelt zonder geweten. Daar moet je heel alert op zijn en bewust van wezen.  Als je dus de volgende keer in de spiegel kijkt, zwaai dan naar jezelf en wees trots op wie je bent. Je bent uniek en speciaal. Je hoeft niet aan eisen te voldoen, die het verstand je oplegt. Juist niet, want je gevoel houdt van je, met alles erop en eraan! Want je legt je leven af met wie en wat je bent en er is niets en niemand die het recht heeft je af te kraken omdat je misschien niet aan een plaatje voldoet!

Goed en Fout?

Jantje moest eens sommen maken
Hij beantwoordde ze één voor één
Natuurlijk hoopte hij dat de uitkomst
Helemaal perfect zou zijn

“Kom eens, Jantje” sprak de juf
“Je begrijpt het blijkbaar nog steeds niet
Als ik hier naar jouw blaadje kijk
Kan ik nog rode strepen zien

Van de 10 gemaakte sommen
Heb je er nog een aantal fout
Meer je best doen lieve jongen
Zodat je de aansluiting behoudt”

Zo stapte Jantje door het leven
Fouten maken mocht hij niet
Hij bleef altijd op z’n hoede
alsof z’n Juf steeds naast hem liep

“Ik let te veel op mijn ‘fouten’
Ik zie niet meer wat wel goed is
Hierdoor durf ik niets te doen
Is het positieve weg gewist

Juf je mag mij gaan verlaten
Ik ga mijn toekomst tegemoet
Want weet je van die gemaakte sommen
Waren er ook een aantal GOED!!”

Karin

Rouwtaken… wat kun je daar nu mee?

Rouwtaken

Ik keek op het papier waar ze één voor één genoemd werden… De rouwtaken. Ik kan ze nu niet eens meer noemen, maar ik weet nog heel goed, dat ik er een beetje ‘wiebelig’ van werd. Er was iemand geweest, die de rouwende mens had bestudeerd en hij was tot de conclusie gekomen, dat elke mens die een dierbare verloor rouwtaken te doen had. Hoezo, taken…? Hoezo voor elke rouwende mens?
Voor mijn gevoel is niet elke mens gelijk. Elke mens is juist uniek en zal zijn rouw dan ook op eigen manier beleven en invullen.

Ik heb ervaren, dat rouwen een levenlang duurt. De rouw die je voelt is rauw. Er is een stuk of stukje van je hart gesneden en deze wond is schrijnend. De weg die volgt na het verlies, is een weg met vallen en opstaan. Rouwen wordt een werkwoord en ik heb hierin geen taken kunnen ontdekken.
Stel je eens voor: ” Zo, deze 1e taak heb ik volbracht. Ik heb het met een gunstig resultaat afgesloten. Nu komt de volgende taak. Wat zal die van mij verwachten?!”  Dan lijkt het net alsof je een pad aflegt, dat voor je klaarligt en niet anders is dan dat. Wanneer je de eerste afslag hebt genomen, dan komt vanzelf de tweede en als je goed je best doet, dan neem je niet veel later de derde afslag.

Helaas heb ik ontdekt, dat ik niet eens wist, welke kant ik überhaupt op moest, laat staan dat er een route uitgestippeld lag. Totaal uit mijn evenwicht probeerde ik te blijven staan. Tastend maakte ik kleine stapjes, om hunkerend weer terug te willen naar het verleden. Ik viel zo vaak. Ik krabbelde weer op. Ik zocht en ontdekte kleine trappetjes. Langzaam maar zeker zag ik weer lichtpuntjes, die niet altijd even sterk schenen. Het is een ontdekkingstocht, die nooit zal eindigen. Want door een geurtje, liedje, geboortedag of feest… kun je alles wat je tot dan toe hebt bereikt weer kwijt raken. Dan kan het zomaar zijn, dat het gemis in volle glorie terug is en je weer opnieuw mag beginnen.
Rouwen duurt een leven lang. Rouwen is een nieuwe weg, die je moet ontdekken en zelf moet gaan bewandelen. Taken heb ik niet gezien, noch vernomen.

Wel ben ik de liefde tegengekomen. Een liefde zo diep, die alle gemis te boven ging. Liefde die mij leidde naar een weten, dat de verbinding altijd zal blijven bestaan.

Rouwen duurt een leven lang

Rouwen

Een bijzonder moment

Een bijzonder moment

Ik was even stil. De vraag klonk na in mijn oren en ik liet het tot me doordringen. “Wat is de mooiste herinnering, die jij hebt”? Mijn hoofd greep om zich heen en trok de deur van de kast open, waarin ik vele herinneringen had opgeborgen. Eerst deed een speciaal feest zijn intrede, maar deze werd al snel vervangen door de vakantie die we met elkaar hadden gehad. Ik wilde hierover gaan vertellen, maar een nog specialer moment vroeg mijn aandacht. Een festival dat we samen hadden bezocht. Ik bleef even stil, omdat er steeds meer naar voren kwam, waar ik bijna geen woorden aan kon geven. Toen de eerste vloedgolf voorbij was, kon ik rustig verder kijken in mijn herinneringskast en trok toen een heel bijzonder laatje open.

Er werd niet geschreeuwd, er was een rustig gevoel van dankbaarheid. Ik keek wat er in dit laatje te vinden was en heel langzaam gleed er een traan over mijn wangen. Een morgen waar we samen aan tafel zaten, met een broodje en een kopje thee. We vertelden over de afgelopen nacht en we wensten elkaar een verdere fijne dag toe.
Ik slikte en werd nieuwsgierig wat er nog meer zou komen. Daar kwam die mooie zomeravond waarop we maar buiten bleven zitten. Soms in gesprek, maar soms ook in totale tevredenheid. Onze handen in elkaar en in duidelijke verbinding.

Ik keek voor me uit en had moeite te verwoorden, wat nu mijn mooiste herinnering was. Toch probeerde ik het:
“De mooiste herinnering is eigenlijk het moment, waarvan je later pas beseft, dat het de mooiste herinnering zou worden. Je hebt dan namelijk nog niet in de gaten, dat een stoel ook leeg kan zijn. Je hebt geen idee, van de stilte wanneer de stem is verdwenen. Je hebt nog geen weet, van de pijn, die door een gebroken hart gevoeld wordt.
Mijn mooiste herinnering is, het totale leven wat ooit eens was en dat we samen hebben beleefd”

Ik slaakte een zucht.
Ik ademde een keer diep in en uit.

En met dit besef, benoem ik tegenwoordig steeds vaker, die simpele gewone dagen. Niets speciaals, niets bijzonders, niets unieks… Het zijn namelijk die dagen waarvan je later pas de waarde zult zien…

 

Wat benoem jij voor vandaag?

Herinnering

De mooiste momenten

Een uniek geschenk: Herinneringskoffer

Een koffertje voor waardevolle herinneringen, dat je kunt personaliseren

“Ik nam het armbandje in mijn handen en legde het weer weg. Ik streek liefdevol over het shirt waar haar geurtje nog vaag aanhing. Ik keek naar het boekwerk met haar oneindig vele werkjes. Ik las haar laatste schrijfsels voor de duizendste keer en legde ze terug in het herinneringsdoosje”. 

Telkens heb ik gedacht. Had ik maar een kistje of een doosje dat bij haar zou passen… en nu kwamen wij het tegen!

Hoe mooi, hoe precies goed… een prachtig herinneringskoffertje voor Herinner-dingen.

Karin

 

Herinneringskoffer Blaasbloem

Bewaar de persoonlijke herinner-dingen van degene die je moet missen in een Herinneringskoffer.

Het afscheid is een feit en de toekomst is veranderd. De tijd die komt moet ingevuld worden, anders dan gedacht. De leegte en afwezigheid worden omringd door speciale spulletjes, dingen die van grote emotionele waarde zijn, die niet weggedaan kunnen worden. Je kunt ze bewaren in een Herinneringskoffertje.
Een koffertje dat een bijzonder plekje zal krijgen en waar je regelmatig weer naar terug kunt grijpen. Terug naar de tijd waar alles nog volledig en onbezorgd was.

De afbeelding wordt met de hand op de witte koffer geschilderd. De afmeting van de Herinneringskoffer is 35 cm.

 

Er is geen tweede zoals die van jou…

We bieden je een unieke mogelijkheid om de herinneringskoffer te personaliseren, zodat er geen tweede is zoals die van jou.

Je kunt namelijk zelf de kleuren van de vlinders kiezen.

En daarbij is het mogelijk om er een naam op te laten schilderen.

Deze extra service is gratis.

De Herinneringskoffer is uniek doordat de hand-geschilderde afbeelding in details kan verschillen van het voorbeeld.

Klik hier om de Herinneringskoffer Blaasbloem te bestellen

Koffer voor herinner-dingen

Herinneringskoffer

Wat moet ik zonder lotgenoten

Lotgenoten

Onze paden kruisten zich. We keken elkaar aan en ik merkte dat jij liever was doorgelopen. Het was niet eenvoudig om een gesprek met me aan te gaan. Het was ongemakkelijk om een woord te zeggen. Maar toch stelde je de vraag: ”Hey, hoe gaat het ermee?”. Zoals altijd, zei ik: ”Het gaat goed”. Ik wist namelijk dat mijn verhaal te zwaar en te moeilijk was. Mijn leven was niet meer zo simpel en gemakkelijk en ik moest keihard werken om de dag enigszins door te komen. Jij was opgelucht over mijn antwoord en vertelde daarna over jouw werk, jouw hobby’s en jouw kinderen. Het ging soms wat moeilijk maar over het algemeen mocht je niet klagen. Je kwam nog met een leuke anekdote voordat je mij liet weten,
dat je het druk had en echt weer verder moest. Ik bleef alleen achter…

Wanneer je iemand verliest, dan zijn alledaagse ontmoetingen niet meer zo vanzelfsprekend. Het ongedwongen praatje bij de winkel of op straat is er niet meer bij. Ik merkte dat men zich soms snel omdraaide en mij uit de weg ging. Ik voelde blikken en wist dat het voor de ander te moeilijk was en dat men bang was verkeerde woorden te zeggen. Wanneer je rouwt ben je een ander persoon geworden.
Het gesprek komt niet meer eenvoudig op gang.
Toch veranderde er iets in de loop van de tijd. Ik kreeg nieuwe contacten. Er ontstonden soms gesprekken op bijzondere momenten en soms op onverwachtse plekken. Er kwamen mensen op mijn pad, die hetzelfde hadden meegemaakt en die oprecht wilden weten hoe het met me ging en die ook op het antwoord wachtten. Ineens merkte ik, dat er verbindingen ontstonden door de gemeenschappelijke
pijn en ervaringen.

Lotgenoten worden ze genoemd… hoe belangrijk is het om je verhaal te kunnen vertellen aan een begripvol oor? Hoe fijn is het om zonder woorden toch te worden begrepen en getroost? Ze lopen misschien een poosje met je mee om later de draad in hun eigen omgeving weer op te pakken, maar meestal worden het vrienden voor de rest van je leven…

Lotgenoten Ook al draait de wereld

Lotgenoten