Mijn draad

Als een rode draad slinger jij door mijn dagelijkse bestaan. Je bent er gewoon. Soms lig jij in een hoekje opgerold en rustig. Soms zit jij strakgetrokken tussen twee muren en strompel ik erover, waardoor ik even languit ga en weer op moet staan.

Mijn rode draad geeft me soms een moment dat ik ga zitten om het weer tot een bolletje op te winden en soms geeft het me aanleiding om er een schop tegen aan te geven, omdat ik er even niet mee aan de slag wil. Jij, die niet meer lijfelijk aanwezig bent, maar zo duidelijk zichtbaar. Jij, die zo’n diepe indruk in mijn wezen hebt achtergelaten, maar geen afdruk meer achterlaat in het werkelijke leven. Jij, waar ik zoveel liefde mee heb gedeeld, van heb ontvangen en gekregen. Jij, mijn rode draad, die met me mee vloeit, op elk moment, in elke nieuwe dag. Mijn draad, die ik steeds weer in handen houd en verweef in mijn ademhaling, in mijn lach, in mijn hartslag, in mijn leven. Ik blijf je vasthouden. Ik blijf met jou verbonden en ik verbind, ik weef, ik knoop de eindjes aan elkaar en zie een weefstuk met jou in het midden… in het diepste en mooiste plekje van mijn hart, om je nooit te vergeten.

Erin blijven hangen

Tijdens een gezellig gesprek kwam het aan de orde. We hadden het over het leven, de keuzes die we hadden gemaakt en hoe we naar de toekomst keken. Ik merk, dat ik op zulke momenten meestal stil val. Ik kijk namelijk niet meer naar de toekomst. Ik probeer zoveel mogelijk van vandaag en het nu te genieten en juist geen verwachtingen te hebben, over een tijd die komen gaat. Ik dwaal vaker af naar het verleden, spelend met mooie herinneringen, treurend om het verlies, soms nog in tranen die dan weer opkomen. Erover praten doe ik al lang niet meer, want dan blijf ik er toch wel erg in hangen…

Maar!

“Erin blijven hangen”, wat wordt daar eigenlijk mee bedoeld? Wanneer iemand het verlies niet kan verwerken en steeds weer in tranen is? Wanneer er geen stap gemaakt wordt naar de toekomst en in het verleden vast blijft zitten?  Wordt hierin dus aangegeven, dat het verlies op een gegeven moment ‘over’ of ‘verwerkt’ moet zijn?
Verstandelijk beredeneert begrijp ik goed, wat hier wordt bedoeld, maar gevoelsmatig vind ik het ‘blijven hangen’ toch wel een beladen woord. Want wie bepaalt hoelang je wel mag hangen en hoelang dat onwenselijk is?
De ander geeft aan dat het rouwproces te lang duurt en dat het tijd wordt, dat het leven weer moet worden opgepakt. Erin ‘blijven hangen’ is een oordeel, dat het fout is, wat je doet.

Ik zou heel graag zien, dat het geaccepteerd wordt, dat rouw een leven lang duurt. De lege plaats kan nooit worden ingevuld, door een nieuwe partner, een ander kind of ouder… Het gemis blijft, want deze dierbare persoon is lijfelijk niet meer aanwezig.
De leegte kan alleen maar in het leven worden verweven, met alle ups-and-downs. Elke dag brengt een nieuwe mogelijkheid om te blijven weven, maar soms ontbreekt de kracht, de moed en het doorzettingsvermogen en is er weer verdriet.

Zeg dan niet:” Kop op, blijf er niet in hangen”… begrijp wat er aan de hand is en geef aandacht op dat moment…

Wat vind jij? Want dit is een onderwerp dat meerdere invalshoeken kan hebben…

Vrijheid

Iedereen heeft behoefte aan vrijheid. Vrij zijn om te doen waar je zin in hebt. Lekker rusten en ‘lui’ zijn of juist actief de natuur in trekken. Hoe zou het leven zijn, als je alleen maar mocht doen, wat zich op dat moment aandient en dat je dan ook nog de keuze hebt om het wel of niet aan te pakken. Vrij als een vogel in de lucht. Vrij als een vis in het water. Dat kan wanneer je vakantie hebt. Eindelijk ben je de baas over jouw eigen tijd en bepaal je al dan niet samen met familie of vrienden wat je gaat doen. Geen stress of dwang, alleen maar gaan waar jouw wezen naar verlangt.

We trekken erop uit. Het ware leven lokt met vreugde en ontspanning, verwondering en actie. Eigenlijk is het leven zo bedoeld en zijn we veel vrije tijd kwijt aan verplichtingen, zoals school en werk. Onze maatschappij vraagt nu eenmaal economisch gewin en op die weg moeten we mee.
Maar dan breekt de zomertijd aan en iedereen gooit de remmen los. We stromen massaal naar bestemmingen waar we ons al een hele poos op verheugen en eindelijk kun je ademhalen.

We wensen jullie een fijne vakantieperiode toe en doe waar jouw hart blij van wordt. Ga en verken nieuwe oorden binnen of buiten jezelf en kom weer veilig thuis!

Door een Heilige Christoffel, de beschermheilige van de reiziger, bij je te dragen, ontvang je de bescherming tijdens de reis. Hij zorgt dat je weer heelhuids thuiskomt.

De vlinder

Hoe moeilijk het ook was. Hoe graag ik haar ook vast had gehouden. Toen mijn kind bij mij vandaan vloog, overspoelde mij ook een gevoel van opluchting. Terwijl ik haar handje nog vasthield en haar mijn laatste woorden toefluisterde, gleed er een vlaag van vrede en ontspanning over haar gezichtje. Het gevecht was voorbij en ze mocht gaan. Er was geen pijn meer. Ze was vrij.

Ik heb me dikwijls afgevraagd, hoe ik verder heb kunnen leven. Mijn lichaam heeft de vele jaren van haar ziek-zijn opgeslagen in elke cel en elke vezel. Vaak komen de beelden van haar strijd nog naar boven en maken mijn dag grijs en grauw, maar het besef dat er geen leed meer is, geeft me kracht om de toekomst weer in te kleuren.

Een vlinder is voor mij, de meest duidelijke symboliek voor het leven, dat geleefd werd. De tijd, die mijn kind hier op aarde mocht beleven en dat met zoveel enthousiasme heeft gedaan, zie ik hierin terug. Zwevend van bloem naar bloem. Rustend in de zon en genietend van de wind. Bevrijd uit de duisternis van de cocon en vertrouwend op haar vleugels, die haar van hier naar daar vervoeren.

Van hier naar daar en van daar naar hier. Tussen de werelden van gezien en niet te zien zijn en toch wetend dat beide werelden aan elkaar verbonden zijn.
Mijn kind, vrij van alle lijden, fladdert regelmatig om mijn heen. Elke keer wanneer er een vlinder zich aan mij toont, groet ik haar, ik lach en wandel verder.

Vaderdag met gemis…

Herinnering aan mijn vader…

Zo vanzelfsprekend was het. De gewoonste zaak van de wereld. Zijn aanwezigheid in mijn leven. Een man, die mijn grootvader had kunnen zijn, maar mijn vader was. Hij was al met pensioen toen ik nog heel klein was en altijd thuis.
Hij was van de oude stempel en bemoeide zich niet zoveel met mij, maar nu ik terugkijk naar mijn jeugd, gaf zijn aanwezigheid een warm en vertrouwd gevoel. Mijn vader zat op zijn stoel en vervulde zijn vaderlijke plicht.

Vaderdag is weer aanstaande en ik duik onder naar die tijd, waarin mijn vader nog leefde. Als kind kreeg ik van mijn vader de regels uitgelegd. Hoe je je als mens moest gedragen en wat er van mij, als meisje werd verwacht. Hij vertelde mij over vroeger, hij onderwees mij over de natuur. Hij liet mij naar de vogels luisteren, waarvan ik de namen en hun liedjes zou kunnen kennen. Hij gaf mij de liefde voor muziek en van hem heb ik mijn creativiteit. Hij probeerde mij ervan bewust te maken, dat sparen een deugd was. Mijn vader speelde een andere rol, dan mijn moeder, maar wat hij me heeft bijgebracht had ik nooit kunnen missen.

Toch besef ik me nu pas, vele jaren later, wat mijn vader voor me betekend heeft. Zijn stille aanwezigheid op de achtergrond, heeft me bodem gegeven om te groeien naar de mens die ik nu ben.
Zijn leeftijd vormde zo vaak een barrière, waardoor we niet altijd goed met elkaar overweg konden. Toch zie ik nu in, dat het me gediend heeft en dat ik dankbaar ben voor de vader, die ik heb gehad.
In mijn herinnering, hoor ik hem even grinniken en zie zijn twinkeling in de ogen. Ik ben even weer dat kleine meisje, dat haar handje in zijn hand legt en samen met hem op het stoepje bij de voordeur zit, wetende dat alles goed is.

In verbinding

Het is niet eenvoudig om met gemis te moeten leven. Er is geen weg waar je de pijn ontwijken kunt.
Elke dag, elk uur, elke minuut is de leegte aanwezig. Toch is er een pad, waar je bewust kunt kiezen, hoe je met het verlies om wilt gaan. Ook al is dat niet altijd even simpel.
Kom je tot de conclusie, dat de zon niet meer schijnt of zoek je in het moment een sprankel licht?
Sta je in de morgen met tegenzin op of pak je de dag met de hoop op voldoende kracht?
Weef jij de tranen tot één geheel of haak je een draad van liefdevolle herinneringen?

Het pad van rouw kent vele richtingen en elke mens zal die weg met een verschillend tempo bewandelen.
Ieder heeft hier zijn eigen manier en mogelijkheden. Met een sterk gevoel van heimwee wordt vaak naar
het verleden gekeken en de blik die op de toekomst wordt gericht is vertroebeld. Hopelijk lukt het om de helderheid terug te vinden, zodat de warme herinneringen de verbinding zullen zijn om toen en nu weer aan elkaar te lijmen.

Wanneer je iemand in je omgeving weet, die met een leegte te kampen heeft… Wanneer je merkt dat het rouwproces weer opspeelt, besef dan hoe waardevol je dan zou kunnen zijn.
Als je dan niet precies weet wat je dan zou moeten zeggen, wanneer woorden tekort schieten, dan is een Troostgeschenk een gebaar, waarmee je de machteloosheid kunt verwoorden.
“Ik heb aan je gedacht en leef met je mee”.

Ik vergeet je niet

Ik kijk vaak terug op mijn leven en denk dan aan de mensen, met wie ik mijn weg gelopen heb. Het zijn niet alleen mijn ouders en kind, die niet meer mee wandelen. Mijn vriendinnen komen ook vaak in gedachten langs. Leeftijdsgenoten, die door een niet te genezen ziekte de tijd moesten afgeven. In stilte herinner ik mij, hun strijdlust, hun vrolijkheid, hun vertrouwen en uiteindelijk hun overgave.
Geen enkele keer heb ik ze horen klagen, nooit kwam er een woord van woede, altijd vierden ze elk moment met dankbaarheid. “Tel je zegeningen en wees vooral dankbaar voor elke dag”. We hebben uren met elkaar gesproken over de dood en het einde. Beide vriendinnen waren heel overtuigd van het leven na de dood en ze hadden een diep vertrouwen in een Macht die hun zou steunen. Ik ben ervan overtuigd, dat die Macht hun heeft gedragen.
De ene vriendin nam afscheid met een stralende lach, met een grote nieuwsgierigheid naar het komende Licht. De andere vriendin vierde haar leven met een ‘afscheids- en dankbaarheidsdienst’.

Wanneer de dood dichterbij komt, word je naar een punt geleid, waar controle losgelaten moet worden, er vallen vele belangrijke maatschappelijke zaken weg en vormt stilte een warme deken van liefde en verbondenheid met ieder om je heen.
Ik zal de mensen, die over zijn naar het Licht nooit vergeten… Ik herinner niet hun dood, maar wat ze voor mij hebben betekend tijdens hun leven. Ze wandelen mee, in hun voorbeeld en hun denkwijze, hun manier van lachen, denken, spreken en doen. Altijd in herinneringen, altijd in liefde verbonden.

Een groetje van de regenboog

“Wanneer de zon schijnt, dan vangt het kristal de stralen en zendt ze door als prachtige regenbogen. Wanneer je deze regenbogen ontdekt, herinner dan de mooie momenten, waar je ooit gelukkig door was”, fluisterde ze met stralende ogen. Ik zat aan haar bed en hield haar hand vast. Jarenlang heb ik haar bewonderd voor haar kracht en optimisme.

Nadat bij mijn vriendin borstkanker was geconstateerd, kwam ze op een weg, die zij haar ontdekkingsreis noemde. Ze kwam dieper in haar geloof terecht en ze leerde zichzelf steeds beter kennen. Ze trof beslissingen die ze anders wellicht niet gemaakt zou hebben.
Ze werd na haar eerste behandelingen weer ‘schoon’ verklaard, maar helaas was de kanker na 5 jaar toch terug. Geen enkel moment zat ze bij de pakken neer. Elk bezoek werd met gezelligheid en liefde omringd. Ondanks de aftakeling van haar lichaam, was haar geest vol dankbaarheid en liefde. Ik voelde me rijk met een vriendin zoals zij. Toen bleek dat ze niet meer lang te leven had, vulde zij haar beperkte tijd nog steeds in, met vrolijkheid en aandacht. Ze vroeg me een gedicht te schrijven, dat ze wilde toevoegen aan een kristal, als afscheidsgebaar en ik schreef mijn woorden over haar, ‘mijn prachtige vriendin’, maar dit gedicht werd resoluut afgekeurd.
“Schrijf niet over mij, maar over de zon en de regenbogen. Ik wil graag dat de mensen aan hun eigen fijne herinneringen denken”.
Typisch mijn vriendin.

Afgelopen weekend scheen de zon met warme kracht en prachtig licht, waardoor mijn hele woonkamer overspoeld werd door regenbogen, die door het kristal werden doorgegeven.

Ik dacht met een glimlach terug aan mijn mooie herinneringen die ik samen heb gedeeld met mijn bijzondere vriendin en ik fluisterde met dankbaarheid haar naam en groette haar terug.

Wanneer het leven in stukken valt

De dag brak aan met prachtige zonnestralen. Het was warm en het leven lachte me toe. Alles was weer goed en ik was tevreden met mijn huisje-boompje-beestje verhaal. We hadden een heftig jaar achter de rug, maar nu konden wij eindelijk onze blik weer op de toekomst richten. Het enige wat me nog zorgen baarde was het loopje van mijn kind…

In vele stukken gebroken. Mijn leven lag overhoop en nergens kreeg ik houvast. De puzzel die ooit zonder moeite in elkaar had gepast, kreeg ik niet meer in elkaar gelegd.
Ik probeerde de randjes te vinden, dan zou ik houvast krijgen. Ik probeerde een motief te herkennen, dan zou ik zeker weer terug kunnen in mijn vroegere bestaan. Ik probeerde stukjes te verbinden. Het lukte me niet.
Door de machteloosheid had ik geen overzicht. Door de duisternis zag ik geen begin, noch eind. Ik zocht in mijn  herinneringen. Ik zocht in pijn. Ik zocht voorbij de grenzen van de tijd. Ik zocht en wilde dat het leven weer normaal zou zijn, maar ik vond geen antwoorden en kreeg geen grip.
Blijkbaar was het niet de juiste manier. Ik zocht naar een puzzel die ik kende en die puzzel bestond niet meer.
Toen ik me daar bewust van werd, begreep ik dat ik naar andere stukjes moest gaan zoeken, onbekende kleuren, onherkenbare motieven en een andere verbinding.
Ik aanvaarde het eerste stukje als begin voor een nieuwe weg en ontdekte vervolgens een stukje dat eraan paste.
Ik werd nieuwsgierig en opende mijn ogen voor andere geschenken, waardoor ik besefte dat mijn puzzel langzaam maar zeker weer aan elkaar geregen werd. Elk stukje had zijn eigen emoties, gedachten, kracht of ervaring.

Ik heb mijn leven weer aanvaard, met zichtbare periodes van verdriet, maar ook met duidelijke verwachtingen voor vreugde en hernieuwd levensplezier.

Moederdag… Elk jaar weer diezelfde heftige dag

Ik merk het alweer een poosje. Ik kom het weer tegen in reclame krantjes en op de tv. Moederdag is weer aanstaande. Moederdag, is voor mij al jaren een beladen dag… want hoe vier je Moederdag, wanneer je moeder en dochter niet meer aanwezig zijn. Aan de ene kant probeerde ik voor mijn andere kind deze dag zonder emoties aan te gaan. Ik slikte het gemis weg en wilde de dag voor mijn zoon invullen, zoals hij dat voor zich zag. Hij had immers nog een moeder en dat wilde hij wel vieren, maar aan de andere kant, scheurde het litteken in mijn hart dan vooral weer open.

Moederdag is een dag, waar met veel liefde moeder in het zonnetje gezet wordt, door haar kinderen. Het voelt leeg om mijn moeder een kus te geven, die gedragen door de wind bij haar afgegeven wordt. Het is stil, wanneer je kind niet op bezoek komt en mij laat weten hoe fijn het is, om haar moeder te zijn. Leegte dat twee kanten op waait en niet te vullen is. Het is duidelijk een strompeldag, die ik het liefst oversla. Toch pak ik op deze dag vaak foto’s die me tonen, hoe het ooit was. Ik lees stukjes uit mijn dagboek en kijk een film van een tijd, waarin ik me rijk en dankbaar voelde. Met warmte in mijn hart eindig ik deze dag, want deze twee mensen hebben mij zoveel gegeven en gebracht. De liefde die er ooit gegeven is, zal altijd in mijn hart voelbaar zijn.

Moederdag met gemis, laat me altijd weer voelen, dat de verbinding blijvend is.