Gevallen bladeren

Mistroostig zat hij voor het raam. Een zucht ontsnapte en hij kon niet voorkomen dat er een traan over z’n wang rolde. “De bladeren vallen”, zei hij bij zichzelf. De herfst is in aantocht. Hij had zo enorm gehoopt dat hij dit jaar geen herfst meer mee zou maken. Niet weer een keer, elk jaar hetzelfde. De gele en bruine verschrompelde bladeren die bij hem om het huis neervielen lieten hem de pijn weer voelen van het ontvallen van zijn geliefde vrouw. Elke dag miste hij haar meer dan de dag ervoor en de bladeren lieten hem weten dat er weer een jaar voorbij was gegaan. Zonder zijn geliefde Emily kon hij nooit meer gelukkig zijn en had het leven zijn kleur verloren. Ineens werd z’n blik getrokken door iemand die stiekem zijn tuin was in gelopen. Boos stond hij op en liep naar buiten om eens duidelijk te laten weten dat hij daar niet van gediend was. Hij opende de deur en zou net iets gaan roepen, toen het hem opviel dat het een kind was. Overdonderd door z’n eigen reactie bleef hij een poosje op de drempel staan en ontdekte dat het meisje niet in de gaten had, dat hij naar haar stond te kijken. Karel zag, dat het meisje elk blaadje grondig inspecteerde, het praatte ondertussen honderduit. Elk blad kreeg een naam: bruintje, geel randje, roodstipje, huisje van een spin en elke kastanje en eikel werd ter hand genomen en gekeurd of het goed genoeg was om in haar mandje te belanden. Voorzichtig liep ze over het gras en vond zelfs nog een paddenstoel die ze met een kreet van verrukking heel voorzichtig plukte. “ Jij bent het aller mooiste van allemaal, mooie rodewitte!”

Een vogel vloog weg met veel lawaai waardoor het meisje schrok en opkeek en zag dat Karel daar in de deuropening stond. Ze verstarde een klein moment, maar toch was ze niet bang om naar Karel toe te lopen. Met onschuldige blik vroeg ze: “ Meneer, mag ik deze mooie bladeren en eikels en kastanjes en deze speciale paddenstoel wel mee nemen?! Ziet u, ik ga straks met mijn mama een mooi herfsttafeltje maken voor mijn vader”.  Karel zei niets en wachtte af, wat ze nog meer te vertellen had. “ Want mijn papa heeft 2 jaar geleden  een ongeluk gehad en is nu een engel”. Met een brok in de keel, keek Karel, naar haar mandje. Ineens hadden de bladeren een andere boodschap, ineens zag hij de kleuren van elk blad, de glans van de kastanje, het eigenwijze van de eikel en de schittering van de paddenstoel.  Maar het allerbelangrijkste wat hij zag was de liefde van dat meisje, voor haar vader die zij al twee herfst seizoenen lang miste.  Het enige wat hij fluisterend kon antwoorden was:” Natuurlijk mag jij alles wat jij nodig hebt meenemen en ik hoop dat het een heel mooi herfsttafeltje zal worden. Tot ziens, kind..”  Het meisje zwaaide en rende weg. Karel bleef achter en keek om zich heen. Hij ging naar binnen, op zoek en vond een doosje. Hij keek met een nieuwe blik naar de gevallen en verkleurde bladeren en een uurtje later had hij ook een prachtige verzameling gevonden, waarmee hij een plekje creëerde, gemaakt met liefde voor zijn Emily…..

 

Waarom delen wij?

Een tijdje geleden schreef ik een blog, waarin ik me afvroeg wat ik in het dagelijkse leven allemaal slik. Onverteerbaar waren sommige stukken. Moeilijk door te slikken ook en ik heb besloten om dit niet meer te doen. Ik ben gaan proeven en ik heb daarin kunnen ontdekken wat bij mijn salade past en wat niet. Ik neem de ingrediënten die me misselijk maken niet meer in mijn voeding op. Dit geldt ook voor geweld, negatief nieuws, discussies of bepaalde programma’s op tv.

Is het dan een logisch gevolg, dat ik me afvraag, wat ik de wereld inbreng? Is mijn gedrag voor de ander wel verteerbaar? Deel ik met liefde of deel ik omdat het moet, deel ik om een statement te maken, deel ik om de ander te beïnvloeden etc.  Deel ik om reactie te krijgen of deel ik omdat ik delen wil?

Ooit was ik in Lourdes en daar zitten massa’s zwervers op straat. Het zijn zigeuners en volgens de kenners, waren het bedriegers, dus je moest ze geen gift geven. Ze zouden ’s avonds in een grote Mercedes vertrekken.
Ik liep op een gegeven moment een vrouw voorbij met een kindje op haar schoot. Het was schrijnend en mijn hart brak. Ik pakte mijn beurs en gaf hen een paar euro. Tot mijn grote verbazing kwam er een Nederlandse fanatiekeling naar me toe, die me even liet weten, dat het bedriegers waren en ik niets moest geven.
Hoe zit dit in elkaar. Je geeft toch niet met de mededeling dat de ander het op een bepaalde manier moet gaan gebruiken … je geeft toch omdat jezelf graag geven wilt zonder voorwaarden?

Waarom doneren wij?
Waarom delen wij?
Waarom geven wij?

Wat vind jij hiervan?

Goudhaantje

Er was eens een gezellig stel, dat tevreden en gelukkig leefde in een huisje in de stad. Op een dag gebeurde het volgende: Terwijl ze hun zoon uitzwaaiden vonden ze een piepklein Goudhaantje op de grond. Het vogeltje zat er rustig en keek verwachtingsvol in het rond. Eén van het stel had al gauw het idee, dat het diertje vast en zeker tegen het raam gevlogen was en niet lang meer zou leven. Maar de ander van het stel was vol vertrouwen en pakte het piepkleine beestje op haar hand en nam het mee naar binnen. Ondertussen was er bezoek gekomen en samen gingen ze aan de thee. Het Goudhaantje voelde zich enorm op zijn gemak en luisterde aandachtig naar de verhalen. Zo nu en dan eiste het zijn aandacht op, maar bleef toch ontspannen op de hand zitten. Het kreeg water aangeboden uit de kraan en het smikkelde er lustig op los. Ze schudde met haar kopje en zo werd ze ook nog eventjes lekker schoon gespoeld. Het stel vond het toch wel zeer wonderbaarlijk, dat het vogeltje dus domweg bleef leven en zich eigenlijk kiplekker voelde. Na anderhalf uur, kwam het idee om eens te kijken wat een Goudhaantje als boodschap bij zich draagt. Het grote boek van Christiane Beerlandt werd erbij gehaald en daar stond het volgende:

“Het Goudhaantje spreidt zijn vleugels uit en geeft een gevoel van innerlijke vrijheid en ruimte:  “Er is wel degelijk plaats voor mij, hier op aarde!” Een gevoel van kracht en weidsheid, van bezitten of in beslag nemen van de ruimte die door het leven aan hem is toebedeeld. En hij luistert naar dit gevoel, hij verbreedt zich en plant zich op de aarde zoals dit hoort.  Leven van binnenuit, vanuit je inhoud, vanuit je hart, vanuit je werkelijke schoonheidskern. Krimp je niet in, maar open je naar alle kanten. Tracht niet te voldoen aan, maar open al je kanalen en leef. Jouw levensruimte!!
Goudhaantje verfrist zich aan het koele water en laat het zuivere bronwater stromen. Het staat voor reiniging in zijn puurste vorm. Het zuivert je, brengt je verder; Je hoeft alleen maar toe te staan dat het leven in jou zulk een zuivering toepast. Jouw lichaam, jouw innerlijke toestand wordt als vanzelf doorwerveld met levensenergieën die zuiverend werken, wanneer je je innerlijk maar openstelt en bereid bent grondige zuivering en dus ook transformatie toe te staan”.

Toen deze boodschap tot het drietal doordrong was het stil. Ze keken elkaar aan en voelden zich vollopen met verbazing. Dat was precies waar ze het onder de thee over hadden gehad. Hoe ze op zoek waren om zichzelf te vinden en te ontdekken. Hoe het soms zo moeilijk was de juiste beslissingen te maken en dat het leven ook behoorlijk ingewikkeld kon zijn. Door de boodschap van het lieflijke Goudhaantje was daar een antwoord opgegeven. Het kleine vogeltje vond het nu wel genoeg geweest en spreidde zijn prachtige vleugeltjes en vloog door de kamer. Het werd tijd om weer te vertrekken. Eenmaal buiten gezet, ging het naarstig op zoek, naar kleine vliegjes en keek niet meer naar zijn gastvrouwen om, die nog wel een poosje ongelovig met elkaar bleven napraten.

Goudhaantje

Goudhaantje

Geslaagd

Eindelijk was het zover. Het had mijn zoon heel wat moeite gekost om de laatste maanden van zijn studie door te komen. Te veel hooi op de vork genomen. Te veel verantwoordelijkheidsgevoel en misschien wel te serieus voor zijn leeftijd. Op zulke momenten weet je, dat hij te veel heeft moeten meemaken. Zijn leeftijdsgenoten zien het leven vol optimisme en vreugde, waar hij al weet heeft van verlies, verdriet en lege plekken.
Met grote trots echter zag ik hem gisteren op me aflopen. Zijn gezicht droeg een stralende lach en ik hoorde de woorden, waarop ik gehoopt had. “Mam, ik ben geslaagd!”. Ik sprong tot aan het plafond en feliciteerde hem zoals trotse moeders dat doen ;)!

We gingen op weg om een heerlijke lunch te nuttigen en om deze heugelijke dag te vieren. We kwamen bij een lunchcafé en bespraken zijn laatste presentatie. Het was goed. We hadden het gezellig. Op zulke momenten speelt het gemis even op… Een fractie van een seconde flitste het door me heen, dat hier nog een extra persoon aan tafel had moeten zitten. Op dat moment kwam er een jong gezin op het terras, bij ons, zitten. Vader, moeder met twee prachtige meisjes. Eén van die meisjes kon niet lang wachten op het drinken dat zij hadden besteld en liep parmantig in de rondte. Ze zong en ze lachte en ze kwam zo nu en dan langs ons tafeltje lopen. Twee grote ogen keken me aan en ze lachte vrolijk.
Ze draaide al zingende rond de standaard van de parasol. Terwijl wij enthousiast met elkaar spraken, kon ik ineens het gesprek niet meer volgen. Het meisje zong met een schitterend klein stemmetje: “Berend Botje”. Zo zacht en mooi, zo helder en overtuigend. Dit liedje heeft Annemiek ook een hele poos gezongen. Zij zong dat op dezelfde manier. Dit liedje verbond me gisteren even aan dat onbekende meisje, dat me linea recta naar het verleden meenam. Een traantje vond zijn weg, maar wat was ik blij! Ik voelde me zo tevreden… Annemiek was niet afwezig… Zeker weten, dat zij er ook bij was.
Toen er een half uurtje later ook nog een wit veertje op de schouder van Twan landde, was het helemaal duidelijk.

Ik hoef niet te denken, dat er een lege plaats is… Ook al is ze lijfelijk niet meer aanwezig, ze is zeker niet bij ons vandaan!

Je blijft bij mij

Je blijft bij mij

Een nieuwe week met engelen

Het is een hele normale maandagmorgen. Het regent, maar het zal deze week een prachtige zonnige week worden en daar verheug ik me nu al op. Mijn gedachten zijn reeds bezig met de werkzaamheden, die op me liggen te wachten en ik heb er zin in om aan de slag te gaan. Ik ben dankbaar voor het feit, dat ik mijn leven op mijn manier heb kunnen inrichten.
Achter de computer contacten leggen; geschenkjes aanbieden, gedichten schrijven, antwoorden op de vele mails en via AstroTV bereikbaar zijn en daarnaast de vrijheid om te doen wat nodig is.
Ik voel me steeds duidelijker mijzelf. Achterom kijkend heeft het menig zweetdruppeltje gekost. Ik zat vast in automatisch gedrag, angsten, vastgeroeste patronen en overtuigingen. Ik ontdekte dat ik mijzelf achter een masker verstopt had, aangepast en dat ik niet meer wist wie ik was.

Hoe vaak is mij op mijn zoektocht verteld: “Maar je moet wel geld verdienen! Je kunt niet zomaar wat doen en verder niet aan de toekomst denken!” Ik heb dat dus wel gedaan. Ik ben eruit gebroken. Ik ben op zoek gegaan naar de ware reden van het aardse bestaan. Ik heb het daarbij soms uitgeschreeuwd, dat het niet om werken kan gaan. Dat we als mens geen economisch product zijn. Ik wil niet als een pijl op een doel afgeschoten worden. Ik wil ervaren, voelen, lief hebben, helpen, lachen en vooral veel rusten, dansen en zingen. Het leven is zoveel meer dan het invullen met dwangmatigheden. Zitten wij niet allemaal vreselijk vast in een schijnbare gouden kooi…

De engelen staan aan onze zijde om ons te helpen, het proces van verandering aan te gaan. Zij hebben me ondersteunt met inzichten en hulp. Ze hebben mij mijn ware innerlijke licht terug laten vinden en daarbij het intense vertrouwen om elke stap te maken in liefde. Liefde is namelijk het enige wat werkelijk telt.

Op dit moment geeft de Engel van Alomvattende Liefde steun.
Zijn affirmatie is:  “Ik ontwikkel me van onvoorwaardelijke naar alomvattende liefde”.
Hij leert ons alles lief te hebben, wat het leven voor ons in petto heeft. Niet alleen het aangename en positieve, maar ook onze struikelblokken en moeilijkheden. Ieder mens wordt bemind en geaccepteerd zoals hij is. Er wordt niet meer geoordeeld en getwijfeld, maar er wordt volledig vanuit liefde gereageerd.  We houden van alle mensen en van elke situatie. ( Ook al maken ze ons het leven moeilijk ).
Met alomvattende liefde is alles goed en kan alles overwonnen worden. Liefde voor jezelf. Liefde voor de ander. Samen op weg naar een samenleving waar je vrij mag zijn en waar jij jouw specifieke talenten voor jezelf en de ander in mag zetten.

www.lichtgidsen.nl

Hoe lang is het geleden?

Soms krijg ik een telefoontje en krijg ik het levensverhaal van iemand te horen. Soms wordt er dan ook aan mij gevraagd, wat ik heb meegemaakt .. soms wil diegene dan ook weten, hoe lang dat dan geleden is.  ”16 Jaar” is daarop mijn antwoord.  Ik merk vaak dat deze vraag gesteld wordt. Hoelang is het geleden?  Is dat van belang? Is een week erger, dan een jaar? Is een jaar weer erger, dan een decennium? Wat denken we te weten, wanneer de tijd verstreken is. Is er dan een conclusie te trekken, dat een gemis of verdriet voorbij moet zijn? Wat geeft het verstrijken van tijd aan?

In onze maatschappij wordt alles in tijd gemeten. Hoe snel mag je op de snelweg… dat gaat te langzaam, dus wordt deze opgevoerd naar 130 kilometerperuur! Hoe snel wordt een studie afgerond.. Dat duurt te lang, dus komen er straffen voor eventuele vertraging die opgelopen is. Hoe snel wordt het rouwproces doorlopen.. 1 Jaar? 2 Jaar? .. Dat gaat niet vlug genoeg.. dus..diegene wordt depressief genoemd.

Ik heb het gevoel dat de buitenwereld al heel snel van mening is, dat het rouwproces in dagen te tellen is. Dat een jaar gauw voorbij moet zijn en dat je dan het leven gewoon weer vieren kunt. Verjaardagen worden weer feestdagen. Visite is gezellig en vooral niet meer navragen hoe het voelt om iemand te missen. De tijd wordt als excuus gebruikt om weer normaal te kunnen of moeten doen.. en dat terwijl diegene die rouwt nooit meer ‘normaal’ zal zijn…

Voor altijd verbonden met jou

SS122

Het gebed

Ik ben opgevoed als een goed Katholiek. Mijn ouders waren mensen van de oude stempel en wij als kinderen volgden hun voorbeeld. Elke week zaten we in de kerk. Elke dag werden er vele gebeden opgezegd. Vooral na het avondeten, dan was het tientje van de Rozenkrans aan de beurt. Ik had het gevoel dat hier geen eind aan kwam en kon ik alle motieven van het tapijt ontdekken, terwijl ik gedachteloos “Bid voor ons” op dreunde. In de loop van de tijd, begon ik me toch af te vragen hoe het kon, dat een gebed eeuwenlang opgezegd werd. Enkele woorden die de tijd hadden doorstaan. Het Onze Vader is misschien wat gemoderniseerd of met enkele woorden veranderd, maar de kracht van dit gebed, spreekt tot de verbeelding.

Ik ging anders naar het gebed kijken, het opdreunen werd een zachte fluistering. Het motief van het tapijt vond ik niet meer interessant en ik verdiepte me in de woorden. Ergens in mij verscholen begon er een gevoel te ontwaken. Verbaasd ontving ik deze stroming, deze golf. Het spoelde door me heen en gaf me kracht. Het bood me inzichten en toonde me in z’n totale glorie. Het Onze Vader is een leidraad voor het aardse bestaan!! Voor elke mens van toepassing. Toon liefde in elke stap, wees vergevingsgezind.. en hoe je God ook mag noemen, voor iedereen is Hij aanwezig ( of Zij, het Universum, Allah, Gaia, Almachtige, Moeder Aarde etc ).
Hoe vaak heb ik me afgevraagd, waar het leven op aarde voor diende. Hoe vaak heb ik hardop geroepen:” Wat is er nog meer!”…  En hier vond ik het antwoord.

Elke avond bid ik het Onze Vader, uit dankbaarheid en voor kracht, zodat ik de dag kan afsluiten en de nacht en de volgende dag weer in z’n grootsheid mag beleven.

Wanneer de dag te moeilijk wordt

 

Missen

Ineens besprong me het gevoel van leegte, zomaar uit het niets kwam het tevoorschijn. Missen. Wat is missen… Je kunt het zien of eigenlijk niet. Er is een leegte, waar iemand ontbreekt. Dat “ontbreekt”.. vind ik hierin ook een prachtig woord. Het is vaak van het geheel afgebroken. Het hart is daarbij ook nog gebroken. Hoe vreselijk dat missen echter ook is, niemand die het ziet. Iedereen begrijpt het, wanneer we zeggen, dat je hem of haar zo mist, maar we kunnen het niet zien, horen of voelen. Pas wanneer iemand zelf het missen aan den lijve ervaart, dan pas kan diegene het voelen en horen schreeuwen en duidelijk zien…

Missen is niet meer samen delen..

Er ontbreekt iets aan het geheel…

Missen is geen ziekte

Op weg

Heel voorzichtig ging ik op de bank zitten. Ik wachtte een poosje en trok toen de stoute schoenen aan. Ik schraapte mijn keel en de stelde mijn brandende vraag: “God, euh… * zucht*  God, mag ik nog wel een keertje naar de aarde?”  Ik keek verlegen opzij en zag dat God me met een stralende blik opnam. Even fronste hij zijn voorhoofd en vroeg:” Maar Karin… weet je dan niet meer, dat je nooit meer naar de aarde terug wilde? Kind, herinner jij je nog, dat jij vond dat jouw vorige leven wel het laatste leven ooit was geweest? Jij was er toen helemaal klaar mee en wilde vanaf dat moment alleen nog maar bij mij in de hemel zijn en in het licht en de eeuwige liefde vertoeven.”

Ja, ja, dat wist ik nog wel. Ik herinnerde mij nog heel goed, dat ik bij thuiskomst mokkend bij God was gaan zitten en dat ik mijn hart eens even grondig had uitgestort. Ik was er inderdaad wel enorm klaar mee geweest, daar op die aarde. Die blauwe planeet met al die andere zielen, die ook ooit zo enthousiast waren geweest. Ik had plechtig verklaard, dat ik mijn lessen wel had geleerd. Maar nu.. nu was het anders. Ik wilde nog één keer terug en ik zou het leven nemen zoals het zou komen en ik zou altijd onthouden, dat God bij me was en dat ik een Kind van hem zou zijn en blijven. Mijn wolkje begon me te vervelen en ik had ontdekt dat er op aarde nog zoveel te beleven viel. Dus keek ik vol verwachting nog een keertje naar God. Hij keek me met een grijns aan en fluisterde terwijl hij me een stevige knuffel gaf: “Hoe kan ik jou nou iets weigeren, Karin! Jij mag gaan. Heb je al een idee, wat je er nu wilt beleven? Ik kan me namelijk niet voorstellen, dat jij deze keer zonder voorbereiding uitvliegt.” Ik wist niet hoe snel ik aan God uit moest leggen wat ik allemaal van plan was. Ik wilde natuurlijk vooral gelukkig worden en ik wilde zelfvertrouwen leren en ik wilde ook graag van alle mensen houden. God knikte aandachtig met een speelse glimlach om z’n mond. “Je hebt mooie plannen, lieverd! Ik zal je een paar mede enthousiastelingen meesturen, zodat jij deze lessen goed zult kunnen uitvoeren.” Ik sprong op van de bank en danste in het rond. Ik had de moed gehad om nog een keertje te vragen en warempel het mocht van God en Hij hielp me ook nog mee om goed beslagen ten ijs te komen. Ik had er zin in. Ik was er klaar voor.

Ik nam mijn koffertje, pakte het vol, blies nog een handkusje naar God en was op weg.
Ik ben op weg. Al jarenlang oefen ik mijn lessen. Het is niet simpel om zelfvertrouwen te krijgen. Het is niet eenvoudig om van alle mensen te houden. Het kost moeite en vastberadenheid om het geluk in elk moment te ontdekken. Maar het is heerlijk om te weten dat ik dat kind van God ben. Ik ben nog steeds de golf, als onderdeel van de grote oceaan. Ik ben het licht en de liefde en als ik straks ooit terug kom dan omhels ik God en dank hem voor deze kans die ik mocht ontvangen en ik dank al mijn mede enthousiastelingen voor hun steun, hulp en aanwezigheid tijdens dit aardse leven.
p.s. God waakt en kijkt naar me om, terwijl ik mijn pad ga.. Hij stuurt me engelen in diverse vormen wanneer ik hem vraag.

Als schitterende ziel

Als schitterende ziel