De kracht van een fijne herinnering

Mijn leven ging verder.  Ik stap weer mee in een wereld, die domweg bleef draaien en ik heb mijn weg teruggevonden. De wond, blijft voelbaar; zoals littekenweefsel… een soort fantoompijn. Niet meer aanwezig, maar soms toch pijnlijk.

De dag van vandaag, omarm ik, koester ik en ik wil weer van elk moment genieten. Waar ooit een schuldgevoel zijn ruimte innam, leeft nu een warm gevoel van verbinding. De leegte heeft zich gevuld met nieuwe belevenissen en ervaringen. Ik lach en dans, zing en straal… en misschien wel meer dan ik ooit heb gedaan. Leven met gemis, wil niet zeggen, dat ik nooit meer blij en vrolijk mag zijn. Leven met gemis is juist kracht ontwikkelen, jezelf leren kennen, vallen en weer opstaan, doorgaan, de duisternis verkennen en toch het licht weer aanvaarden. 
Mijn leven heeft zich verdiept, ik ben meer over mezelf te weten gekomen, dan ik ooit had vermoed.

Het is geen eenvoudige weg geweest, maar ik heb mijn doel bereikt. Mijn doel was om de levenskracht van mijn kind verder te leven. Zij wilde van elke minuut die ze had, een feestje maken. Ze wilde van ziekte niets weten. Ze zou beroemd worden, een zangeres, een danseres, een verhalenverteller! Ik heb haar voorbeeld op mijn harde schijf gezet en met haar vastberadenheid ben ik verder gestapt. Ik miste haar in elke vezel van mijn lijf. De leegte was oneindig diep. De mist was koud om mijn hart. Toch brachten de herinneringen elke keer weer vernieuwde kracht. Doorgaan mama, doorgaan, want het leven is zo mooi!

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Leven met de dag

Kon ik me zomaar overgeven aan de leegte, die er elke dag plotseling was? Hoe moest ik dat in hemelsnaam doen? Waar moest ik beginnen? Waar vond ik houvast? Ik had jarenlang voor mijn kind gezorgd en de ruimte die zij in had genomen, had mijn totale bestaan gevuld. Voor, achter en naast haar had ik gestaan en mijn leven totaal aan haar gewijd. Toen ze overleed kreeg ik plotseling zeeën van tijd, die ik niet wilde gebruiken. Ik strompelde door de dag, in de hoop haar ergens terug te vinden. Elke dag opnieuw werd het me duidelijk, dat ik geen zorgplichten meer had. Ik mocht weer een normale moeder zijn, die zich gemakkelijk kon bewegen met de stroom van het leven mee.

Het gemis kwam op vele momenten met hunkering naar een tijd, die nooit meer terug zou komen en ik probeerde daar een nieuwe weg in te vinden. Ik merkte dat het niet hielp om me tegen deze gevoelens te verzetten. Ik liet de tranen toe. Ik accepteerde de emoties, die er tevoorschijn kwamen. De ene keer was het de machteloosheid, de andere keer was ik boos en dan kon ik weer lachen om daarna weer in huilen uit te barsten. Ik kwam alles tegen en het mocht er zijn. Ik kon er geen verandering in aanbrengen, enkel in berusten, dat dit mijn leven was. Er kwamen ook dagen, waarin ik merkte dat ik met mijn gedachten op de loop ging en dat ik schuldgevoelens toeliet, daar heb ik verandering in aangebracht. Ik wist dat ik mijn best had gedaan. Ik kon mijn hersenspinsels tot zwijgen brengen. Het was een ware zoektocht om op dit pad van rouw, mezelf weer terug te vinden.

Ik heb gebeden, ik heb vaak gevraagd om steun en kracht en dat ik de kalmte zou kunnen vinden, om het leven te accepteren, wanneer ik het niet zou kunnen veranderen. Dat ik zou proberen te veranderen wat er in mijn macht lag en dat ik hierin ook het verschil zou weten…

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Kerstmis met een lege plaats

De kerstboom staat in de kamer an ons prachtige nieuwe huis. De afgelopen weken zaten we in een achtbaan van actie en daadkracht. De kamers moesten worden leeggeruimd. Ons hele hebben en houden moest in dozen worden gepropt en ik liep bijna constant achter de feiten aan. We zouden naar een woning gaan met minder ruimte, dus … er moesten spullen worden weggedaan… Dat was mijn grootste nachtmerrie… In elke lade die ik opentrok, vond ik een herinnering. Achter elke kastdeur had ik wel een voorwerp met een verhaal. Hoe moest ik mijn keuzes maken, wat wel en wat niet meeging. In mijn kledingkast hing het jurkje van mijn kind. Het hing er vrolijk te stralen. Het vertelde mij, hoeveel moeite ik had gedaan om dit specifieke jurkje te krijgen. Mijn kind, dat zelf had bedacht, dat ze een jurk met zonnebloemen wilde. Geen enkele modezaak was daarop ingesteld. Gelukkig had ik een vriendin, die zo handig was om aan haar wensen te voldoen.
Vervolgens pakte ik mijn laatjes leeg, de sieradendoosjes  sprongen natuurlijk meteen in het oog. Ik opende een doosje en het jubelde van verhalen. Het ringetje van haar verjaardag. De hanger, die bij het verlaten van het ziekenhuis gekocht was en het medaillonnetje dat ons altijd met elkaar verbond.
Onmogelijk om met minder te vertrekken, dan dat ik me had voorgenomen.

Kerstmis is het feest van samenzijn. Het is donker buiten en het voelt mistroostig, maar diep in mij borrelt de blijdschap, die mijn kind zo duidelijk leefde. Ze genoot van de lampjes. Zij was het die de plaats van de kerstballen bepaalde. Zij bedacht hoe het echt gezellig zou zijn. Ik kan Kerstmis nu gaan vieren met een leegte van gemis, maar ik kan ook de mooie herinneringen ruimte gaan geven. Ik heb zoveel spulletjes in handen gehad en er is weer zoveel omhooggekomen. Zoveel momenten, die ik al een beetje vergeten was, maar door de verhuizing weer helemaal levendig zijn.
Ik lach en omarm deze tijd van samenzijn. Het donker laat ik verdwijnen, om met liefde elke dag de lampjes aan te steken en een kaarsje te branden voor de mensen, die mij zo dierbaar zijn en ook altijd dierbaar zullen blijven.

Het jaar loopt langzaam ten einde. Het afgelopen jaar was een heftig jaar voor velen. Het leek alsof er een storm door de tijd raasde. Ik wens echter dat 2019 berusting mag brengen en overgave aan het moment van NU.

Wij houden je vast. We troosten je met woorden, die hopelijk mogen helen, zodat de pijn van het gemis of het verlies van vertrouwen, mag worden verweven met nieuwe kracht en moed voor het komende jaar.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Wij zullen er voor je zijn

Terwijl mijn hart in duisternis doolde en mijn wezen verloren de minuten telde, verstreek het jaar. De dagen werden korter, de zon minder krachtig, de herfst volgde op de zomer, waarna ook de winter zijn taak op zich nam. December bleek voor mij een maand te zijn, waarin het donker zich ook duidelijk om mij heen nestelde.
Sinterklaas werd gevierd met heimwee en gemis. Die vreselijke lege plek. Het gevoel dat er een deel van mij geamputeerd was. Het grootste kinderfeest, moest worden gevierd zonder het kind, dat zo kon genieten van de verrassingen en cadeautjes. Haar broertje deed zijn best, maar ook hij kon niet meer zorgeloos de pakketjes uitpakken. Een deken van gemis, lag over ons gezin. De Kerstboom moest en zouden we opzetten, maar waar we ooit genoten en meezongen terwijl we de ballen een voor een ophingen, werden ze nu op de automatische piloot op een plekje geplaatst. Ik had graag een manier gevonden, om vanaf 30 november naar halverwege januari te springen. Ik had graag een winterslaap gedaan van een kleine 6 weken. Niet hoeven voelen, niet hoeven herinneren, niet hoeven ervaren hoe het is om de feestdagen te ‘vieren’ terwijl er weinig te vieren viel.

Maar wat ik nog moeilijker vond, was dat we kerstkaartjes kregen met “Prettige Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar” zonder enige extra boodschap… alleen de naam van de afzender.  Ik begreep, dat het moeilijk is om extra woorden over te brengen. Ik begreep dat er in de hectiek van de december maand, niet altijd bij de ander stil gestaan kan worden. Maar wat deed het pijn.

Dat is de reden waarom Troostgeschenk voor Kerstmis en de decembermaand kleine Troostpakketjes heeft samengesteld. We hebben er gedichtjes bijgeschreven, zodat de woorden kunnen worden overgebracht.
Dikwijls wordt er gezegd: “Wij zullen er voor je zijn”. Laat het alsjeblieft tijdens de feestdagen nogmaals extra weten.

Wanneer wordt het beter?

Wanneer wordt het nou toch eens beter. Wanneer komt het moment, dat de pijn minder wordt. Hoe lang duurt het missen… Vaak hebben deze vragen, in mijn hoofd, rondgedraaid.
Als ik het eerste jaar maar door was. Als de eerste maanden maar voorbij waren, dan zou het vast en zeker beter worden. Ik stapte met deze overtuiging de leegte tegemoet en telde de dagen. Haar eerste verjaardag zonder haar, was heftig, maar ik wist, volgend jaar zou het beter gaan. Toen ikzelf jarig was, kneep de leegte mijn keel bijna dicht, maar ik bleef op de been omdat ik wist, volgend jaar zou het vast en zeker voorbij zijn. De feestdagen waren bijna niet te doen. Kerstmis was geen feest meer en ik kon de gezelligheid niet verdragen. Mijn verwonde hart sloeg nog pijnlijker dan anders. Oudjaar vieren… afscheid nemen van het afgelopen jaar, dat me zo’n groot verdriet had gebracht. Ik schoot een vuurpijl naar de hemel als groetje aan mijn kind en ik stapte met wantrouwen het volgende jaar in. Wat zou het deze keer kunnen brengen. Drentelend nam ik de eerste maanden, totdat haar sterfdag aanbrak. Ik had het eerste jaar overleefd… Ik zuchtte diep en verwachtte nu weer een toekomst.

Ik had niet kunnen beseffen dat het zo niet werkte. De tijd blijkt namelijk niet van belang te zijn. Het tellen van de dagen, maanden en jaren heeft mijn gemis niet veranderd. De lege plek blijft leeg en kan door niets worden opgevuld. Het gemis blijft een deel van mijn bestaan en mijn leven. Jaren zijn verstreken en ik merk, dat ik de tijd heb gebruikt om mijn leven opnieuw in te richten. De pijn is altijd aanwezig, maar ik laat de pijn niet regeren. Het gemis is nooit weg, maar laat mijn dag niet meer invullen. De leegte is veranderd, doordat ik de leegte benoem, maar niet meer draag.

Hoelang duurt het accepteren van verlies, het inweven van gemis en het wennen aan leegte?
Voor mij is het antwoord: Een heel leven lang!

Afscheid

Zoveel woorden willen zeggen, maar ze blijven steken in mijn keel. Hoe kan ik je troosten, wat  kan ik voor je doen?
Ook al zou ik kunnen spreken en je een ogenblik met medeleven omringen, toch voel ik me machteloos. Ik kan je pijn niet wegnemen. Jij moet straks verder met die lege plek. Wanneer jij jouw huis binnenstapt, snelt de stilte je tegemoet. Het overdondert je en slaat je neer. Geen stem die je hoort. Een stoel die leeg blijft. Geen tijd om samen te delen. Geen blik, die gegeven wordt. Geen glimlach. Geen ‘goedemorgen’ of ‘welterusten’. De dagen worden niet meer gevuld en de toekomst is van kleur ontdaan. In deze eenzame leegte moet jij jouw weg vinden. Een pad dat totaal onduidelijk is en waar tranen je gezelschap houden.

Ik geef je een hand en leef met je mee. Ik hoop dat je kracht en sterkte vindt om het pad van rouw aan te gaan. Ik wens dat vertrouwen mag ontstaan, die berusting brengt en dat er een moment mag komen dat de kou van het gemis vervangen mag worden, door de warmte van vele fijne herinneringen.

Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Onze zoektocht

Op zoektocht naar een nieuwe stek.

We hebben ons ingeschreven bij vele woningcorporaties en komen erachter dat we in de rij staan voor een huis. Er zijn te weinig woningen om aan de vraag te voldoen. We zullen geduld moeten oefenen ( en dat is nèt iets wat ik niet bezit.. Het staat zelfs niet in mijn woorden boek! ) en vertrouwen mogen kweken om binnen nu en afzienbare tijd toch te kunnen verhuizen. We beperken ons niet tot één plek… als het maar in Z-O Drenthe is. We houden namelijk enorm van deze streek met z’n prachtige afwisselende natuur en rust.

Op zoektocht naar een nieuwe stek, zorgt er nu ook voor dat we met een andere blik naar onze spullen kijken. We hebben nu een huis met 171 vierkante meter ruimte. Dat is een enorme luxe en we weten, dat we dat straks niet meer zullen hebben. Als hamsteraar eerste klas, zal ik nu bepaalde zaken weg moeten doen. Een deken van vroeger, die altijd op mijn bed gelegen heeft. Potjes uit mijn ouderlijk huis. De kinderboeken, van Elles, die ze één voor één heeft verzameld. Een fototoestel dat ooit een must was, maar nu vervangen gaat worden door de smartphone. Een nieuwe blik; waar zit de overtolligheid. Spullen met een emotionele waarde…  wat doe ik ermee? Kisten vol met herinneringen aan Annemiek. Ik vermoed, als ze nog geleefd had, dat ze dan haar schouders had opgehaald en me had aangeraden er maar eens afscheid van te nemen 😉 Maar nu hangt overal een gevoel aan… Ik verwacht dat er nog wel tranen zullen stromen.. Het is goed… Soms is dat letterlijke en figuurlijke schoonmaak. Ik maak in ieder geval overal een foto van, dat neemt minder ruimte in.

Innerlijk blijft het natuurlijk ook niet rustig, want mijn hoofd wil me van alles laten geloven en wil heel graag dat we angstig worden, omdat we misschien dan wel op straat komen te staan!
Maar ons hart laat ons heel duidelijk voelen, dat dit een nieuwe stap is voor verdere ervaringen. We stromen mee en zullen zien, waar we uitkomen. De horizon verandert, het uitzicht wijzigt zich en samen zijn we er klaar voor om ervan te gaan genieten!

Wanneer jullie een huurhuis tegenkomen, dat nog vrij staat of vrij komt, laat het ons weten!

Engel van beslissingen en nieuwe oriëntatie

Hemelgroet

In onze wereld is alles, wat verklaard en bewezen kan worden, de waarheid. Wij leven naar de natuurkundige wetten en alles wat daarbuiten valt en niet te verklaren is, wordt als onzin afgedaan.
Wanneer er iemand overlijdt, dan is het dus zeker en gewis, dat deze persoon verdwenen is, omdat hij of zij niet meer gezien kan worden. Wanneer iemand sterft is dat het einde van zijn bestaan en de leegte die hij achterlaat, zal nooit meer gevuld kunnen worden. Dood is afscheid nemen. Zo denkt de wetenschap.

Toch voel ik dat, naast het zichtbare leven, zich een ander leven afspeelt. Het is voor ons mensen, over het algemeen niet waar te nemen. Het is stil, liefdevol en troostend. Het is als de wind, die je een duwtje in de rug geeft. Het is als de zon, die jouw gezicht verwarmt. Het is de ‘toevallige’ ontmoeting op een eenzame dag. Het is een vorm van begeleiding die niet te meten of in percentages is uit te drukken. Onze overledenen blijven in energie aanwezig. Vol liefde blijven ze ons terzijde staan. Gene zijde klinkt ver, heel ver bij ons vandaan, maar bevindt zich naast en om ons heen. Door onze wetenschappelijke manier van benaderen, horen en zien we alleen maar wat ons hoofd herkent. We luisteren naar diens verhalen over pijn en verdriet… over tranen en leegte. Zouden wij echter de tijd nemen om eens rustig te gaan zitten en met heel ons hart gaan luisteren, dan zou het kunnen zijn, dat wij een
fluistering zouden horen. Misschien zelfs een gloed zouden voelen, die door de liefde verwarmd wordt.

Het is niet moeilijk om open te gaan staan voor tekens van een onzichtbare wereld. Kijk eens bewuster naar een Hemelgroet. Wat zie je verschijnen. Zijn het woorden, die zomaar tegelijkertijd worden gesproken of gehoord? Zijn het veertjes die ineens voor je voeten liggen. Is het een liedje dat toevallig wordt gespeeld. Komt er een bekend geurtje aan je voorbij. Een regenboog aan de helderblauwe hemel. Knipperende lampen. Niet bewijsbaar door wie het gecreëerd is, maar wel zichtbaar als een groetje van de andere kant. Het hoofd zal hier zeker een wetenschappelijke uitleg aan willen geven, maar diep in je hart, weet je wanneer er een groetje speciaal voor jou bezorgd wordt.


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Het licht neemt in sterkte af

Het uur is weer teruggezet en de lampen moeten weer aan, wanneer we ’s avonds binnen zitten. De warmte die zo lang voelbaar was, is verdwenen en ik merk dat de kou meer grip krijgt. Aan de ene kant is deze tijd een gezellige tijd, waarvan ik geniet door kaarslicht en het koesterende van thuis. Maar aan de andere kant kruipt er ook altijd weer een gevoel van gemis in mijn wezen omhoog. De laatste maanden van het jaar vloeien samen, met vele momenten van gezelligheid en samenzijn. In dit samenkomen van velen, zal er echter altijd een leeg plekje zijn. Sinterklaaslootjes trekken, afspraken maken voor de Kerstdagen, Oud en Nieuwjaar… telkens ligt er een waas van afwezigheid. In stilte gedenk ik dan de mens, die lijfelijk niet meer aanwezig is, maar des te duidelijker in mijn hart. Gedenken is een werkwoord voor mij geworden. Een soort ademhaling, die vanaf de bewuste dag, zijn intrede deed. Ik gedenk, herinner, herdenk, bedenk dikwijls en met liefde de afdruk die in mijn wezen is vastgezet. Door onder te dompelen in een tijd die ooit eens was, zie ik mezelf weer gaan en leven, genieten en geven, zonder weet van een toekomst, die nooit werd verwacht.

Mijn gedenkplekje is daarom een speciaal hoekje in mijn huis. Altijd liggen er kleine voorwerpjes, die ik heb gevonden, gekregen of gekocht. Een kaarsje brandt. Het vult de leegte, het gemis.
Hier maak ik ruimte voor degene die voor altijd in mijn hart aanwezig is.


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen (zie foto’s).

Een waardevol gebaar

Elke morgen open ik mijn mailbox en selecteer de berichtjes. Vorige week stond er een email te wachten van een klant die (helaas) dikwijls schrijft. Ze doet tegenwoordig geen bestelling meer, maar mailt me rechtstreeks en vraagt om advies en raad. Het is een prachtig mooi mens en ik weet ondertussen wat bij haar past en waar ze door geraakt wordt. Ze vertelt over haar vriendin, die het op dit moment moeilijk heeft. Haar vriendin zit thuis met een burn-out en voelt dat ze gefaald heeft. Haar zelfvertrouwen is verdwenen en het leven lijkt niets meer te bieden. Mijn klant laat me weten, dat ze graag een oppeppertje zou willen versturen en ze hoopt ook dat ik haar woorden in een gedicht zou kunnen vatten. We overleggen en door de woorden, die ik van haar krijg, maak ik een passend gedicht.  Dezelfde avond nog gaat er een pakketje plus persoonlijk gedicht met de post mee…

Het is niet altijd even eenvoudig de juiste woorden te vinden. Het is niet altijd simpel om medeleven te uiten. In onze snelle maatschappij is er dikwijls geen tijd, om langer stil te staan bij de tegenslag van de ander. Dit zorgt ervoor dat iemand al gauw het gevoel krijgt, niet meer van waarde te zijn.

“Aan de zijlijn stond ik en keek toe hoe de wereld verder draaide. Het vloog aan mij voorbij. Ik stapte vertragend en tergend langzaam vooruit. Ik had geen idee, waar ik naartoe moest en welke kant ik op zou kunnen. Geen idee, welke richting ik zou nemen. Soms keek ik opzij en probeerde weer in de pas mee te kunnen, maar ik kreeg het juiste ritme niet. Ik dreef weg van de automatische piloot en dompelde onder in mist. Het licht werd vager en alles wat ik ondernam, kwam niet verder dan een eerste poging. In die tijd werd het steeds duidelijker dat ik het zelf moest doen. Als ik niet wilde dan zou het nooit lukken. Als ik de stap niet zou maken, dan kwam er zeker geen nieuwe weg. Als ik het liefst in de duisternis zat, dan zou ik daar zeker ook blijven zitten. Ik zou het moeten doen. Niemand anders dan ikzelf.
Toch, kreeg ik door bemoedigende woorden, kracht om de stap te maken. Toch kreeg ik door een kaartje, moed om de richting te gaan bepalen. Toch ontstond er door een paar woorden of een klein gebaar de overtuiging dat ik het inderdaad ook zelf zou kunnen… De medemens is zo enorm waardevol voor steun en ondersteuning”

Vanmorgen zat er een berichtje in mijn mailbox:” Karin, mijn vriendin, heeft het pakketje ontvangen hoor! Ze was enorm ontroerd en ze vertelde, dat het geschenkje een bijzonder plekje had gekregen! Dank je wel”.

Zo waardevol… wanneer er steun wordt gegeven…


Is dit herkenbaar voor iemand in je omgeving? 
Wil je iemand graag ondersteunen? Dan zijn dit producten die je wellicht kunt geven of op kunt laten sturen: