Een kind met verlies

Troostknuffel Engel TroostgeschenkHet bleef even stil, want ik wist niet meteen wat ik moest antwoorden op zijn vraag: “Mam, hoe lang duurt overlijden?” Ik keek neer op het vragende gezichtje van mijn zoon. Ik had hem naar bed gebracht, samen hadden wij de dag nog besproken en zo ineens waren de woorden ontsnapt en keek hij mij verwachtingsvol aan…

Ik voelde dat hij hoopte dat ik zou zeggen dat overlijden niet zo heel lang zou duren en dat zijn zus binnen niet al te lange tijd weer thuis zou komen en dat die pijnlijke lege plek weer gevuld zou zijn. Meestal kon ik een mooi verhaal bedenken waaruit hij weer een beetje troost kon putten, maar nu moest ik hem het antwoord schuldig blijven. “Lieverd, overlijden duurt heel lang. Zolang jij leeft, zal Annemiek overleden zijn…”.

Regenboog Engel voor Troost TroostgeschenkIk zag aan zijn reactie dat hij dat ook al gedacht had en hij sloot voor een paar seconden zijn ogen. Fluisterend zacht zei hij: ”Dan zie ik haar dus nooit terug…” Ik schudde mijn hoofd en er brak nog een extra stuk van mijn hart af. Hoe graag had ik gewild dat hij dit verdriet niet had hoeven voelen. Hoe graag had ik gewild dat de leegte niet overal bijna tastbaar aanwezig zou zijn. Haar stem klonk niet meer. Haar ideeën konden niet meer door mijn zoon ten uitvoer gebracht worden. Zijn leven was zo intens veranderd en hij had er enorme moeite mee. Vaak hield hij zich groot en als ik vroeg hoe hij zich voelde dan haalde hij z’n schouders op, maar nu waren zijn gedachten te snel en te zwaar voor hem en moesten zijn zorgen toch uitgesproken worden…

Rouwen is een onregelmatig werkwoord. Er is geen constante in te ontdekken en ieder voor zich moesten wij deze weg bewandelen. We konden elkaar steunen, maar soms was er domweg de stilte… zwijgend over een feit dat nooit meer zou veranderen.

Overlijden duurt een leven lang…

Wanneer het leven in stukken valt

Maak de Puzzel heel TroostgeschenkDe dag brak aan met prachtige zonnestralen. Het was warm en het leven lachte me toe. Alles was weer goed en ik was tevreden met mijn huisje-boompje-beestje verhaal. We hadden een heftig jaar achter de rug, maar nu konden wij eindelijk onze blik weer op de toekomst richten. Het enige wat me nog zorgen baarde was het loopje van mijn kind…
In vele stukken gebroken. Mijn leven lag overhoop en nergens kreeg ik houvast. De puzzel die ooit zonder moeite in elkaar had gepast, kreeg ik niet meer in elkaar gelegd.
Ik probeerde de randjes te vinden, dan zou ik houvast krijgen. Ik probeerde een motief te herkennen, dan zou ik zeker weer terug kunnen in mijn vroegere bestaan. Ik probeerde stukjes te verbinden. Het lukte me niet.
Stukje van de Puzzel. TroostgeschenkDoor de machteloosheid had ik geen overzicht. Door de duisternis zag ik geen begin, noch eind. Ik zocht in mijn herinneringen. Ik zocht in pijn. Ik zocht voorbij de grenzen van de tijd. Ik zocht en wilde dat het leven weer normaal zou zijn, maar ik vond geen antwoorden en kreeg geen grip.
Blijkbaar was het niet de juiste manier. Ik zocht naar een puzzel die ik kende en die puzzel bestond niet meer.
Toen ik me daar bewust van werd, begreep ik dat ik naar andere stukjes moest gaan zoeken, onbekende kleuren, onherkenbare motieven en een andere verbinding.
Ik aanvaarde het eerste stukje als begin voor een nieuwe weg en ontdekte vervolgens een stukje dat eraan paste.
Ik werd nieuwsgierig en opende mijn ogen voor andere geschenken, waardoor ik besefte dat mijn puzzel langzaam maar zeker weer aan elkaar geregen werd. Elk stukje had zijn eigen emoties, gedachten, kracht of ervaring.
Ik heb mijn leven weer aanvaard, met zichtbare periodes van verdriet, maar ook met duidelijke verwachtingen voor vreugde en hernieuwd levensplezier.

Kracht voor een zware dag

Je kunt het Krachtbuidel TroostgeschenkIneens van het ene op het andere moment, kruipt dat gevoel omhoog. Je hebt het niet meteen in de gaten, maar het is aanwezig. Het sluimert, zit onderhuids, totdat het toe kan slaan. Wanneer de dag niet begint zoals je het zou willen of op de ochtend wanneer de regen tegen de ramen klettert. Dan springt het voor je en slaat je neer.

Mijn lach is dan verdwenen, mijn hoofd zakt en mijn ogen missen de sprankel. Mijn hart slaat met trage slagen, waardoor er een zwaarte tot me komen kan. Het verkleumt mijn gemoed en ik weet, dat deze dag weer moeizamer zal verlopen.
Ik word weer gewezen op de wond die ik in mij draag, het litteken speelt weer op en ik besluit om stil te blijven staan. Ik wil niet druk bezig zijn, maar leg mijn oor te luister. Wat hoor ik, wat voel ik, wat weet ik, wat herinner ik en wat mag er zijn.

Wereldbol Je kunt de hele wereld aan TroostgeschenkMijn tranen wellen in mijn ogen en door deze mist zie ik mezelf lopen in een prachtige tuin, met vele schitterende bloemen. Ze dragen de mooiste kleuren en de zon staat stralend aan de hemel. Het gras is groen en zacht onder mijn voeten. Ik wandel over het paadje tot aan een schitterende fontein, waar ik mijn handen even in het water houd. Wat is het hier vredig en liefdevol. Ik zoek een plekje om even uit te rusten, deze vind ik al heel snel onder de bloeiende seringenboom. De geur is overweldigend en ik ga liggen, doe mijn ogen dicht. Fluitende vogels, ruisende bladeren, een symfonie van klank. Mijn zware gemoed wordt opgetild. Mijn tranen stromen nog steeds, maar ik voel de koestering van deze plek. De liefde streelt mijn wezen en geeft me hernieuwde kracht.
Ik houd mijn adem in en hoor een zachte stem:” Wat fijn dat je gekomen bent. Welkom. Hier zijn wij en zullen hier altijd voor jou te vinden zijn. Wanneer je verdrietig bent en het even niet meer weet, zullen wij je antwoorden geven, zodat je de kracht krijgt om verder te kunnen gaan. Als je twijfelt over jezelf en geen keuzes durft te maken, zullen wij je eraan herinneren, wie je bent.”

Met een diepe zucht, veeg ik mijn tranen af, open mijn ogen en snuit mijn neus. Ik kijk om me heen en zie weer helder. De tuin is verdwenen, de stem is er niet meer, maar ik ruik de geur van seringen en weet dat ik niet gedroomd heb. Ik voel me gedragen en sterker. Ik kan het leven weer aan! De regen valt nog steeds, maar ik besef me dat de zon weer zal gaan schijnen. Ik kan mijn leven aan, ook al zijn er dagen waarop het even niet lukt. Ik heb de kracht om de wereld te bewandelen met alle ervaringen die zich aan zullen dienen.

Moederdag met gemis…

Moederdag met gemis... Ik zal je nooit vergeten mamDe reclame toont me weer, dat een speciale dag aanstaande is. Nog een paar weken en dan vieren we weer Moederdag. Ik staar voor me uit en vraag me af, wat Moederdag mij elk jaar weer brengt.

Ik keer naar binnen en begin te graven. Wat zit er? Waar heb ik Moederdag neergezet? Welke herinneringen mogen er zijn en welke niet. Ik bewandel het pad, waar ik mij als kind veilig voelde onder moeders vleugels. Ik verspring naar het moment dat ik als moeder mijn eigen kinderen koesterde en dan ontdek ik een behoorlijke
muur met daarachter nog meer bewuste herinneringen. Ik herken ze meteen, ze staan daar mooi genummerd, gesorteerd en geselecteerd, met briefjes erop en labeltjes eraan. Maar daarachter staan pakketjes waar ik het bestaan niet eens van weet. Onbewust zijn ze daar komen te staan. Heel voorzichtig neem ik er eentje in mijn hand. Een mooi pakketje met een gouden lintje eromheen. Ik word er bijna nieuwsgierig van. Onbewuste herinneringen zijn toch vaak pijnlijk, zo pijnlijk dat ik het achter een deurtje heb weggestopt? Waarom dan een gouden lintje?

Moederdag met gemis... Voor een mama die op Moederdag een kindje moet missenIk pak het pakketje aandachtig in mijn hand en haal het donkere pakpapier en het gouden lintje eraf. Ik open het doosje en voel tranen in mijn ogen. Toch een verdrietige herinnering. Zomaar weggestopt, er niets meegedaan, bewaard voor later, wanneer ik weer sterk genoeg zou zijn…
Het verlies van mijn moeder
Ik heb er niets mee gedaan, omdat ze overleed in hetzelfde jaar als mijn dochter. Ze is zomaar met dat verdriet mee gestroomd. Moederdag zonder moeder is leeg.
Ik houd het doosje tegen mijn hart en neem me voor het missen van mijn moeder een ander en warmer plekje te geven. Ik wil het niet meer in een papiertje houden, geen gouden lintje er omheen. Ik hoop dat ik het langzaam maar zeker kan laten verkleuren. Van grijs, naar kleurrijk en liefdevol. Mijn moeder was een lieve vrouw, die haar hele leven hard gewerkt heeft. Zij zorgde altijd eerst voor de ander en dan pas dacht ze aan zichzelf. Ze kon niet accepteren, dat ze in een tijdsbestek van enkele jaren totaal aftakelde. Ze moest te snel afscheid nemen.

Mijn herinneringen aan mijn moeder zijn warm en die wil ik graag veel meer aandacht geven.
Hoezeer ik haar ook mis… Ik hoop dat het goed met haar gaat… ver weg, maar o zo dichtbij…

 

Ook al staat het leven stil, toch komen er weer toetsen, examens of andere testen

Heel veel succes met jouw examen

Wanneer in het leven van een kind, een lege plek ontstaan is, dan is één ding zeker. Dit kind zal opgroeien met weinig vertrouwen. Het heeft ervaren dat geluk zomaar voorbij kan zijn. Het weet al, dat niets vanzelf meer gaat en dat afscheid heel veel tranen meebrengt. In deze tranen vloeit angst vanzelfsprekend mee. Angst voor elke nieuwe morgen, want een nieuwe dag kan weer gemis brengen. Het is op z’n hoede. Toch probeert het met de kracht die het bezit zijn toekomst weer op te bouwen. Langzaam maar zeker vormt het zijn leven opnieuw en krijgt weer grip op de tijd. Toch rinkelt er altijd een belletje bij alles wat het ondernemen zal…

De wereld draaide door en we pakten ons leven weer op. Ons gezin bestond niet meer uit 4 personen, de lege plek zou hopelijk ooit worden geaccepteerd. Werk, school en andere verplichtingen eisten hun aandacht en we stroomden weer mee. Zo goed en zo kwaad als het ging. Mijn zoon werd weer op school verwacht en hij probeerde de draad weer op te pakken, zoals je kinderen dat ziet doen. Ik ondersteunde hem. Ik was er voor hem, als hij uit school thuis kwam. Ik praatte met hem. Toch kon ik zijn plaats niet overnemen. Ik was niet bij machte om voor hem de stappen te maken, hoe graag ik dat ook had gewild. Ik zag zijn strijd. Ik zag zijn machteloosheid. Ik zag hem verdwaald zijn en kon alleen maar een hand reiken, die hij dikwijls niet wilde. Zijn vertrouwen was totaal verdwenen. Zorgeloosheid bestond niet meer en hij bevond zich in zijn wereld zonder evenwicht of balans.
De jaren verstreken en de basisschool werd verruild voor het vervolg onderwijs. Ook hier kwam hij zijn wankele evenwicht weer tegen. Telkens twijfelde hij aan zijn kunnen en of hij wel goed genoeg geleerd had. Telkens moest hij bevestigd worden in zijn vertrouwen of er wel een goede afloop te vinden zou zijn.
Het examen was een heel thema. Hij zou toch niet slagen…

Kon je maar een flinke dosis vertrouwen aan iemand geven. Kon je maar een kilo positiviteit inplanteren. Kon je maar een hart van moed en overtuiging vervullen. Helaas het kan niet, maar met een gebaar van begrip, kan wel ondersteuning gegeven worden.
Een geschenk, van een supporter aan het kind, dat hopelijk weer nieuwe succeservaringen op mag doen, waardoor zijn vertrouwen stapje voor stapje mag herstellen.

Een groetje van de regenboog

“Wanneer de zon schijnt, dan vangt het kristal de stralen en zendt ze door als prachtige regenbogen. Wanneer je deze regenbogen ontdekt, herinner dan de mooie momenten, waar je ooit gelukkig door was”, fluisterde ze met stralende ogen. Ik zat aan haar bed en hield haar hand vast. Jarenlang heb ik haar bewonderd voor haar kracht en optimisme.

Nadat bij mijn vriendin borstkanker was geconstateerd, kwam ze op een weg, die zij haar ontdekkingsreis noemde. Ze kwam dieper in haar geloof terecht en ze leerde zichzelf steeds beter kennen. Ze trof beslissingen die ze anders wellicht niet gemaakt zou hebben.

Ze werd na haar eerste behandelingen weer ‘schoon’ verklaard, maar helaas was de kanker na 5 jaar toch terug. Geen enkel moment zat ze bij de pakken neer. Elk bezoek werd met gezelligheid en liefde omringd. Ondanks de aftakeling van haar lichaam, was haar geest vol dankbaarheid en liefde. Ik voelde me rijk met een vriendin zoals zij. Toen bleek dat ze niet meer lang te leven had, vulde zij haar beperkte tijd nog steeds in, met vrolijkheid en aandacht. Ze vroeg me een gedicht te schrijven, dat ze wilde toevoegen aan een kristal, als afscheidsgebaar en ik schreef mijn woorden over haar, ‘mijn prachtige vriendin’, maar dit gedicht werd resoluut afgekeurd.

“Schrijf niet over mij, maar over de zon en de regenbogen. Ik wil graag dat de mensen aan hun eigen fijne herinneringen denken”… Typisch mijn vriendin.

Afgelopen weekend scheen de zon met warme kracht en prachtig licht, waardoor mijn hele woonkamer overspoeld werd door regenbogen, die door het kristal werden doorgegeven.

Ik dacht met een glimlach terug aan mijn mooie herinneringen die ik samen heb gedeeld met mijn bijzondere vriendin en ik fluisterde met dankbaarheid haar naam en groette haar terug.

Kristal Engeltje Troostgeschenk  Regenboog Buidel Regenboogzakje Troostgeschenk

Mijn hart slaat met liefde ondanks groot gemis

Terwijl de zon scheen, taste ik in duisternis. Terwijl de winter afgelost werd door de lente, kon ik de warmte niet voelen. Terwijl de wereld door ging, bleef ik stil staan.
Er was geen weg, die nog duidelijk voor me uitgestippeld lag. Er was geen automatische piloot meer. Ik kon niet verder zoals ik tot dan toe geleefd had.

Van het ene op het andere moment werd een diagnose gesteld en kwamen we terecht in de wereld van onderzoeken, behandelingen, medische termen, pijn, angst, hoop en vrees. Ingekapseld door een wereld die we niet verwacht hadden en waar we geen enkele ervaring hadden. We lieten ons leiden en probeerden er houvast te vinden. De jaren verstreken en we kregen vat op deze weg. Ook al zou het nooit wennen en zou de angst nooit verdwijnen. We gingen weer door. Totdat het moment kwam dat de duisternis nog veel donkerder werd, het dal nog dieper en het verdriet pijnlijker dan ooit. Verdwenen was alle hoop, de werkelijkheid bitter en ik trok me terug in een koepel waar ik in de overlevingsstand kwam…

Bewegingsloos kwam ik bij mezelf terecht. Deze pijn was niet te overwinnen. Ik werd radeloos van het gemis en voelde me reddeloos verloren. “Tijd heelt de wonde”, hoorde ik dikwijls, maar eigenlijk wilde ik dat helemaal niet. De wond zou nooit helen… nooit…
Toch liet de tijd me zien, dat ik mocht huilen. Een dag gaf me de gelegenheid het leven weer te leven… ook al lukte het niet meteen. Een moment toonde me kracht om een stap te kunnen maken. Langzaam maar zeker kwamen er kleine lichtstraaltjes terug in mijn donkere bestaan. Ik kroop verder… Ik stond … Ik zag … en ik ging weer.
Het was niet eenvoudig het licht weer tot me te nemen. Het was niet simpel om de leegte weer in te vullen, maar mijn hart bleek sterker dan de wond en slaat nu wonderlijk met liefde, ondanks groot gemis…

Ik mis je Vlinder Sleutelhanger met gedicht Troostgeschenk  Vlindermuntje Geloof in Wonderen Troostgeschenk

Niets leek meer hetzelfde en toch was alles nog gewoon

Toen kwam het moment dat ik mijn veilige haven moest verlaten. De weken waren voorbij geslopen en ik had het gevoel dat alles stil was blijven staan. De stilte was oorverdovend, de tijd vertraagd, het licht gematigd en de buitenwereld kon me niet bereiken. Toch kwam de dag dat ik mijn koesterende muren en de veiligheid van mijn eigen gedachten moest verlaten. Het leven vroeg van mij weer daden en bezigheden die buitenshuis gedaan moesten worden.
De eerste keer naar de winkel. Ik had het idee dat iedereen op me zou gaan letten. Ik had het gevoel dat niets meer op de vertrouwde plek zou staan. Ik dacht dat ik vast en zeker door iedereen aangesproken zou worden.
Niets bleek echter minder waar. De wereld draaide gewoon zoals altijd. Er was niemand die op me lette of aansprak. Iedereen was druk met zichzelf.
De winkel was niet veranderd en alles ging zoals altijd. Alles en iedereen was hetzelfde, behalve ikzelf.
Mijn wereld vertoonde een groot gapend gat en mijn stappen moest ik met een gebroken hart maken. Ook al zag ik er aan de buitenkant nog precies hetzelfde uit, vanbinnen was ik mezelf totaal kwijtgeraakt.

Op dat moment begon mijn zoektocht naar een nieuwe weg, waar ik hoopte, ooit mezelf weer terug te vinden.

Hoe kun je aan de ander laten zien, dat je rouwt, want ‘rouwkleding’ bestaat niet meer, die hebben we afgeschaft. Rouwbanden zie je vooral nog op het voetbalveld, dus die mogelijkheid is ook verdwenen.
In de loop van de tijd, kwam ik de ‘Verliesspeld’ tegen. Het is een speld die ik draag wanneer ik een gesprek wil openen om over mijn verlies te kunnen vertellen. Het is een speld die uitnodigt tot een gesprek.
“Wat vind je van mijn speld?”, vroeg ik dan en wanneer men oprecht geïnteresseerd was, dan legde ik de symboliek van de speld uit. Je kunt zien, dat de cirkel doorbroken is en dat er een vlijmscherp puntje aan het hoekje zit.
De ‘V’ van Verlies is duidelijk zichtbaar, bijna voelbaar en ondanks het hakje dat ontbreekt, zie je toch ook een beweging vanuit de pijn ontstaan om weer te helen. Ook al zal de wond ooit genezen, het litteken dat overblijft, zal altijd zichtbaar zijn, want de persoon die gemist wordt, zal in mijn leven nooit worden vergeten.

Verliesspeld Troostgeschenk  Medaillon Sleutelhanger Troostgeschenk

Mijn luisterend oor

Ik open mijn hart en laat mijn woorden gaan. Terwijl ik ze uit, geef je mij de ruimte om mijn twijfels naar buiten te laten stromen, mijn tranen, mijn gekwetstheden, mijn eenzaamheid en mijn verdriet. Zonder oordeel zwijg je en laat me gaan. Je nodigt me elke keer weer uit om mijn emoties neer te zetten op jouw witte papier.

Vanaf mijn 10e verjaardag ben ik in het bezit van een dagboek. In eerste instantie beschreef ik wat ik zoal op een dag deed, maar hoe ouder ik werd hoe meer ik mijn gevoelens beschreef. Ik voelde me veilig en vertrouwd en ik wist dat alles wat ik uitte goed was. Mijn eerste liefdesverdriet, mijn pogingen om het leven te begrijpen, maar ook mijn prachtige momenten. Alles kwam vanuit mijn hart naar buiten gestroomd en het luchtte op, het bevrijdde me en gaf me steeds weer een handreiking naar dankbaarheid.

Mijn leven nam vele wendingen en deze gingen niet altijd over rozen. Wanneer je kind ziek wordt, staat je leven niet langer in het teken van leven, maar van overleven. Wanneer je kind sterft is geen dag meer zoals je het kende… nooit meer hoe het leven ooit is geweest. Ik was niet meer dezelfde, maar door mijn weg te beschrijven, kwam ik dichterbij mezelf. Ik hoefde nergens aan te voldoen, ik mocht ieder moment voelen wat ik voelde, mijn luisterend oor, was er voor mij. In de duisternis van mijn gebroken hart, kwam het beschrijven van mijn tranen als lichtpuntjes, die me de weg weer wezen naar een veranderde toekomst. Het leven bood me elke dag een nieuwe mogelijkheid en ik mocht dat proberen te accepteren. Rouw is en blijft niet te controleren. Rouw is ook niet met een pen te beschrijven, maar wat ik met deze reisgezel beleven moest, heeft me krachtiger gemaakt en heeft me laten zien dat alles op zijn eigen tijd ontstaat.

In mijn dagboek herlees ik nog regelmatig mijn vallen en opstaan en ontdek dat ik ben doorgegaan. Ik mocht van de tijd gebruik maken om het gemis in mijn leven te verweven. Ik heb vele herinneringen niet alleen in beeld en gedachte bewaard, maar ook met woorden een plaatsje gegeven…

Karin

Rouwdagboek Troostgeschenk   Boekenlegger Vlinder Troostgeschenk

Muziek

Elke zondagmorgen heb ik een ‘bewegingsuurtje’. Ik hijs me in mijn sportkleding en stap dapper de trap op, om onder begeleiding van muziek mijn conditie wat te verbeteren. Ik geniet ervan om een half uur met mijn blik op oneindig, op mijn hometrainer hele afstanden af te leggen. Daarna wat buikspier- en yogaoefeningen te doen en af te sluiten met een meditatie. Ik voel me dan fit en kan de komende week weer aan.

Gisteren was mijn afsluitend muziekje niet gepland. Ik tikte een afbeelding aan, die me aansprak en voorzichtig stroomde de melodie de kamer in. Ik zat en ontving de klanken van het lied. Hoe bijzonder werd het, toen deze muziek me meenam, naar een leven dat ik ooit geleefd heb. Ik stapte uit mijn rust en kalmte naar een ruimte waar ik weer moeder was, die haar zieke kind verzorgde. Ik keek naar een meisje dat in haar bed lag en probeerde te slapen. Ze was moe en kon haar ogen niet meer goed openen. Ze wilde nog van alles, maar het lukte niet zoals zij het graag wilde. Toch vulde zij haar dag met kracht en overtuiging. Ik stond erbij en probeerde haar zo goed mogelijk te ondersteunen. Zo draaide ik muziek, waardoor ze heerlijk kon ontspannen en slapen. Een rustige melodie met mooie zachte klanken. Ze sliep daar goed op…

Deze muziek klonk nu en omringde mij met alle gevoelens van dien. Ik voelde de warmte van die momenten weer door mijn aderen stromen. De stilte die dan in huis hing komt nu weer terug in mijn lijf. Ik zucht diep en laat de muziek mijn hart weer raken.

Muziek kan een herinnering vasthouden en mij terugbrengen, naar een tijd, die ooit eens was. Naar momenten die mij hebben gevormd. Ze hebben mij gemaakt tot de vrouw die ik nu ben. Vele emoties en ervaringen komen helder terug in mijn hedendaagse zijn.
Ik zoek tegenwoordig naar muziek, die mij weer begeleiden. Soms zijn het liedjes die me kracht geven, dan weer melodieën die me steunen en tot rust brengen. Het is begeleiding voor de toekomst en als ik dan ooit weer terugkijk, dan weet ik weer waar ik toen stond en mee bezig was.

‘Niets kan een herinnering zo vasthouden als een mooie melodie.’

Troostmuziek is muziek, die mij heeft getroost. Troostmuziek is muziek, die mij heeft geraakt, waardoor ik mijn tranen kon laten gaan. Troostmuziek gaf me kracht om na de gehuilde tranen weer verder te gaan.

Karin

Muzieksleutel Vergeet mij niet  Muziek Troostgeschenk