Voor altijd

Ik word wakker met de gedachte dat nooit wetenschappelijk een antwoord is gegeven op de vraag: “Hoe lang duurt een mensenleven”. Men heeft enkel ontdekt, dat de dood het einde van het lichaam is. Daar zijn we mee opgevoed en daar hebben wij ons leven naar ingericht. Wanneer de dood dan toeslaat ( want zo voelen we dat echt ), voelen we ons achtergelaten, alleen, verdrietig en overdonderd door pijn. We sluiten ons hart en dompelen onder in vergetelheid.
Toch krijg ik steeds meer de neiging om dit ‘wetenschappelijk’ weten aan mijn laars te lappen. Ik voel namelijk iets anders. Ik voel diep van binnen, dat er gesprekken gaande zijn, tintelingen kriebelen, veertjes dwarrelen, liedjes te horen zijn en dat is nog maar een kleine greep uit het hele assortiment. Dan is de dood dus niet het definitieve afscheid, dan is de dood een overgang maar geen einde. Daardoor hoef ik me niet meer onder te dompelen in verdriet, maar kan ik weer meedrijven op de golven van de levenszee. Het vergt enige moeite om dit in mijn leven toe te passen, maar wat maakt deze gedachte.. dit persoonlijk weten de dood een stuk draaglijker..

Wat vind jij?

Weet je, ik blijf je ontzettend missen

De bladeren vallen, regen en wind

De bladeren vallen. Het licht trekt zich terug. De kou grijpt naar de macht en wij mogen mee doen. Gaan we vol gas door, zonder aandacht voor de natuur of vertragen wij onze pas en nemen de tijd om ook een vorm van winterslaap te houden? In deze slaap mogen we aftasten wat er belangrijk voor ons is. Wat zullen wij als mens achter ons laten en wat nemen we mee naar een nieuwe periode die vast en zeker weer aan zal breken? Zijn er gedachten, die niet meer bij ons passen? Zijn er gevoelens die doorleeft en getransformeerd zijn? Is er pijn, die meegenomen mag worden om misschien volgend jaar te helen? Elke fase van het jaar leidt ons en de natuur geeft ons het voorbeeld hoe wij dat ook kunnen doen.

Ik waai met de wind mee en laat met heel veel liefde mijn overtollige ballast los. Ik heb mijn zorgen en angsten bekeken en gemerkt dat er een gebrek aan vertrouwen en liefde was. Mijn aandacht wil ik voortaan op deze twee richten. De liefde heeft bodem gevonden om in de toekomst te mogen groeien en bloeien. De mist toont me, dat ik nog niet altijd even helder beeld heb en dat ik me ervan bewust mag worden, dat er zeker nog diverse gedachten in mij aanwezig zijn, die mij ook het liefst in de nevel laten verdwalen. Daar mag ook vertrouwen en liefde aan kracht winnen. De duisternis en het gebrek aan licht voeren mij naar eigenschappen, die ik liever niet wil zien, maar die duidelijk wel een deel van mij zijn. Weer mag de liefde zich hier tonen en met liefde omhels ik mezelf met alle licht- en schaduwzijdes.
In dit grote geheel blijft rouw nog steeds een werkwoord. Rauw voelt het gemis. Pijnlijk is de leegte. Eenzaamheid vult de dag en de duisternis is bijna tastbaar.
Toch toont de natuur een intens en diep vertrouwen. Wanneer je om je heen kijkt, zie je dat alles afsterft. Kaal, verstild en kil wordt de omgeving. De vogels trekken weg en de zon is niet meer krachtig. Regen en wind mogen op het toneel verschijnen. Rouw is rauwer dan ooit.
Zijn tranen een vorm van regen? Is woede een soort storm? Is het niet meer weten, de mist? Is leegte hetzelfde als de kou? Is pijn gelijk aan loslaten?
We mogen vertrouwen dat geen enkel blad zomaar verloren gaat. Uit liefde blijft de boom geworteld en zal verder groeien met de wetenschap dat elk zaadje, elk blad en elke tak zijn grote waarde had.

Rouw is het werkwoord, dat toont dat je stappen mag maken ondanks gemis. Rouw geeft je diepte die je anders nooit gevoeld zou hebben. Rouw voert je naar een weg, die je nooit vrijwillig had genomen, maar waar je de liefde en het vertrouwen zult vinden om het leven aan te gaan, zoals de natuur het ons telkens weer voordoet. Steeds is er de mogelijkheid om opnieuw tot groei en bloei te komen.

Ik voel een koude kille wind

De kracht van FOUT

De kracht van FOUT

1 + 1 = 2

2 + 3 = 5

8 – 2 = 6

4 – 3 = 2

3 + 6 = 9

Wat valt je op?

Er is 1 antwoord niet juist. Oftewel fout. Ons verstand is zo ingesteld, dat het meteen de fouten registreert en op de harde schijf vastlegt.
In het leven werkt dat steeds maar door. Wanneer je ergens komt waar het gezellig is en je maakt een bepaalde opmerking, die niet wordt begrepen, dan zal je dat later altijd herinneren. Wanneer je een optreden hebt en je weet de tekst niet meer, dan zal je dat voorval nooit vergeten. En het vervelendste van is, dat ons verstand ons,  altijd zal blijven wijzen op de mankementen die het ziet. Het zal je met fluweelzachte stem vertellen, dat je haar niet goed zit of dat je best een kilootje minder zou mogen wegen. Het verstand overheerst het gevoel. Het verstand komt namelijk altijd met keihard bewijs en onomstootbare feiten, waar het gevoel niet tegenop kan. Fout is het eerste wat genoteerd staat. Fout is eigenlijk behoorlijk negatief en hierdoor wordt de mens helaas vaak negatief beïnvloed in z’n mening.

Mocht je ontdekken, dat je de negativiteit kwijt wilt, dan moet je daar heel veel moeite voor doen. De automatische piloot spreekt namelijk voor z’n beurt en oordeelt zonder geweten. Daar moet je heel alert op zijn en bewust van wezen.  Als je dus de volgende keer in de spiegel kijkt, zwaai dan naar jezelf en wees trots op wie je bent. Je bent uniek en speciaal. Je hoeft niet aan eisen te voldoen, die het verstand je oplegt. Juist niet, want je gevoel houdt van je, met alles erop en eraan! Want je legt je leven af met wie en wat je bent en er is niets en niemand die het recht heeft je af te kraken omdat je misschien niet aan een plaatje voldoet!

Goed en Fout?

Jantje moest eens sommen maken
Hij beantwoordde ze één voor één
Natuurlijk hoopte hij dat de uitkomst
Helemaal perfect zou zijn

“Kom eens, Jantje” sprak de juf
“Je begrijpt het blijkbaar nog steeds niet
Als ik hier naar jouw blaadje kijk
Kan ik nog rode strepen zien

Van de 10 gemaakte sommen
Heb je er nog een aantal fout
Meer je best doen lieve jongen
Zodat je de aansluiting behoudt”

Zo stapte Jantje door het leven
Fouten maken mocht hij niet
Hij bleef altijd op z’n hoede
alsof z’n Juf steeds naast hem liep

“Ik let te veel op mijn ‘fouten’
Ik zie niet meer wat wel goed is
Hierdoor durf ik niets te doen
Is het positieve weg gewist

Juf je mag mij gaan verlaten
Ik ga mijn toekomst tegemoet
Want weet je van die gemaakte sommen
Waren er ook een aantal GOED!!”

Karin

Rouwtaken… wat kun je daar nu mee?

Rouwtaken

Ik keek op het papier waar ze één voor één genoemd werden… De rouwtaken. Ik kan ze nu niet eens meer noemen, maar ik weet nog heel goed, dat ik er een beetje ‘wiebelig’ van werd. Er was iemand geweest, die de rouwende mens had bestudeerd en hij was tot de conclusie gekomen, dat elke mens die een dierbare verloor rouwtaken te doen had. Hoezo, taken…? Hoezo voor elke rouwende mens?
Voor mijn gevoel is niet elke mens gelijk. Elke mens is juist uniek en zal zijn rouw dan ook op eigen manier beleven en invullen.

Ik heb ervaren, dat rouwen een levenlang duurt. De rouw die je voelt is rauw. Er is een stuk of stukje van je hart gesneden en deze wond is schrijnend. De weg die volgt na het verlies, is een weg met vallen en opstaan. Rouwen wordt een werkwoord en ik heb hierin geen taken kunnen ontdekken.
Stel je eens voor: ” Zo, deze 1e taak heb ik volbracht. Ik heb het met een gunstig resultaat afgesloten. Nu komt de volgende taak. Wat zal die van mij verwachten?!”  Dan lijkt het net alsof je een pad aflegt, dat voor je klaarligt en niet anders is dan dat. Wanneer je de eerste afslag hebt genomen, dan komt vanzelf de tweede en als je goed je best doet, dan neem je niet veel later de derde afslag.

Helaas heb ik ontdekt, dat ik niet eens wist, welke kant ik überhaupt op moest, laat staan dat er een route uitgestippeld lag. Totaal uit mijn evenwicht probeerde ik te blijven staan. Tastend maakte ik kleine stapjes, om hunkerend weer terug te willen naar het verleden. Ik viel zo vaak. Ik krabbelde weer op. Ik zocht en ontdekte kleine trappetjes. Langzaam maar zeker zag ik weer lichtpuntjes, die niet altijd even sterk schenen. Het is een ontdekkingstocht, die nooit zal eindigen. Want door een geurtje, liedje, geboortedag of feest… kun je alles wat je tot dan toe hebt bereikt weer kwijt raken. Dan kan het zomaar zijn, dat het gemis in volle glorie terug is en je weer opnieuw mag beginnen.
Rouwen duurt een leven lang. Rouwen is een nieuwe weg, die je moet ontdekken en zelf moet gaan bewandelen. Taken heb ik niet gezien, noch vernomen.

Wel ben ik de liefde tegengekomen. Een liefde zo diep, die alle gemis te boven ging. Liefde die mij leidde naar een weten, dat de verbinding altijd zal blijven bestaan.

Rouwen duurt een leven lang

Rouwen

Een bijzonder moment

Een bijzonder moment

Ik was even stil. De vraag klonk na in mijn oren en ik liet het tot me doordringen. “Wat is de mooiste herinnering, die jij hebt”? Mijn hoofd greep om zich heen en trok de deur van de kast open, waarin ik vele herinneringen had opgeborgen. Eerst deed een speciaal feest zijn intrede, maar deze werd al snel vervangen door de vakantie die we met elkaar hadden gehad. Ik wilde hierover gaan vertellen, maar een nog specialer moment vroeg mijn aandacht. Een festival dat we samen hadden bezocht. Ik bleef even stil, omdat er steeds meer naar voren kwam, waar ik bijna geen woorden aan kon geven. Toen de eerste vloedgolf voorbij was, kon ik rustig verder kijken in mijn herinneringskast en trok toen een heel bijzonder laatje open.

Er werd niet geschreeuwd, er was een rustig gevoel van dankbaarheid. Ik keek wat er in dit laatje te vinden was en heel langzaam gleed er een traan over mijn wangen. Een morgen waar we samen aan tafel zaten, met een broodje en een kopje thee. We vertelden over de afgelopen nacht en we wensten elkaar een verdere fijne dag toe.
Ik slikte en werd nieuwsgierig wat er nog meer zou komen. Daar kwam die mooie zomeravond waarop we maar buiten bleven zitten. Soms in gesprek, maar soms ook in totale tevredenheid. Onze handen in elkaar en in duidelijke verbinding.

Ik keek voor me uit en had moeite te verwoorden, wat nu mijn mooiste herinnering was. Toch probeerde ik het:
“De mooiste herinnering is eigenlijk het moment, waarvan je later pas beseft, dat het de mooiste herinnering zou worden. Je hebt dan namelijk nog niet in de gaten, dat een stoel ook leeg kan zijn. Je hebt geen idee, van de stilte wanneer de stem is verdwenen. Je hebt nog geen weet, van de pijn, die door een gebroken hart gevoeld wordt.
Mijn mooiste herinnering is, het totale leven wat ooit eens was en dat we samen hebben beleefd”

Ik slaakte een zucht.
Ik ademde een keer diep in en uit.

En met dit besef, benoem ik tegenwoordig steeds vaker, die simpele gewone dagen. Niets speciaals, niets bijzonders, niets unieks… Het zijn namelijk die dagen waarvan je later pas de waarde zult zien…

 

Wat benoem jij voor vandaag?

Herinnering

De mooiste momenten

Een uniek geschenk: Herinneringskoffer

Een koffertje voor waardevolle herinneringen, dat je kunt personaliseren

“Ik nam het armbandje in mijn handen en legde het weer weg. Ik streek liefdevol over het shirt waar haar geurtje nog vaag aanhing. Ik keek naar het boekwerk met haar oneindig vele werkjes. Ik las haar laatste schrijfsels voor de duizendste keer en legde ze terug in het herinneringsdoosje”. 

Telkens heb ik gedacht. Had ik maar een kistje of een doosje dat bij haar zou passen… en nu kwamen wij het tegen!

Hoe mooi, hoe precies goed… een prachtig herinneringskoffertje voor Herinner-dingen.

Karin

 

Herinneringskoffer Blaasbloem

Bewaar de persoonlijke herinner-dingen van degene die je moet missen in een Herinneringskoffer.

Het afscheid is een feit en de toekomst is veranderd. De tijd die komt moet ingevuld worden, anders dan gedacht. De leegte en afwezigheid worden omringd door speciale spulletjes, dingen die van grote emotionele waarde zijn, die niet weggedaan kunnen worden. Je kunt ze bewaren in een Herinneringskoffertje.
Een koffertje dat een bijzonder plekje zal krijgen en waar je regelmatig weer naar terug kunt grijpen. Terug naar de tijd waar alles nog volledig en onbezorgd was.

De afbeelding wordt met de hand op de witte koffer geschilderd. De afmeting van de Herinneringskoffer is 35 cm.

 

Er is geen tweede zoals die van jou…

We bieden je een unieke mogelijkheid om de herinneringskoffer te personaliseren, zodat er geen tweede is zoals die van jou.

Je kunt namelijk zelf de kleuren van de vlinders kiezen.

En daarbij is het mogelijk om er een naam op te laten schilderen.

Deze extra service is gratis.

De Herinneringskoffer is uniek doordat de hand-geschilderde afbeelding in details kan verschillen van het voorbeeld.

Klik hier om de Herinneringskoffer Blaasbloem te bestellen

Koffer voor herinner-dingen

Herinneringskoffer

Wat moet ik zonder lotgenoten

Lotgenoten

Onze paden kruisten zich. We keken elkaar aan en ik merkte dat jij liever was doorgelopen. Het was niet eenvoudig om een gesprek met me aan te gaan. Het was ongemakkelijk om een woord te zeggen. Maar toch stelde je de vraag: ”Hey, hoe gaat het ermee?”. Zoals altijd, zei ik: ”Het gaat goed”. Ik wist namelijk dat mijn verhaal te zwaar en te moeilijk was. Mijn leven was niet meer zo simpel en gemakkelijk en ik moest keihard werken om de dag enigszins door te komen. Jij was opgelucht over mijn antwoord en vertelde daarna over jouw werk, jouw hobby’s en jouw kinderen. Het ging soms wat moeilijk maar over het algemeen mocht je niet klagen. Je kwam nog met een leuke anekdote voordat je mij liet weten,
dat je het druk had en echt weer verder moest. Ik bleef alleen achter…

Wanneer je iemand verliest, dan zijn alledaagse ontmoetingen niet meer zo vanzelfsprekend. Het ongedwongen praatje bij de winkel of op straat is er niet meer bij. Ik merkte dat men zich soms snel omdraaide en mij uit de weg ging. Ik voelde blikken en wist dat het voor de ander te moeilijk was en dat men bang was verkeerde woorden te zeggen. Wanneer je rouwt ben je een ander persoon geworden.
Het gesprek komt niet meer eenvoudig op gang.
Toch veranderde er iets in de loop van de tijd. Ik kreeg nieuwe contacten. Er ontstonden soms gesprekken op bijzondere momenten en soms op onverwachtse plekken. Er kwamen mensen op mijn pad, die hetzelfde hadden meegemaakt en die oprecht wilden weten hoe het met me ging en die ook op het antwoord wachtten. Ineens merkte ik, dat er verbindingen ontstonden door de gemeenschappelijke
pijn en ervaringen.

Lotgenoten worden ze genoemd… hoe belangrijk is het om je verhaal te kunnen vertellen aan een begripvol oor? Hoe fijn is het om zonder woorden toch te worden begrepen en getroost? Ze lopen misschien een poosje met je mee om later de draad in hun eigen omgeving weer op te pakken, maar meestal worden het vrienden voor de rest van je leven…

Lotgenoten Ook al draait de wereld

Lotgenoten

 

Tijd

Soms krijg ik een telefoontje en krijg ik het levensverhaal van iemand te horen. Soms wordt er dan ook aan mij gevraagd, wat ik heb meegemaakt .. soms wil diegene dan ook weten, hoe lang dat dan geleden is.  ”16 Jaar” is daarop mijn antwoord.  Ik merk vaak dat deze vraag gesteld wordt. Hoelang is het geleden?  Is dat van belang? Is een week erger, dan een jaar? Is een jaar weer erger, dan een decennium? Wat denken we te weten, wanneer de tijd verstreken is. Is er dan een conclusie te trekken, dat een gemis of verdriet voorbij moet zijn? Wat geeft het verstrijken van tijd aan?

In onze maatschappij wordt alles in tijd gemeten. Hoe snel mag je op de snelweg… dat gaat te langzaam, dus wordt deze opgevoerd naar 130 kilometerperuur! Hoe snel wordt een studie afgerond.. Dat duurt te lang, dus komen er straffen voor eventuele vertraging die opgelopen is. Hoe snel wordt het rouwproces doorlopen.. 1 Jaar? 2 Jaar? .. Dat gaat niet vlug genoeg.. dus..diegene wordt depressief genoemd.

Ik heb het gevoel dat de buitenwereld al heel snel van mening is, dat het rouwproces in dagen te tellen is. Dat een jaar gauw voorbij moet zijn en dat je dan het leven gewoon weer vieren kunt. Verjaardagen worden weer feestdagen. Visite is gezellig en vooral niet meer navragen hoe het voelt om iemand te missen. De tijd wordt als excuus gebruikt om weer normaal te kunnen of moeten doen.. en dat terwijl diegene die rouwt nooit meer ‘normaal’ zal zijn…

Voor altijd verbonden met jou

Forever en altijd

Voor altijd verbonden met jou

Contact

Jarenlang had ik gezorgd en mijn tijd zo ingedeeld, dat ik 24 uur beschikbaar was, voor mijn kind. Toen zij overleed, bleek zo’n dag zomaar vele uren extra te hebben. Ik had geen idee wat ik met al de vrijheid aanmoest en greep automatisch naar mijn joggingschoenen. Ik wilde mijn conditie weer op peil brengen en rende in de rustige avonduren enkele kilometers met mijn neus in de frisse wind. Mijn gedachten konden komen en gaan en ik vond er een bepaalde troost in. De cadans van mijn voeten, het ritme van mijn ademhaling en de kalmte van het donker boden letterlijk bodem aan de oneindige diepe put.

Daar, onder het lopen, kwamen er plotseling enkele vragen, die meteen beantwoord werden. Ineens kwam er een stem, met een heel bekend gevoel erbij. Ineens ontstond er een gesprek en ik had geen idee waar het vandaan kwam. Ik bedacht het zeker allemaal zelf en ik zweeg erover. Ik besprak het met niemand, want dat was toch wel heel erg raar.

Nu, jaren later, weet ik dat dit mijn eerste contact met Annemiek weer was. Ik had vele vragen, die zomaar werden beantwoord. Ik kreeg uitleg, die ik domweg niet zelf kon hebben bedacht of geweten. Het werd me steeds duidelijker; de dood betekent niet, dat de persoon verdwenen is. De dood neemt het lichaam, maar niet de geest. De liefde blijft de verbinding vormen met de ziel die niet meer op aarde is, maar wel degelijk nog in ons bestaan. Van dat bestaan kunnen wij ons geen voorstelling maken, maar de overledenen groeien en ‘leven’ verder….

Ik noem het tegenwoordig ‘de andere kant van de lijn’. Ze zijn daar aanwezig en ze helpen, troosten en begeleiden ons. Ze zijn niet weg… We hoeven alleen maar contact te maken vanuit de liefde, vanuit ons hart. Geen verstandelijke beredenering, maar op gevoelsniveau, zoals je met diegene in verbinding stond toen deze nog lijfelijk bij je was.

Contact

Er blijft verbinding en contact

Uit de kast en vol in het leven

De kast

Ik sprong uit de kast of eigenlijk schopte ik de deur open en danste naar buiten. De buitenwereld was prachtig. De zon scheen, de lucht was blauw en de vogels floten hun liedjes. Ik moest eerst wennen aan het felle licht. Knipperde een paar keer met mijn ogen en keek nog een keertje achterom, daar stond mijn veilige kast met een openstaande deur. Ik tuurde nog een keer naar binnen en zag tot mijn grote schrik, dat de muren grijs van kleur waren en het licht er niet kon schijnen. Eén enkel klein raampje bezat het. Ik fronste mijn wenkbrauwen en trok mijn schouders op. Had ik daar zoveel jaren in gezeten? Waarom? Wat was er aantrekkelijk in dat donkere hokje?

Ik stapte dapper verder. Niets was meer zoals het was. Mijn veilige plekje had ik achter me gelaten. Mijn automatisch piloot werkte niet meer. De richting was nog niet bekend en zou dat ook nooit meer worden.
Ik werd voor de buitenwereld een vrouw die op latere leeftijd ‘uit de kast’ is gekomen. “Je weet wel.. ;)”

Maar al wandelend over mijn prachtige weg, merkte ik dat er zich heel veel mensen in kasten bevinden. Een kast waar het veilig is en vertrouwd. Een hokje met een deur en een piepklein raampje. Men kan zien dat er een buiten is, maar niet dat je er als mens ook daadwerkelijk naar toe zou kunnen. Je moet dat namelijk niet doen en al helemaal niet durven! Pas op! De buitenwereld is raar en niet bekend. Pas op, doe zoals de rest en blijf in jouw veilige situatie zitten. Doe wat er van jou wordt verwacht, dan gaat alles goed. Denk wat er vanuit jouw kast wordt beleefd en bedenk niet, dat er nog veel meer te beleven valt.

Wij blijven als mens het liefst zitten waar je zit en verroert je niet. Je houdt de adem in… maar stikt nog nèt niet!

Die kast heeft helemaal niets met je geaardheid te maken. Dit beklemmende hokje vertegenwoordigt zoveel meer… het is voor elke mens van toepassing. Oude overtuigingen, opgelegde patronen, vastzittende rolverdelingen, benauwende meningen vormen met elkaar een keurslijf waardoor je je als mens niet vrij kunt voelen en niet voor jezelf kunt kiezen.

Ik hoop dat er een tijd komt, waarin je als mens zou kunnen kiezen wat je wilt. Niet vanuit een schijndemocratie met een geselecteerd aanbod en verder niet…  Nee, kiezen vanuit complete vrijheid met eigen talenten en wijsheid.

Maar je kunt natuurlijk ook nu al een stap maken, wanneer het te benauwd wordt!
Ik kan het je van harte aanbevelen!

Breek uit de kast en voel wat er werkelijk voor je klaarligt!
Heb je ondersteuning nodig voor de bewuste stap, dan is Perpethiel de aangewezen Meester: KLIK DAN HIER

Perpethiel - De Kast

Perpethiel – De Kast