Wanneer het leven tot stilstand komt

Op het ritme van de tijd, reed de trein vol enthousiasme over de rails. Verre oorden werden verkend, elk moment gevierd en de wereld werd beleefd. Het leven had z’n cadans en de dagen regen zich aaneen. Geluk was de gewoonste zaak van de wereld. Alles was perfect. Hoe mooi klonk de schaterlach. Hoe heerlijk scheen de zon. Er was geen wolkje aan de lucht.
Totdat de trein tot stilstand kwam. Niet op een station, maar ergens in een onbekend gebied. Je kunt op zo’n moment blijven zitten, in de hoop dat de reis hervat zal worden. Je kunt blijven wachten in de hoop, dat er hulp komt van buitenaf. De enige mogelijkheid om verder te komen is echter, door uit te stappen, met alle bagage die je bij je hebt. Door een vreemde omgeving trek je op zoek naar nieuw ritme. Je voeten vinden een vertraagde melodie. Het tempo is telkens weer anders en soms ben je zo moe, dat je weer stil moet staan. Er rest niets anders dan rust te zoeken en soms is het nodig om nog eens achterom te kijken, om te zien hoever je al gekomen bent.
De ballast blijkt steeds zwaarder te worden en er is geen andere keuze dan lasten en gewicht achter te laten. De wolken drijven mee en verduisteren de dag. Door de mist die aanwezig is, merk je niet dat je in rondjes loopt. De weg is eindeloos. Toch blijven jouw voeten dapper stappen maken, want iets in je binnenste drijft je voort. Alsof er een stem hoorbaar blijft. Een stem die fluistert over een reis die ooit gemaakt is. De trein die je van hier naar daar bracht, waar je gevoed werd door zonnelicht en blauwe lucht.  De stem vertelt ook over de liefde, die je tijdens de reis hebt gevoeld en die nu nog steeds aanwezig is. In elke stap, slaat het hart een melodie op woorden van herinneringen. Liefde die alles overwint. Liefde die altijd zal blijven en de dragende kracht is voor een nieuw pad met een nieuwe cadans, waar je nieuw maar ander geluk terug zult vinden met de hartslagen en de beweging van ooit beleefde momenten van de opgeslagen herinneringen.

Afronding van een leven

Wanneer het laatste moment daar is, de laatste adem uitgeblazen en de stilte oorverdovend neervalt, kom je tot de afronding van een levensverhaal. De laatste woorden, van het laatste hoofdstuk. Het boek wordt dichtgedaan.
Maar hoe vaak kijken we nog in het boek, lezen en herlezen de verhalen en bekijken we de foto’s? In herinneringen blijft een leven voorgoed bestaan. Maar als het boek een open eind heeft, waar geen afscheid genomen kon worden, het einde te abrupt was, dan valt het boek dikwijls voor je voeten. Gevoelens van afgescheiden zijn en misschien wel een ontevreden gevoel, hoe het had moeten zijn. Spijt van niet gesproken woorden en misschien een vergeten “Sorry”.
Wat kan de betekenis zijn van een afgerond verhaal? Het kan behulpzaam zijn om iemand daadwerkelijk los te kunnen laten. Het kan het rouwproces enigszins verlichten, wanneer je alles wat er in je hart zat, uitgesproken hebt. Geen leegtes of afstand, maar waar liefde de drijvende kracht was. Liefde die zo diep is, zodat je de ander vast kunt houden terwijl je afscheid neemt. De ander waar je niet zonder wilt zijn, maar die je los laat zodat de stap naar de andere kant gemakkelijker gemaakt kan worden.  Vasthouden en toch loslaten. Verdriet voelen maar toch mee kunnen glimlachen om de gedeelde mooie momenten. Het afronden is liefdevol omarmen en meegaan tot zover het mogelijk is. Het licht neemt het van je over. De liefde leidt de ander, maar ook de achterblijvers en die liefde blijft aanwezig in elke stap, die verder gemaakt moet worden.

Het leven gaat domweg verder. De dag volgt op de nacht. De zon komt weer tevoorschijn en in alles waar de leegte voelbaar is, zal de liefde deze leegte en het gemis vullen. De afronding van een leven, is vaak het begin van een leven zonder.
Nieuwe stappen moeten worden gemaakt, nieuwe herinneringen mogen worden beleefd en nieuwe boeken zullen worden geschreven, maar in alles blijft de afdruk van de liefde, die ooit is gedeeld, voelbaar.

Soms gaat het even niet

Het was nog donker in de kamer, de gordijnen waren dicht, de zon scheen maar de stralen konden niet naar binnen dringen. Kleine Ster zat op het randje van het bed naar Mythe te kijken en vroeg zich bezorgd af of zijn vriendinnetje zich al een beetje beter voelde. Haar ogen waren dicht en haar hoofdje was gloeiend, ze ademde zwaar en soms kreunde ze een beetje.

Voorzichtig kroop Kleine Ster naar Mythe toe en hield haar hand vast. Heel langzaam gingen haar ogen open en toen Mythe Kleine Ster zag verscheen er een glimlach op haar gezicht. Mythe fluisterde: “Hallo vriendje, ik voel me niet zo lekker vandaag. Het spijt me dat we niet buiten kunnen gaan wandelen en picknicken zoals we dat gisteren hadden afgesproken”. Kleine Ster trok z’n schouders op en zuchtte diep. Zacht sprak hij:” Lieve Mythe, ik vind het zo oneerlijk voor jou. Je bent al zo vaak moe en soms kun je helemaal niet spelen omdat jouw hoofdje zo’n pijn doet en nu ben je ook nog heel erg ziek! Je kunt nooit eens genieten zoals alle andere kinderen dat doen! Wij hadden ons zo verheugd om buiten te wandelen en de mand met lekkere hapjes staat ook al klaar…”.

Mythe keek naar Kleine Ster en glimlachte. Ze drukte Kleine Ster stevig tegen zich aan en slaakte een nog diepere zucht. “Je kunt toch niet over eerlijk en oneerlijk spreken, Kleine Ster. Mijn lichaam is nu eenmaal niet zo sterk en als het zegt dat het rusten moet, dan luister ik en blijf ik rustig in bed liggen totdat ik weer krachtig genoeg ben om weer op te staan.” Kleine Ster vond dit geen goed antwoord en vroeg: ”Maar Mythe, wil jij dan helemaal niet lekker spelen en springen en dansen en zingen, zoals alle andere kinderen doen?” Mythe fronste haar wenkbrauwen en trok een gezicht zoals alleen Mythe dat kan doen, wanneer ze heel erg diep nadacht. Uiteindelijk kwam het antwoord:” Kleine ster, natuurlijk wil ik dat wel en toen ik klein was ben ik vaak boos en verdrietig geweest. Maar weet je, ik ontdekte dat ik hierdoor alleen maar mijn energie verloor, ik merkte dat ik steeds vaker last en pijn kreeg omdat ik niet wilde luisteren. Het duurde wel een poosje hoor, maar toen ik wat groter werd lukte het om mijn lichaam te voelen en ging ik rusten wanneer dat moest en ging ik slapen wanneer ik moe was. Probeerde ik te dansen wanneer het kon en te kijken wanneer ik niet kon dansen. Begrijp je me, Kleine Ster?” Met hoopvolle blik keek Mythe naar Kleine Ster en ze zag dat er een andere blik in de ogen van haar vriendje verscheen. Zijn boze gefronste blik was verdwenen en hij sprak voorzichtig: “Je bedoelt dus eigenlijk dat je tevreden bent met wat je kunt! En wanneer het niet kan, dan leg jij je hierbij neer en wacht tot een volgende mogelijkheid. Dus vandaag ben je niet lekker, en blijf je op bed en geeft jouw lichaam de tijd zich weer op te laden om misschien morgen naar buiten te kunnen!”

Eventjes bleef Kleine Ster stilletjes voor zich uit staren en ging toen verder:” Oh, lieve Mythe, sorry dat ik dan zulke woorden tegen je zei, dat bedoelde ik helemaal niet hoor. Ik was alleen bezorgd om je en vond het zo vreselijk vervelend voor je… Het spijt me.” Kleine Ster sprong bij Mythe op het kussen en gaf haar een dikke zoen om haar voorhoofd, dat gelukkig niet meer zo warm aanvoelde. Mythe glimlachte en deed haar ogen weer dicht, om al spoedig weer in slaap te vallen.

Kleine Ster bleef rustig bij haar zitten en sprak zachtjes:” Slaap maar lekker en rust maar goed uit, ik besef nu dat je moed en kracht nodig hebt om jouw leven op jouw manier aan te gaan. Ik vind je een kanjer, omdat je aanvaardt dat het leven komt zoals het komt en dat jij hier het beste van maakt.”

Mythe en Kleine Ster verhalen

Tijdens de vakantie plaatsen wij inspirerende verhalen.
Ooit heb ik deze kleine verhaaltjes gedeeld en vind het nu weer de tijd om ze te herhalen, omdat ze verbinden. De woorden raken en soms, herken jij je er zelf ook in en hopelijk zullen ze inspireren of een glimlach tevoorschijn brengen.
De verhalen gaan over Mythe, een meisje dat met een ziekte te kampen heeft, en Kleine Ster, haar vriendje, dat vanuit het heelal naar haar toe gekomen is, om haar dag in te kleuren en op te fleuren.
Het zal niemand verbazen, dat mijn kinderen mijn grootste inspiratiebron hiervoor zijn. Annemiek is Mythe en Twan ( haar kleine broertje ) is Kleine Ster.

Ik wens je veel leesplezier.
Karin

Voorzichtig klom Mythe uit haar bed. Ze had goed geslapen en toen ze wakker was geworden, scheen de zon al vrolijk door het raam, waardoor er duizenden kleine regenboogjes te zien waren, geschonken door haar vriendje Kleine Ster. Ze zag dat hij nog wat dommelde, dus sloop Mythe naar haar kledingkast. Ze probeerde haar broeken en zocht tussen de shirtjes, ze had een heerlijk gevoel voor vandaag en daar wilde ze uiting aan geven. Uiteindelijk pakte ze haar knalgele broek met de gebloemde rand, het roze shirt met glitters en haar nieuwe hoed zette ze alvast op haar hoofd.

Kleine Ster deed eindelijk z’n ogen open en zag Mythe al druk bezig om zich aan te kleden. “Goede morgen, Mythe. Heb je lekker geslapen?” Het antwoord kwam niet meteen, want Mythe zat nog met haar hoofd in het shirt, maar uiteindelijk floepte er een velgekleurd hoofdje door de opening. Mythe had dus blijkbaar haar hoed niet afgedaan. Het zag er allemaal heel vrolijk uit. “Hé, Kleine Ster, goedemorgen. Ik heb heerlijk geslapen en ik voel me heel goed deze morgen, dus heb ik zin om leuke kleren aan te doen. Terwijl Mythe sprak trok ze haar broek aan en ze nam een rode schoen en deed die aan haar rechtervoet. “Gossie, mijn linkervoet wil een andere kleur. Nou dat kan wel hoor. Ik heb ook nog wel een knalblauwe schoen!”

Kleine Ster hing met open mond toe te kijken. “Maar Mythe, dat kan toch niet? Je moet twee gelijke schoenen dragen, dat hoort zo.” Mythe keek terug naar haar vriendje dat voor het raam hing te glinsteren. “Maar ik hoor helemaal niets, Kleine Ster, wie zegt dat dan?” Kleine Ster dacht even na en antwoordde: “Men vindt dat raar, wanneer je anders doet dan men vertelt. Dat zijn andere mensen, die weten hoe het allemaal hoort en zo.” Mythe haalde haar schouders op en sprak kordaat: “Maar er zijn toch te veel andere mensen, die kunnen toch helemaal niet weten wat ik leuk vind. Als we dan allemaal doen, wat zij zeggen, dan zijn we toch allemaal hetzelfde… en dat kan toch niet, Kleine Ster. Ik doe wat mijn voeten willen dus eentje rood en eentje knalblauw. ”Trots hief ze haar voeten omhoog en liet Kleine Ster het resultaat zien en eerlijk gezegd moest Kleine Ster wel lachen, het zag er allemaal zo prachtig fleurig uit. Je kon gewoon zien dat Mythe zich werkelijk een keertje supergoed voelde en daar mag je toch ook echt blij van zijn.

De gedachte was nog niet verdwenen of Mythe schommelde Kleine Ster heen en weer met de mededeling, dat ze nu lekker naar het park zouden gaan. “Ga je dan zo?” wilde Kleine Ster nog weten. “Jahaa”, was het antwoord van Mythe, “Ik vind mezelf hartstikke mooi!” Kleine Ster sprong van z’n touwtje en dacht diep na wat hij dan eigenlijk voor zichzelf leuk vond. En ineens wist hij het. Hij had ooit een keer een prachtige bellenstok gekocht, maar had er niet mee durven wandelen. Vandaag ging hij het doen en terwijl hij naast Mythe sprong griste hij die stok uit z’n verborgen plekje en samen gingen ze op weg. De een met bloemen en duizenden kleuren en de ander met prachtige bellenmuziek…

Jezelf opnieuw ontdekken

Ik moest mezelf opnieuw ontdekken. Ik had de taak mijn leven weer opnieuw vorm te geven. Elke dag weer kreeg ik de keuze hoe ik dat zou gaan doen. Wanneer ik uit bed stapte en er scheen al een klein lichtstraaltje door het gordijn, dan kon ik mezelf telkens de vraag stellen: Doe ik ze open en ontvang ik het volle licht of houd ik de gordijnen dicht en blijf ik in het duister zitten?”. De leegte eiste elke dag zijn eigen plek weer op.
De eerste jaren vond ik geen kracht om het volle licht toe te staan. Ik kon het domweg niet verdragen. Ik zat het liefst in het donker en moest mijn weg daar vinden. De duisternis eiste niets. Het was stil en liet me zijn. De leegte was aanwezig en ik probeerde op de tast mijn weg weer terug te vinden. Geen idee hoe ik dat moest doen. Er is geen handleiding voor mensen die met verlies te maken hebben. Waar de alledaagse gang van zaken, als vanzelfsprekend georganiseerd wordt, is deze automatische piloot niet aanwezig bij tegenslagen, rouw en ziekte.
Je mag het allemaal zelf uitzoeken. Doe je best en ga ervoor. Heel veel kracht en sterkte om de toekomst weer in te vullen.

Maar hoe is de nieuwe weg, zonder de persoon die waardevol voor je was. Een dierbare in wiens leven je ook een belangrijke rol speelde. Er werd van je gehouden, je werd gezien en jouw leven werd erdoor gevuld.
Waar begin je, om een nieuw pad te ontwerpen, zonder te vergeten hoe het voelde om bij elkaar te zijn.

Hier kan ik geen antwoord op geven en is voor elke mens anders. Er zijn geen regeltjes voor te schrijven en er is ook geen tijd in te benoemen. Elke mens doet het op zijn eigen manier en vanuit zijn eigen perspectief.

Coaching

Dit is een andere nieuwsbrief, dan jullie van ons gewend zijn. Na 18 jaren, elke week, over het rouwproces geschreven te hebben, aangevuld met gedichten en Troostgeschenkjes, wil ik jullie op de hoogte brengen van het feit, dat wij ook Troost Coaching gesprekken aanbieden. Sinds enkele maanden is dat via de site te boeken, maar ik wil jullie graag vertellen, wat dit precies inhoudt.

Wanneer je Troost Coaching aanvraagt, ga ik met jou in gesprek en luister naar jouw verhaal. Jouw levensverhaal en jouw levenssituatie krijgen de ruimte om er te mogen zijn. Iedere mens gaat namelijk op zijn eigen unieke manier om met het pad, dat leven heet. Als Troostcoach ga ik je begeleiden en ondersteunen om verlies in te weven op een manier, die bij jou past. Het weven is een proces, waar je valt en weer opstaat, waar je krachtig bent en soms niet. Het is een weg, die opnieuw gevonden mag worden. Ik hoop dat je na zo’n Troost Coaching gesprek, weer een stukje meer verweven hebt of jij weer houvast zult mogen ervaren.

Ik ben, Karin Anbergen, één van de oprichtsters van Troostgeschenk. In 2002 zijn we gestart met onze webshop, die gevuld is met Troostgeschenken. Troost is van grote waarde, na verlies. Verlies op alle vlak, maar vooral verlies van een dierbare. Troost is de hand op een schouder, het begrip en het luisterende oor. Troostend is het om te ervaren, dat iemand aan je denkt, met een gedenkdag of tijdens de feestdagen of op een doordeweekse dag. We hebben in deze afgelopen jaren, vele berichtjes terug mogen ontvangen, met woorden van dank en blijdschap, dat een Troostgeschenk zoveel gevoel over kon brengen. Met troost geven, heel je de ander.
Mijn verhaal is ondertussen een bekend verhaal. Het verlies van mijn kind, dat me aanzette om, samen met Elles, Troostgeschenk op te zetten. Elke week beschrijf ik de weg, die ik ben gegaan. Elke week voeg ik een nieuwe stap toe, soms kijk ik nog terug en soms ben ik weer een keer gestruikeld om de pijn nogmaals te voelen. Mijn weg werd echter steeds duidelijker en ook werd ik steeds meer naar verdere ontwikkeling getrokken. Ik ging studies volgen en mezelf uitdagen om te zien, wat er allemaal nog meer te ervaren was. Ik kwam op het punt, dat ik ook gesprekken kon voeren over troost. Hele gesprekken, over verlies, over pijn, over terugval, over onbegrip, over verder gaan, kwamen bij mij binnen via mail. Van het één kwam het ander en na enkele jaren, op kleine schaal te hebben gewerkt, ben ik nu klaar om het uit te gaan dragen. Ik ben Troost Coach, eigenlijk altijd al geweest, in de vorm van de Troostgeschenken, de gedichten en blogs. Vanaf nu ook door middel van Troostgesprekken.

Als je vastgelopen bent in jouw weefproces of wanneer je het pad even niet meer helder hebt en je een helpende hand nodig hebt, dan kun je bij Troostgeschenk nu ook ondersteuning vinden door middel van een Troost Coaching gesprek. Woon je niet in de buurt, deze gesprekken kunnen ook heel goed via de telefoon gegeven worden.

Ga eens in andermans schoenen staan

Kunnen wij voelen wat een ander voelt? Kunnen wij weten hoe zwaar of licht de last van een ander is. Hebben wij het recht om daarover te oordelen? Op dit moment worden wij telkens weer in een positie gedrukt waardoor we wel een mening krijgen opgelegd en het lijkt alsof de hele mensheid steeds weer tegenover elkaar komt te staan.
Nogmaals mijn vraag… Kunnen wij weten waarom en waardoor de ander reageert zoals hij reageert?

Probeer eens in de schoenen van een ander te gaan staan.

Zo gaat het ook vaak met het bewandelen van het pad van rouw. Het verwerken en verweven van verlies wordt door de ander vaak vanuit eigen perspectief bekeken en zonder dat we het in de gaten hebben, hebben wij daarover een mening. Waarom is het hebben van een mening zo belangrijk. Waarom hebben wij telkens een gedachte hoe de ander zich moet gedragen?
Worden wij misschien onbewust beïnvloed door patronen of wetten en regels, die bepalen hoe we ons moeten gedragen en wat wij moeten denken?

Ik heb ontdekt, dat ik in mijn rouwperiode vaak in discussie was, met de gedragsregels hoe om te gaan met mijn verlies. Soms mocht ik zelfs niet eens even lachen, want dat deed je niet als je iemand verloren was en al helemaal niet in het eerste jaar. Alsof ik niet langer mijzelf meer was, maar iemand die zich hoorde te gedragen, zoals dat bekend was.

Tegenwoordig stuur ik liefde naar de ander en hoop dat de weg, die bewandeld moet worden, lichter mag worden. Lichter op alle vlak.

Ik hoop dat hierdoor de wereld een beetje mooier mag worden.
Doe je mee?

Herinnering aan mijn vader

Zo vanzelfsprekend was het. De gewoonste zaak van de wereld. Zijn aanwezigheid in mijn leven. Een man, die mijn grootvader had kunnen zijn, maar mijn vader was. Hij was al met pensioen toen ik nog heel klein was en altijd thuis.
Hij was van de oude stempel en bemoeide zich niet zoveel met mij, maar nu ik terugkijk naar mijn jeugd, gaf zijn aanwezigheid een warm en vertrouwd gevoel. Mijn vader zat op zijn stoel en vervulde zijn vaderlijke plicht.

Vaderdag is weer aanstaande en ik duik onder naar die tijd, waarin mijn vader nog leefde. Als kind kreeg ik van mijn vader de regels uitgelegd. Hoe je je als mens moest gedragen en wat er van mij, als meisje werd verwacht. Hij vertelde mij over vroeger, hij onderwees mij over de natuur. Hij liet mij naar de vogels luisteren, waarvan ik de namen en hun liedjes zou kunnen kennen. Hij gaf mij de liefde voor muziek en van hem heb ik mijn creativiteit. Hij probeerde mij ervan bewust te maken, dat sparen een deugd was. Mijn vader speelde een andere rol, dan mijn moeder, maar wat hij me heeft bijgebracht had ik nooit kunnen missen.

Toch besef ik me nu pas, vele jaren later, wat mijn vader voor me betekend heeft. Zijn stille aanwezigheid op de achtergrond, heeft me bodem gegeven om te groeien naar de mens die ik nu ben.
Zijn leeftijd vormde zo vaak een barrière, waardoor we niet altijd goed met elkaar overweg konden. Toch zie ik nu in, dat het me gediend heeft en dat ik dankbaar ben voor de vader, die ik heb gehad.
In mijn herinnering, hoor ik hem even grinniken en zie zijn twinkeling in de ogen. Ik ben even weer dat kleine meisje, dat haar handje in zijn hand legt en samen met hem op het stoepje bij de voordeur zit, wetende dat alles goed is.

Wanneer niets meer troosten kan…

Wanneer woorden tekort schieten en de last bijna te zwaar wordt, wens ik je, dat er ruimte komt voor hoop, die niet gestoeld is op wetenschappelijk bewijs.
Nood leert bidden, wordt er dan gezegd. Ergens wordt er houvast gegeven, door wie, door wat? Er zijn geen antwoorden op, maar één ding is duidelijk. Het is een helpende hand,  om niet helemaal in de duisternis te verdwalen. Op dit moment is er chaos in de wereld en de zware restricties die opgelegd worden, komen soms overeen met de eenzaamheid van rouw. Alleen moeten gaan. Niet meer aan kunnen raken. Geen contact meer.
De afstand is niet te overbruggen en in dit alles is er verdriet en komen vele emoties los.
Hoe zou het dan zijn, dat je hoop kunt vestigen op een hogere macht. Een liefdevolle macht die steun en troost biedt. Je hoeft je niet af te vragen, waarom deze macht deze situatie niet voorkomt, daar zullen wij geen antwoord op krijgen. Wel kunnen we ons best doen om in vertrouwen, de tocht alleen verder te gaan. Ondanks de tranen, toch de kracht vinden om de nieuwe dag te aanvaarden.
Een hogere macht van licht en liefde, die lasten verlicht en verdriet verzacht en houvast geeft, voor de toekomst.
Ik geloof in God en engelen, die me niet in de chaos ten onder laten gaan, maar die me meevoeren naar nieuwe oorden en mogelijkheden. Wat er ook moge gebeuren, dat er ergens een oplossing aangeboden wordt. Ik geloof in de kracht van de liefde en in de verbinding, die tussen hier en daar altijd voelbaar is. Ik ontdek de stappen die ik verder mag maken.
De wereld van vandaag is als een orkaan, die soms even gaat liggen, maar dan weer begint te razen. Als een storm, die bijna niet te temperen is. Het voelt onveilig. Het voelt machteloos. Maar we hebben elkaar en met elkaar kunnen wij het zien te klaren. Via een blik, een gebaar, een lach is het mogelijk om in balans te komen.
Vraag hierbij steun van een ongeziene wereld, die klaar staat om met alle liefde te helpen. Engelen zijn er altijd en zijn er ook altijd al geweest. Je mag ze in je leven welkom heten. 

Wat had ik je graag gekend

Wanneer een dierbare gemist wordt en er verschijnt een persoon in je leven, die deze bijzondere mens niet persoonlijk heeft gekend, dan kan het niet anders, dan dat jouw dierbare ook daar een plek in mag gaan nemen.

“Ik ken je alleen maar uit verhalen, toch lijkt het alsof ik je echt heb gekend. Je bent, zelfs nu nog, vaak onderwerp van gesprek. Met liefde worden herinneringen herbeleefd en in alles voel ik jouw afdruk. Het hart onthoudt de dagen van vreugde, de momenten waarop er gelachen en gedanst werd. Voorop in de polonaise en voor iedereen een vriendelijk woord. De lege plek was er al, toen ik in het leven van jouw dochter kwam. Het gemis was al een deel van haar bestaan en ze had het verlies getracht te verweven. Ik was er niet mee verbonden, maar kreeg toch een stukje van de lijn in handen. De lijn die terugvoerde naar vroeger en waar de verhalen als vanzelf weer naar boven kwamen. Stukje bij beetje, ontstond er een beeld van een vrouw, die de moeder van mijn lief is en altijd blijven zal. Ik ken je alleen maar uit verhalen, maar wat had ik je graag echt gekend.
Je leeft met ons mee. In vele gesprekken verwoorden wij, hoe jij het zou hebben gedaan en daar putten we kracht uit. Een voorbeeld voor het verdere leven en met de afdruk van alles wat je hebt gegeven, verweven wij de dag en de toekomst. De lege plek wordt minder pijnlijk. Het gemis wordt gedeeld en verhalen mogen blijven en herinneringen krijgen kleur”.