Afscheid

Zoveel woorden willen zeggen, maar ze blijven steken in mijn keel. Hoe kan ik je troosten, wat  kan ik voor je doen?
Ook al zou ik kunnen spreken en je een ogenblik met medeleven omringen, toch voel ik me machteloos. Ik kan je pijn niet wegnemen. Jij moet straks verder met die lege plek. Wanneer jij jouw huis binnenstapt, snelt de stilte je tegemoet. Het overdondert je en slaat je neer. Geen stem die je hoort. Een stoel die leeg blijft. Geen tijd om samen te delen. Geen blik, die gegeven wordt. Geen glimlach. Geen ‘goedemorgen’ of ‘welterusten’. De dagen worden niet meer gevuld en de toekomst is van kleur ontdaan. In deze eenzame leegte moet jij jouw weg vinden. Een pad dat totaal onduidelijk is en waar tranen je gezelschap houden.

Ik geef je een hand en leef met je mee. Ik hoop dat je kracht en sterkte vindt om het pad van rouw aan te gaan. Ik wens dat vertrouwen mag ontstaan, die berusting brengt en dat er een moment mag komen dat de kou van het gemis vervangen mag worden, door de warmte van vele fijne herinneringen.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Onze zoektocht

Op zoektocht naar een nieuwe stek.

We hebben ons ingeschreven bij vele woningcorporaties en komen erachter dat we in de rij staan voor een huis. Er zijn te weinig woningen om aan de vraag te voldoen. We zullen geduld moeten oefenen ( en dat is nèt iets wat ik niet bezit.. Het staat zelfs niet in mijn woorden boek! ) en vertrouwen mogen kweken om binnen nu en afzienbare tijd toch te kunnen verhuizen. We beperken ons niet tot één plek… als het maar in Z-O Drenthe is. We houden namelijk enorm van deze streek met z’n prachtige afwisselende natuur en rust.

Op zoektocht naar een nieuwe stek, zorgt er nu ook voor dat we met een andere blik naar onze spullen kijken. We hebben nu een huis met 171 vierkante meter ruimte. Dat is een enorme luxe en we weten, dat we dat straks niet meer zullen hebben. Als hamsteraar eerste klas, zal ik nu bepaalde zaken weg moeten doen. Een deken van vroeger, die altijd op mijn bed gelegen heeft. Potjes uit mijn ouderlijk huis. De kinderboeken, van Elles, die ze één voor één heeft verzameld. Een fototoestel dat ooit een must was, maar nu vervangen gaat worden door de smartphone. Een nieuwe blik; waar zit de overtolligheid. Spullen met een emotionele waarde…  wat doe ik ermee? Kisten vol met herinneringen aan Annemiek. Ik vermoed, als ze nog geleefd had, dat ze dan haar schouders had opgehaald en me had aangeraden er maar eens afscheid van te nemen 😉 Maar nu hangt overal een gevoel aan… Ik verwacht dat er nog wel tranen zullen stromen.. Het is goed… Soms is dat letterlijke en figuurlijke schoonmaak. Ik maak in ieder geval overal een foto van, dat neemt minder ruimte in.

Innerlijk blijft het natuurlijk ook niet rustig, want mijn hoofd wil me van alles laten geloven en wil heel graag dat we angstig worden, omdat we misschien dan wel op straat komen te staan!
Maar ons hart laat ons heel duidelijk voelen, dat dit een nieuwe stap is voor verdere ervaringen. We stromen mee en zullen zien, waar we uitkomen. De horizon verandert, het uitzicht wijzigt zich en samen zijn we er klaar voor om ervan te gaan genieten!

Wanneer jullie een huurhuis tegenkomen, dat nog vrij staat of vrij komt, laat het ons weten!

Engel van beslissingen en nieuwe oriëntatie

Hemelgroet

In onze wereld is alles, wat verklaard en bewezen kan worden, de waarheid. Wij leven naar de natuurkundige wetten en alles wat daarbuiten valt en niet te verklaren is, wordt als onzin afgedaan.
Wanneer er iemand overlijdt, dan is het dus zeker en gewis, dat deze persoon verdwenen is, omdat hij of zij niet meer gezien kan worden. Wanneer iemand sterft is dat het einde van zijn bestaan en de leegte die hij achterlaat, zal nooit meer gevuld kunnen worden. Dood is afscheid nemen. Zo denkt de wetenschap.

Toch voel ik dat, naast het zichtbare leven, zich een ander leven afspeelt. Het is voor ons mensen, over het algemeen niet waar te nemen. Het is stil, liefdevol en troostend. Het is als de wind, die je een duwtje in de rug geeft. Het is als de zon, die jouw gezicht verwarmt. Het is de ‘toevallige’ ontmoeting op een eenzame dag. Het is een vorm van begeleiding die niet te meten of in percentages is uit te drukken. Onze overledenen blijven in energie aanwezig. Vol liefde blijven ze ons terzijde staan. Gene zijde klinkt ver, heel ver bij ons vandaan, maar bevindt zich naast en om ons heen. Door onze wetenschappelijke manier van benaderen, horen en zien we alleen maar wat ons hoofd herkent. We luisteren naar diens verhalen over pijn en verdriet… over tranen en leegte. Zouden wij echter de tijd nemen om eens rustig te gaan zitten en met heel ons hart gaan luisteren, dan zou het kunnen zijn, dat wij een
fluistering zouden horen. Misschien zelfs een gloed zouden voelen, die door de liefde verwarmd wordt.

Het is niet moeilijk om open te gaan staan voor tekens van een onzichtbare wereld. Kijk eens bewuster naar een Hemelgroet. Wat zie je verschijnen. Zijn het woorden, die zomaar tegelijkertijd worden gesproken of gehoord? Zijn het veertjes die ineens voor je voeten liggen. Is het een liedje dat toevallig wordt gespeeld. Komt er een bekend geurtje aan je voorbij. Een regenboog aan de helderblauwe hemel. Knipperende lampen. Niet bewijsbaar door wie het gecreëerd is, maar wel zichtbaar als een groetje van de andere kant. Het hoofd zal hier zeker een wetenschappelijke uitleg aan willen geven, maar diep in je hart, weet je wanneer er een groetje speciaal voor jou bezorgd wordt.


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Het licht neemt in sterkte af

Het uur is weer teruggezet en de lampen moeten weer aan, wanneer we ’s avonds binnen zitten. De warmte die zo lang voelbaar was, is verdwenen en ik merk dat de kou meer grip krijgt. Aan de ene kant is deze tijd een gezellige tijd, waarvan ik geniet door kaarslicht en het koesterende van thuis. Maar aan de andere kant kruipt er ook altijd weer een gevoel van gemis in mijn wezen omhoog. De laatste maanden van het jaar vloeien samen, met vele momenten van gezelligheid en samenzijn. In dit samenkomen van velen, zal er echter altijd een leeg plekje zijn. Sinterklaaslootjes trekken, afspraken maken voor de Kerstdagen, Oud en Nieuwjaar… telkens ligt er een waas van afwezigheid. In stilte gedenk ik dan de mens, die lijfelijk niet meer aanwezig is, maar des te duidelijker in mijn hart. Gedenken is een werkwoord voor mij geworden. Een soort ademhaling, die vanaf de bewuste dag, zijn intrede deed. Ik gedenk, herinner, herdenk, bedenk dikwijls en met liefde de afdruk die in mijn wezen is vastgezet. Door onder te dompelen in een tijd die ooit eens was, zie ik mezelf weer gaan en leven, genieten en geven, zonder weet van een toekomst, die nooit werd verwacht.

Mijn gedenkplekje is daarom een speciaal hoekje in mijn huis. Altijd liggen er kleine voorwerpjes, die ik heb gevonden, gekregen of gekocht. Een kaarsje brandt. Het vult de leegte, het gemis.
Hier maak ik ruimte voor degene die voor altijd in mijn hart aanwezig is.


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Een waardevol gebaar

Elke morgen open ik mijn mailbox en selecteer de berichtjes. Vorige week stond er een email te wachten van een klant die (helaas) dikwijls schrijft. Ze doet tegenwoordig geen bestelling meer, maar mailt me rechtstreeks en vraagt om advies en raad. Het is een prachtig mooi mens en ik weet ondertussen wat bij haar past en waar ze door geraakt wordt. Ze vertelt over haar vriendin, die het op dit moment moeilijk heeft. Haar vriendin zit thuis met een burn-out en voelt dat ze gefaald heeft. Haar zelfvertrouwen is verdwenen en het leven lijkt niets meer te bieden. Mijn klant laat me weten, dat ze graag een oppeppertje zou willen versturen en ze hoopt ook dat ik haar woorden in een gedicht zou kunnen vatten. We overleggen en door de woorden, die ik van haar krijg, maak ik een passend gedicht.  Dezelfde avond nog gaat er een pakketje plus persoonlijk gedicht met de post mee…

Het is niet altijd even eenvoudig de juiste woorden te vinden. Het is niet altijd simpel om medeleven te uiten. In onze snelle maatschappij is er dikwijls geen tijd, om langer stil te staan bij de tegenslag van de ander. Dit zorgt ervoor dat iemand al gauw het gevoel krijgt, niet meer van waarde te zijn.

“Aan de zijlijn stond ik en keek toe hoe de wereld verder draaide. Het vloog aan mij voorbij. Ik stapte vertragend en tergend langzaam vooruit. Ik had geen idee, waar ik naartoe moest en welke kant ik op zou kunnen. Geen idee, welke richting ik zou nemen. Soms keek ik opzij en probeerde weer in de pas mee te kunnen, maar ik kreeg het juiste ritme niet. Ik dreef weg van de automatische piloot en dompelde onder in mist. Het licht werd vager en alles wat ik ondernam, kwam niet verder dan een eerste poging. In die tijd werd het steeds duidelijker dat ik het zelf moest doen. Als ik niet wilde dan zou het nooit lukken. Als ik de stap niet zou maken, dan kwam er zeker geen nieuwe weg. Als ik het liefst in de duisternis zat, dan zou ik daar zeker ook blijven zitten. Ik zou het moeten doen. Niemand anders dan ikzelf.
Toch, kreeg ik door bemoedigende woorden, kracht om de stap te maken. Toch kreeg ik door een kaartje, moed om de richting te gaan bepalen. Toch ontstond er door een paar woorden of een klein gebaar de overtuiging dat ik het inderdaad ook zelf zou kunnen… De medemens is zo enorm waardevol voor steun en ondersteuning”

Vanmorgen zat er een berichtje in mijn mailbox:” Karin, mijn vriendin, heeft het pakketje ontvangen hoor! Ze was enorm ontroerd en ze vertelde, dat het geschenkje een bijzonder plekje had gekregen! Dank je wel”.

Zo waardevol… wanneer er steun wordt gegeven…


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen:

Durf jij altijd te vertellen?…

Durf jij altijd te vertellen, wat er in jouw hoofd en hart gebeurt? Is er altijd tijd en ruimte voor jouw zielenroerselen? Geef jij lucht aan jouw gedachten en jouw bedenkingen? Heel vaak is het antwoord: ”Nee… dat durf ik niet” of “Nee, daar is geen ruimte voor en ik hou mijn woorden liever voor me”.  Door het binnen houden van emoties gaan ze vaak een eigen leven leiden, ze maken zich groter of kleiner. Ze zorgen ervoor dat overtuigingen vast gaan zitten en verwachtingen onuitgesproken blijven. Waardoor een groot gevoel van eenzaamheid en onbegrip ontstaat.

“Het witte blad lag stil te wachten, alsof het me uitnodigde, alsof het wist wat ik op mijn hart had liggen. Het sprak geen woord, het oordeelde niet, het wachtte totdat ik de moed had om te beginnen. Mijn pen lag zwaar in mijn hand, maar toch had ik de behoefte aan het werk te willen gaan. De eerste woorden, kwamen twijfelend en voorzichtig, maar hoe langer ik door bleef schrijven, hoe duidelijker het me werd, dat mijn adem vast had gezeten en mijn spieren verkrampt waren geraakt. Het waren zinnen, die ik nooit naar buiten had laten komen. Terwijl ik schreef stroomden de tranen vanzelf mee, mijn hart spuugde de zwaarte van zich af. Ik was doorgegaan met leven, want de wereld draaide door en ik moest mee. Mijn weg was veranderd en moeilijker begaanbaar, maar ik was sterk en kon het allemaal aan. Ik had echter niet in de gaten, dat mijn lichaam verstarde en stijver werd. De stroming was verdwenen, het ging op wilskracht. Terwijl ik mijn gevoelens beschreef en mijn verwachtingen bijstelde, zakten mijn schouders in ontspanning. De tranen voelden als verlichting van de last… Mijn papier luisterde en bood nog meer ruimte om door te gaan. Mijn handschrift werd steeds losser en er kwamen zelfs kreten en krassen, die mijn machteloosheid en frustratie bloot legden. Nog steeds mocht ik vertellen, nog meer bladzijdes voor mijn innerlijke strijd. Ik zuchtte diep en blies mijn adem uit, snoot mijn neus en voelde een soort van opluchting.
Ik las de woorden na … en nogmaals las ik mijn geschreven tekst… de laatste keer sprak ik ze zelfs hardop uit!
Het voelde bevrijdend.  Dankbaar sloot ik mijn dagboek”.

In de loop van mijn leven heb ik altijd een dagboek bijgehouden. Toen ik 10 jaar oud was, ben ik er al mee begonnen en ben er nooit meer mee gestopt. Het geeft me elke keer weer een nieuwe heldere blik op mijn eigen situatie. Wanneer ik deze woorden weer nalees, kom ik altijd tot de conclusie, dat het beschrijven van emoties en gevoelens, verlichting en opluchting brengt.
En ook het weten….
Dat ik elke periode heb aangekund en elke nieuwe ervaring ook aan zal kunnen…


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Op zomaar een moment

Het was stil in huis, de zon scheen door de ramen en ik keek vanaf mijn plek op de bank, naar het bed dat sinds enige tijd in de kamer stond. Mijn dochter lag daar te slapen. Ze had te veel gedaan vanmorgen en moest weer rust nemen. Ze was op het lumineuze idee gekomen, dat zij blokfluit wilde leren spelen en dat ze noten wilde leren lezen. Haar juf had beloofd dit haar te onderwijzen. Natuurlijk had mijn kind niet het geduld om te wachten, maar wilde meteen oefenen. Dat hebben wij dus gedaan. Steeds maar weer oefenen, oefenen en oefenen. Helaas is het blokfluit spelen niet gelukt. Haar mondje was niet in staat op de fluit te blazen en na vele pogingen was ze te moe om nog wakker te blijven. Wat had ik haar deze teleurstelling graag bespaard.

Terwijl ik zat te overwegen hoe dit op te lossen, hoorde ik de bel. Verbaasd liep ik naar de deur en daar stond de postbode met een brede grijns op zijn gezicht. Hij hield een stapeltje post voor me klaar. “Alsjeblieft, allemaal voor jullie”. Ik bedankte hem en keek naar de kaarten en zelfs een pakketje in mijn hand. Ik bestudeerde ze een voor een en mijn hart maakte een sprongetje. Mijn meisje was wakker geworden van de bel en probeerde te gaan zitten. Haar ogen keken me vragend aan en mijn antwoord kwam al snel: ”Moet je eens kijken, lieverd, deze zijn allemaal voor jou!” Haar gezichtje klaarde op en als sneeuw voor de zon, verdwenen haar vermoeidheid en haar frustratie van de afgelopen morgen. In de ene envelop zat een mooie kaart met kleine hondjes en de andere kaart was een puzzeltje, die zij in elkaar kon zetten. Het doosje bracht een lief klein zonnetje dat ze voor het raam kon hangen. Zonder dat de verzenders het in de gaten hadden gehad, brachten zij op dat moment verlichting in onze situatie.

Zelfs nu nog, keren mijn gedachten nog vaak terug naar die momenten, waarop we werden verrast door een kaartje of pakketje. We voelden ons gesteund en kregen kracht door te blijven gaan. Medeleven is vaak zo waardevol.

In deze tijd van snelheid worden er vaak appjes en mailtjes verzonden om iemand te steunen. Toch is een kaart die in de brievenbus valt, waar eigenhandig geschreven woorden op staan, van grotere betekenis. Zo’n kaart wordt op een speciaal plekje gezet en nog vaak herlezen.

Zelfs vele jaren later, wordt zo’n kaart nog herinnerd. Een kaart die zomaar op een gewone dag uit medeleven was geschreven…

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven (zie foto’s).

Ik zal je niet vergeten

“Ik zal je niet vergeten, nu niet en nooit niet”. Hoe vaak heb ik deze zin gefluisterd en gedacht, gesproken en gezegd.  Ik probeerde weer met het leven mee te stromen. Ik maakte kleine stapjes en ontdekte dat ik soms weer lachen en van de dag genieten kon.
Toch kwam ik erachter dat ik eigenlijk nog veel vaker tot mezelf zei: “Ik wil je niet vergeten. Ik wil niet dat je er niet meer bent. Ik kan niet aanvaarden dat de lege plaats altijd leeg zal blijven”.
Deze ontdekking bracht me tot stilstand en liet me weer achteromkijken. Met elke stap die ik had gemaakt, koesterde ik de gedachte, dat ik nooit zou kunnen accepteren, dat het gemis ooit zou verdwijnen. Ik hield vast aan de tijd, die ooit was geweest. Een verleden, die luchtig en blij en vol verwachting was.
Terwijl ik rond bleef draaien in de vele emoties, van dit weten, kwam er toch een helder beeld: “Ik durfde geen gelukkige toekomst te wensen”.  Ik moest steeds blijven benoemen, dat ik mijn kind nooit wilde vergeten. Mijn hoofd bleef deze woorden herhalen en herhalen. Het leidde mij terug naar het duister.

Terug in het donker, terug bij af, liet ik weer mijn tranen gaan. Sprak ik voor het eerst mijn wens uit, dat ik weer gelukkig wilde worden, ook zonder mijn kind. Het was niet fijn en het leek alsof ik een soort verraad pleegde. Maar op dat moment gloeide er warmte door mijn lijf, een licht dat mij bij de hand nam en troostte.
Mijn hoofd bleef zwijgen, maar mijn hart nam het woord en vertelde, dat het hart altijd herinnert. Het hart dat de liefde heeft vastgehouden, zal nooit vergeten. De liefde, die de tranen droogt en de toekomst weer ontvangen wil.
Geen verraad, maar loslaten, geen vasthouden aan een verleden, maar de vrijheid om door te gaan.

Mijn kind, ik vergeet je nooit omdat jij dat plekje in mijn hart bezit, waar ik de liefde altijd terug zal vinden.

 

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven.

 

Het verlies van een huisdier

Gedenk Urn Hond TroostgeschenkHet verlies van een huisdier werd, toen ik klein was, als heel normaal beschouwd. De desbetreffende poes was er ineens niet meer. Er werden geen woorden aan vuil gemaakt en binnen korte tijd, was er weer een nieuw katje in huis. Zo ging dat… Tegenwoordig mag een viervoeter, veel meer zijn dan een dier dat latent aanwezig is in ons leven. Het dier heeft een rol, die waardevol is voor de volwassene en ook voor de eventuele kinderen. Als een hond of poes wegvalt, dan is er een grote leegte en gelukkig mag het gemis nu ook benoemd worden. Er wordt over de lege plek gesproken en het dier krijgt een waardig afscheid.

“Als een klein hoopje ellende lag ze in haar mandje en wanneer ik haar riep kreeg ze het niet meer voor elkaar om naar me toe te komen. Ik zuchtte diep en met een zwaar gemoed liep ik naar haar toe. Onze mooie witte poes, keek me met haar prachtige groene ogen aan. Ze zou het niet meer lang volhouden. Ondanks mijn goede zorgen en de behandeling van de dierenarts, was het niet gelukt, om haar beter te laten worden. Ik ging bij haar zitten en aaide haar over haar koppie en een immens triest gevoel maakte zich van mij meester. Mijn gedachten gingen terug naar de vele heerlijke momenten, die ik met haar had gedeeld. Ze was de grootste vriendin van mijn dochter, ze deelden lief en leed. Wanneer mijn kind op bed lag, dan lag Witje ernaast. Wanneer ze even naar buiten kon, dan liep Witje aan haar zijde. Het waren echte kameraadjes. We hadden Witje zelf opgevoed met de fles, omdat haar moeder onder de auto was gekomen en de band, die hierdoor ontstaan was, was heel speciaal. Nu lag ze hier en spinde met haar laatste kracht en hield haar kop nog even tegen mijn hand. Ik fluisterde zacht, dat ze mocht gaan wanneer het niet meer ging. Ze zou vast en zeker opgewacht worden door een heel speciaal engeltje, die haar Witje al veel te lang had moeten missen. Nog één keer een blik en toen sliep mijn lieve prachtige kat voor altijd in.
Mijn hart sloeg een keertje extra en mijn tranen liepen over de wangen. Lieve Witje, dank je wel, voor alles wat je voor ons en mijn meisje hebt betekend. Je was een echte vriendin!”

Kattenpoot Steen TroostgeschenkWe mochten verdrietig zijn en we hebben Witje in een mooi kistje gelegd. We kregen zelfs een paar kaartjes met een paar troostende woorden. Het deed goed.
Witje blijft voor altijd een bijzonder plekje innemen in mijn hart.

 

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven. (zie foto’s)

 

Ik heb je zo lang mogelijk vastgehouden

Puzzelstukje Ik ben sterk TroostgeschenkZo vaak ik kon, heb ik jouw handje vastgehouden. Op de momenten van pijn, tranen en verdriet. Ik stond naast je en zag je strijd. Ik had je zo graag dit pad bespaard en weggehouden van de harde medische wereld.
Ik heb je echter ook vastgehouden terwijl je ondanks alles wilde fietsen, voetballen, dansen en zingen. Ik stond naast je en zag jouw wil om het leven te leven zoals het kwam. Elke morgen was voor jou een mogelijkheid. Geen moment zat je bij de pakken neer, soms nog met een grote wond in je nek, soms nog zonder evenwicht, soms nog zonder goed te kunnen praten. Steeds weer verbaasde je mij en leefde jij mij het leven voor.

Vlinder pracht Stel je voor dat TroostgeschenkTot de laatste ademhaling heb ik je vastgehouden en toen moest ik je laten gaan. Mijn hand vond de kou en mijn leven werd leeg. Hoe moest ik met deze leegte omgaan, wie deed mij voor hoe ik de dag moest beginnen. Ik voelde me verlaten en vond geen vrede in de stilte van mijn hart. De dagen toonden zich met duisternis en de moed ontbrak me om te gaan. Ik droomde in herinneringen en vloog weg naar gebieden waar de zon altijd scheen.
Ik huilde mijn tranen en doolde door de tijd.
Totdat ik op het punt kwam, dat ik me besefte, dat ik het heft zelf in handen moest gaan nemen. Mijn leven was nog niet voorbij en restte mij nog tijd, vreugde en plezier. Hoe kon ik in de duisternis blijven, terwijl mijn kind zoveel kracht had getoond om haar leven te vieren. Hoe kon ik verdwaald zijn, terwijl mijn kind de weg steeds weer terug vond. Waarom zou ik stil blijven staan, terwijl zij me elk moment voorbij danste.

Het licht brak voorzichtig door het donker heen. De kou werd minder kil. Ik kroop stapje voor stapje uit het dal, waarin ik me bevond. Ik was sterker dan ik verwachtte. Ik kon meer, dan ik dacht. Ik was moediger, dan ik ooit was geweest en bij elke stap die ik maakte, ontstond er een glimlach. Vreugde  kwam terug op mijn route… en op zeker moment voelde ik … vanuit liefdevolle herinneringen… weer een handje in de mijne en wist ik dat ze nooit helemaal verdwijnen zal.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit geschenkjes die je wellicht kunt geven (zie de foto’s).