Huilen

Toen ik een klein meisje was, kon ik om alles een traantje laten. Keek ik naar een verdrietige film of zag ik leed om me heen, dan werd ik emotioneel en kon ik huilen. In de loop der jaren ontdekte ik dat dit niet zo handig was. Emotioneel-zijn bleek een zwakte. Huilen was een teken van gebrek aan zelfbeheersing en controle en dat mag je als mens niet altijd laten zien. Dus verborg ik mijn gevoeligheid en liet het niet meer naar buiten. De tijd verstreek en het leven kwam met harde klappen en daar ontstond mijn probleem. Ik kon niet meer huilen. De emoties zaten in mijn lichaam verstopt en vastgeklampt.

Aan mij nu de taak om mijn tranen terug te vinden. Aan mij de keuze om te zoeken naar de deurtjes die weer geopend mochten worden. Het is een lange weg om het vertrouwen te vinden waardoor ik me weer kwetsbaar en open kan tonen..
Ik weet ondertussen, dat huilen een teken van kracht is.. Wanneer ik mijn tranen laat stromen ontstaat er ruimte voor nieuwe moed en energie. Ik schaam me niet langer voor mijn emoties en hoop dat ik op een gegeven moment weer het kleine meisje worden zal dat haar gevoel de juiste aandacht geeft.

Karin

Wil je iemand laten weten dat huilen geen zwakte is? En dat je er voor diegene bent. Dan is de Kristal Traan een mooi gebaar. Klik op de foto om het te bekijken in onze webshop.

Kristaltraan. Wanneer de tranen stromen, is het als de regen die door de zon uiteindelijk beschenen zal worden en waar de regenboog te vinden is. 

http://www.troostgeschenk.nl/kristal-traan

Gedachten over het verleden

Gedachten

Ooit, lang geleden, viel ik tijdens een gymwedstrijd van de evenwichtsbalk en kneusde mijn enkel. Wat had ik een pijn! Ik kon geen kant op en moest rust houden. Toch kwam ik soms per ongeluk op mijn voet terecht en dan jammerde ik en de tranen stroomden over mijn wangen. Als ik aan die tijd terug denk, dan weet ik nog heel goed, dat mijn enkel waanzinnig pijn deed. Maar hoe ik mijn best ook doe… diezelfde pijn kan ik nu niet weer oproepen. Ik kan met geen mogelijkheid in tranen uitbarsten doordat ik mij die pijn weer herinner.

Hoe zit het dan met de pijn die door het gemis van een geliefd persoon gevoeld wordt? Ik hoef hier helemaal geen moeite voor te doen om in tranen uit te barsten. Eén herinnering is genoeg om overspoeld te worden door tranen en verdriet. Waarom blijft de leegte altijd de leegte en waarom geneest de wond niet die ontstaan is door een afscheid?

Spelen daar misschien andere factoren? Heb je daar als mens invloed op? Is het dan mogelijk dat ikzelf een helende rol kan hebben. Hoef ik niet perse aan de medicatie om de pijn te verzachten?

Mijn gedachten kunnen mij alle kanten op laten schieten. Als ik met mijn gedachten mee zou rennen, dan zou ik aan het einde van die dag bekaf zijn. Zo gaan de gedachten ook met mij op de loop wanneer ik het overlijden van mijn kind weer omhoog voel komen. Het zijn mijn eigen gedachten, die vooral het gemis benoemen, met daarna vanzelfsprekend pijn, verdriet, schuldgevoel, oneerlijkheid, boosheid, onbegrip en ga zo maar door. Hier word ik niet krachtiger van. Het helpt me geen stap vooruit. Het geeft me geen handvatten om de toekomst tegemoet te treden. Het houdt me alleen maar vast en terneergeslagen.

Gedachten willen aan de ene kant heel graag terug in de tijd. Ze willen terug naar het verleden en dan vooral naar de dagen, die er nu niet meer kunnen zijn. Waardoor je nog ongelukkiger wordt. Aan de andere kant willen ze een toekomst bedenken, waarin je nooit meer gelukkig zult zijn omdat jouw geliefde mens er niet meer bij kan zijn. Steeds blijven de gedachten situaties bedenken, waardoor je niet doet wat je eigenlijk zou moeten doen: Leven.

Het houdt je bij jouw leven vandaan. Het leven met zoveel mooie  momenten, met zoveel geluk, met zoveel liefde en prachtige ervaringen. De dood van een geliefd persoon geeft je de ervaring om te zien of je het leven kunt blijven leven. Het is geen straf en niemand heeft schuld. Het leven is zoals het leven is. Wat doe ik ermee? Luister ik naar mijn springende gedachten of voel ik wat er nu is en laat ik het toe?

 

( Dit gedicht kun je ook bestellen. Klik hiervoor op de foto )

Inkleuren van herinneringen

Gedachten

 

 

Rouwtaken… wat kun je daar nu mee?

Rouwtaken

Ik keek op het papier waar ze één voor één genoemd werden… De rouwtaken. Ik kan ze nu niet eens meer noemen, maar ik weet nog heel goed, dat ik er een beetje ‘wiebelig’ van werd. Er was iemand geweest, die de rouwende mens had bestudeerd en hij was tot de conclusie gekomen, dat elke mens die een dierbare verloor rouwtaken te doen had. Hoezo, taken…? Hoezo voor elke rouwende mens?
Voor mijn gevoel is niet elke mens gelijk. Elke mens is juist uniek en zal zijn rouw dan ook op eigen manier beleven en invullen.

Ik heb ervaren, dat rouwen een levenlang duurt. De rouw die je voelt is rauw. Er is een stuk of stukje van je hart gesneden en deze wond is schrijnend. De weg die volgt na het verlies, is een weg met vallen en opstaan. Rouwen wordt een werkwoord en ik heb hierin geen taken kunnen ontdekken.
Stel je eens voor: ” Zo, deze 1e taak heb ik volbracht. Ik heb het met een gunstig resultaat afgesloten. Nu komt de volgende taak. Wat zal die van mij verwachten?!”  Dan lijkt het net alsof je een pad aflegt, dat voor je klaarligt en niet anders is dan dat. Wanneer je de eerste afslag hebt genomen, dan komt vanzelf de tweede en als je goed je best doet, dan neem je niet veel later de derde afslag.

Helaas heb ik ontdekt, dat ik niet eens wist, welke kant ik überhaupt op moest, laat staan dat er een route uitgestippeld lag. Totaal uit mijn evenwicht probeerde ik te blijven staan. Tastend maakte ik kleine stapjes, om hunkerend weer terug te willen naar het verleden. Ik viel zo vaak. Ik krabbelde weer op. Ik zocht en ontdekte kleine trappetjes. Langzaam maar zeker zag ik weer lichtpuntjes, die niet altijd even sterk schenen. Het is een ontdekkingstocht, die nooit zal eindigen. Want door een geurtje, liedje, geboortedag of feest… kun je alles wat je tot dan toe hebt bereikt weer kwijt raken. Dan kan het zomaar zijn, dat het gemis in volle glorie terug is en je weer opnieuw mag beginnen.
Rouwen duurt een leven lang. Rouwen is een nieuwe weg, die je moet ontdekken en zelf moet gaan bewandelen. Taken heb ik niet gezien, noch vernomen.

Wel ben ik de liefde tegengekomen. Een liefde zo diep, die alle gemis te boven ging. Liefde die mij leidde naar een weten, dat de verbinding altijd zal blijven bestaan.

Rouwen duurt een leven lang

Rouwen

Levensles?

Mijn blik zat gevangen. Ik staarde naar de kist die voor me stond. Het was koud, zo intens koud en ik begreep eigenlijk niet wat er gebeurde. Versteend en bevroren aanvaarde ik wat mijn ogen zagen. Er waren geen tranen. De pijn was te diep om het toe te laten. Alsof ik in een wereld stond die niet van deze planeet was. Hoe hard ik ook wilde gillen, er kwam geen woord. Mijn dochtertje had haar bezoek aan de aarde beëindigd en vloog terug naar het licht, waar ze met open armen zou worden ontvangen .

Maar in mijn hand voelde ik een warm handje. Ik voelde het leven van mijn andere kind krachtig, maar ook verward. Was dit nu het leven dat hij voor zichzelf had uitgezocht? Hij staarde met dezelfde lege blik naar de kist, waar hij niet van begreep wat dat nu allemaal precies was. “Annemiek is gestorven” maar wat is nu precies sterven. Had hij toen al kunnen beseffen wat ‘sterven’ voor hem zou gaan betekenen?

Hij zou zijn weg in moeten vullen zonder de aanwezigheid van zijn grote zus. Simpel zou het niet worden en ik beloofde plechtig dat ik net zo voor hem zou vechten, als dat ik het voor Annemiek had gedaan. Ik zou ook hem begeleiden en steunen, wanneer dat nodig zou zijn. Mijn kleine manneke dat al zo vroeg met een levensles in aanraking kwam.

Ik vraag me dikwijls af, wanneer het levensplan in actie komt en of je daar ook nog invloed op zou kunnen hebben. Ik vraag me echter nooit af OF er een ‘Print’ van mijn leven aanwezig is. Daar ben ik van overtuigd. Als mens kwam ik naar de aarde om een les te leren en toen het mij gegeven werd, vond ik het niet eenvoudig en soms bijna niet te doen, maar dat mijn kinderen diezelfde les ook uitzochten, dat vind ik vaak nog wel een moeilijke gedachte. Dat had ik hen zo graag bespaard… Als moeder zijnde wil je geen lessen voor je kinderen. Die wil je graag gelukkig zien en zorgeloos.

Elke mens mag op aarde leren en aan diezelfde mens de keuze hoe dit aan te pakken. Wil je het zien als een uitdaging of ga je als slachtoffer in een hoekje zitten? Stroop je je mouwen op en blijf je in liefde of word je verbitterd en wantrouwend?

Mijn ene kind was sterk in haar proces van ziekte  en afscheid nemen, mijn andere kind is even sterk in het aangaan van het verdere leven. Ik kijk met immens respect naar hen beiden.

Ik begrijp  en aanvaard hun Les en de mijne, maar wat had ik het toch eigenlijk graag anders gezien…

 

Levensles

Zonder jou – Levensles

Het zijn de kleine dingen

Ik loop over straat, ga naar de winkel en wandel weer naar huis terug. De dag is fijn en de zon verwarmt mijn gezicht. Soms word ik dan overvallen door een intens gelukkig en dankbaar gevoel. Kan het leven zo prachtig mooi zijn? Kan mijn hart in deze harmonie blijven en alleen maar genieten van de geschenken van de aarde? Het kan. Het kan echt.

Mijn hart brak in duizenden stukken en ik heb er jaren over gedaan, om dat alles weer aan elkaar te lijmen. Tranen in overvloed. Pijn totdat mijn spieren verkrampten. Leegte die me bijna tot wanhoop bracht, maar ik ging door. Lijmen, rouwen, weer opstaan, knokken, vastberaden en doorgaan.
Vanuit het donker verscheen een piepklein lichtje en het leidde mij terug naar het dagelijkse bestaan.
Ik werd als het ware opnieuw geboren en leerde als nooit eerder wat het leven daadwerkelijk inhield.

Elke dag  weer krijg ik mogelijkheden aangeboden om de vreugde opnieuw te ervaren, om liefde te voelen of om dankbaar te zijn. Mijn gelijmde hart herstelt zich, ook al zijn er soms nog stukjes die weer pijn doen en dat zal ook altijd blijven, maar deze pijn heeft me ook laten voelen wat verbondenheid is en dat een verbinding nooit zal verdwijnen.

De dood deed zijn intrede en pakte iemand van mij af, maar ik zie nu, dat diezelfde dood me ook heel veel heeft gegeven. Een geschenk dat mij liet zien wat werkelijk belangrijk is in het leven.
“Geniet van de dag. Hij komt maar één keer. Morgen is het vandaag al niet meer”.
Een paar woorden, een zon op mijn gezicht of een opgestoken hand, zorgen voor de intensiteit van een moment. Ik ben me er nu bewust van…

Blessings of laughter

24 Jaar geleden 20 januari

24 Jaar geleden was het weer slechter dan vandaag. Het was guur en regenachtig… eigenlijk zou je niet op de fiets naar je werk hebben moeten gaan. Maar jij was sportief en liet je niet door een minder goed weertje inpakken. Zoals elke morgen maakte jij je klaar en ging op pad. Misschien in gedachten over de komende werkdag. Misschien was je al bezig met een nieuwe training voor de volleybal. Misschien floot je wel een deuntje…

Allemaal vragen waar nooit een antwoord meer op gekomen is. Op deze donkere morgen in januari, alweer zoveel jaren geleden, werd je door een auto gegrepen en verdween je lijfelijk uit mijn leven. Maar Hennie, ook na zovele jaren, denk ik nog vaak aan jou. Wat jij mij geleerd hebt. Wat jij mij voorgedaan hebt, want ik was nog maar zo’n piepklein meisje, dat haar grote zus en haar vriendje wel heel vaak lastig viel ;). Ook toen ik groter werd konden wij het goed vinden en één van mijn helderste beelden met jou is, dat we samen gingen joggen in het Bargerveen. Sportkleding aan, een vuilniszak erover en dan nog een jasje. Duim in je hand en gaan!! Jij rende als een haas voor mij uit, maar ik kon je uiteindelijk toch weer inhalen ( Jij wachtte gewoon op mij).

Heerlijk zijn deze herinneringen. Heerlijk is het om jou te hebben gekend.
Daarom hef ik vanavond mijn glas op jouw leven en breng een toast uit op wie jij voor mij bent geweest!

zonder jou

Licht

De donkere dagen voor Kerstmis. Het wordt kouder en de duisternis is bijna de gehele dag aanwezig. Het liefst blijf ik binnen en ook zit ik wat vaker voor me uit te staren om het afgelopen jaar te overdenken. Sinds 1993, het jaar waarin ik drie dierbare personen verloor en wat ook het moment was, dat Annemiek ziek werd, proost ik op het oude jaar.. omdat deze tijd me bekend is. Het nieuwe jaar staat als een lege bladzijde op me te wachten en daar heb ik het vertrouwen in verloren. Toch weet ik ook, dat het licht de duisternis overwint. De geboorte van Jezus geeft ook deze wedergeboorte aan. Elk jaar overnieuw mogen we ons vertrouwen weer gaan versterken. Tijdens deze duisternis, trek ik me terug in de stilte en ervaar dat het licht nooit verdwijnt. Ook al denk ik dat het eeuwig nacht zal blijven… ooit breekt de dag weer aan .. en ik vertrouw er weer op!!

Het donker strekt zich langzaam uit

 

De Kerstboom

De kleine ster hing vrolijk in de boom en genoot met volle teugen van de prachtige plaats die hij innam. Maar zoals altijd wilde Kleine Ster weer leren en wilde hij begrijpen wat alles om hem heen betekende. Dus keek hij eens links en een keertje rechts. Daar ontdekte hij een geweldig mooie kerstbal, glanzend en glimmend en als hij goed keek, dan kon hij zijn eigen spiegelbeeld erin herkennen. Hij begroette de kerstbal en het duurde maar even, dat hij de moed verzameld had om de kerstbal zijn brandende vraag te stellen. “ Zeg kerstbal, waarom hang jij in de boom?” De kerstbal keek verbaasd, maar gaf toch na enige aarzeling antwoord: “Ik hang hier omdat ik een rode appel voor moet stellen, een appel rood en gezond, staat voor troost en heling en vooral voor moederlijke liefde. Ik hang hier om de mensen er aan te herinneren dat elke mens liefde nodig heeft. Door liefde te geven en te delen, zorgen we voor troost en genezing in onze omgeving”. Met dit antwoord was Kleine Ster heel tevreden. Hij voelde zich trots, dat hij dichtbij deze belangrijke kerstbal mocht hangen.

Maar het duurde niet lang of de kleine ster ontdekte een lange zilverkleurige slinger. Het begon ergens onder aan de stam en het einde kon Kleine ster niet eens ontdekken. Wel wist hij dat het een enorme lengte had. Met enige moeite kwam hij in contact met de slinger en ook aan hem vroeg hij: “ Hé, mooie zilveren slinger waarom hang jij hier in deze boom?” De slinger antwoordde met treurige stem: “Ik hang hier, omdat ik de pijn van het verlies van de mensen symboliseer. De mensen kunnen op deze manier hun verdriet zichtbaar maken en kunnen het hopelijk zo een plaatsje geven.”  Dat vond Kleine Ster heel speciaal. Hij werd wel steeds nieuwsgieriger, want alles had z’n betekenis en dat wilde hij graag achterhalen. En inderdaad was er nog iets waar de kleine ster nog niet van op de hoogte was… De honderden kleine lampjes, die hem zo aangenaam gezelschap hielden. De lichtjes hadden al vernomen, dat Kleine Ster met iedereen kwebbelde en vragen stelde, dus ze waren al een beetje voorbereid toen de kleine ster ook aan hen de vraag stelde; “En waarom hangen er zoveel lichtjes in deze boom?”  De lichtjes begonnen allemaal tegelijk te antwoorden, dus moest er eerst eentje aangewezen worden om het antwoord te geven. Het was het allerkleinste lichtje van allemaal: “ Wij hangen met zijn allen in deze mooie groene kerstboom om de terugkeer van het licht te vieren en dat de natuur zijn kleur weer zal laten ontwaken en het donker zal laten verdwijnen. En zo hopen we dat de mensen met ontwaakte lichtgevende harten het nieuwe jaar zullen beginnen”. Kleine Ster was helemaal overdonderd door alle informatie die hij gekregen had en na een tijdje in stilte te hebben nagedacht, wist hij nu wel heel zeker dat hij de mooiste plaats had gevonden, die hij maar had kunnen bedenken! Hij was de Ster die de boodschap mocht uitdragen en in prachtige lichtstralen verder mocht schijnen.

ster

Mythe en Kleine Ster

kerstMythe en Kleine Ster versieren de Kerstboom

Er stond een grote groene kerstboom in de kamer en tientallen dozen stonden er naast. Mythe was druk bezig om deze dozen één voor één te openen om te kijken wat er in zat. Ze was op zoek naar de rode en glanzende ballen, die ze elk jaar weer als eerst ophing.

“Jaaa, daar heb ik ze, Kleine Ster, met deze bal begin ik, die vind ik de allermooiste”, en toen alle ballen er in hingen, ging Mythe verder met de andere prachtige hangers. Het waren boompjes, klokjes, engeltjes en sneeuwmannen. Het was een prachtig geheel. De lampjes had mama er al voor haar in gehangen en samen versierden ze de boom nog met een slinger. Het zag er allemaal heel kleurrijk uit en Mythe keek zeer voldaan naar haar  creatie. Kleine Ster had zo nu en dan advies gegeven en ook had hij geluisterd naar wat Mythe ondertussen allemaal te vertellen had. De ene keer sprak ze tegen de sneeuwman die natuurlijk weer bij het raam moest hangen, want dan kon hij zo nu en dan naar buiten kijken. Het belletje mocht van Mythe zelf weten waar het wilde hangen en de engel met zilveren vleugels was helemaal boven in de boom geëindigd. Onder de boom vond Mythe het te donker dus ging ze op zoek naar een kaarsje of een lampje dat daar de ruimte kon verlichten. Het werd het kleine leeslampje van mama dat volgens Mythe daar wel heel goed zijn best kon doen. Het had een verstelbaar armpje waardoor het achter het stalletje en toch ook nog wel een beetje in de boom kon schijnen. Kleine Ster ontdekte echter een lege plaats. Halverwege de boom, bevond zich een plekje waar niets was komen te hangen. De ballen waren op, de belletjes rijkelijk verdeeld, de glittergroene boompjes en de sneeuwpopjes hadden allemaal hun posities ingenomen.  Wat nu? “Mythe, ik zie een plekje waar het nog wel heel groen is….” sprak Kleine Ster uiteindelijk. Met een geheimzinnig lachje draaide Mythe zich om en vroeg met een heel beleefde stem: “Waar dan, Kleine Ster?” Kleine Ster wees naar dat stukje groen, maar wist niet goed waarom Mythe zo sprak, totdat zij lachend op hem afkwam en hem heel voorzichtig oppakte. “Dit allermooiste plekje is voor jou, Kleine Ster! Want jij geeft het licht van de lampjes zo mooi door, ik zie jou in het rood en dan geef je weer blauwe kleuren en daar word ik zo blij en vrolijk van.” Kleine Ster was aangenaam verrast en sprong vol blijdschap op het takje. “Het is een fijne plek hoor, Kleine Ster, want nu kan ik het lampje ook op jou laten schijnen en weet je wat er dan gebeurt? Je straalt dan jouw licht verder omhoog, wel tot aan de hemel, waar alle andere sterretjes staan, waardoor deze natuurlijk weer een groetje terugsturen, naar iedereen hier op aarde.
Stel je eens voor Kleine Ster, onze lichtstraal, die eerst nog maar heel klein is, wordt door alle sterren gezien en dan teruggekaatst als één grote bundel, voor alle mensen die dan, net als ik, blij en vrolijk worden gemaakt. En stel je eens voor Kleine Ster, als al die mensen dan ook weer een lichtstraaltje door gaan geven, dan zal er op een ogenblik alleen maar licht zijn. Stel je voor ….Stel je toch eens voor…..